Kατεβάσετε την εφαρμογή android του blog! DownLoad

FoulsCode: 2011-17

Translate

Πρόσφατα Σχόλια

Σύνολο αναρτήσεων

Συνολικές προβολές σελίδας

How to Add Neat CSS3 Dropdown Menu in Blogger

Written By Fouls Code on Τετάρτη, 27 Μαΐου 2015 | Μαΐου 27, 2015


Για να εφαρμόσετε το menu στο blog σας αντιγράφουμε τον παρακάτω κώδικα:

<style>
/* foulscode.blogspot.gr */
#contact-links {
    text-shadow: 0 -1px 0 rgba(0, 0, 0, 0.3);
    margin: auto;
    position: relative;
    width: 100%;
}
#contact-links a {
    color: #4C9FEB;
}
#contact-links a:hover {
    color: #3D85C6;
}
#my-links {
    float: right;
    font-size: 12px;
    margin: 4px 10px;
    overflow: hidden;
    text-shadow: 0 1px 0 #FFFFFF;
}
#my-links a {
    margin-left: 7px;
    padding-left: 8px;
    text-decoration: none;
}
#my-links a:first-child {
    border-width: 0;
}
#menu-container {
    background: -webkit-linear-gradient(#f6f6f6, #e9eaea) repeat scroll 0 0 transparent;
    background: -moz-linear-gradient(#f6f6f6, #e9eaea) repeat scroll 0 0 transparent;
    background: linear-gradient(#f6f6f6, #e9eaea) repeat scroll 0 0 transparent;
    filter: progid:DXImageTransform.Microsoft.gradient( startColorstr='#f6f6f6', endColorstr='#e9eaea',GradientType=0 );
    border-radius: 0 0 4px 4px;
border:1px solid rgba(0,0,0,0.1);
    box-shadow: -1px 1px 0 rgba(255, 255, 255, 0.8) inset;
    clear: both;
    height: 46px;
    padding-top: 1px;
}
#neat-menu {
    float: left;
}
#neat-menu a {
    text-decoration: none;
}
#neat-menu ul {
    list-style: none;
    margin: 0;
    padding: 0;
}
#neat-menu > ul > li {
    float: left;
    padding-bottom: 12px;
}
#neat-menu ul li a {
    box-shadow: -1px 0 0 rgba(255, 255, 255, 0.8) inset, 1px 0 0 rgba(255, 255, 255, 0.8) inset;
    border-color: #D1D1D1;
    border-image: none;
    border-style: solid;
    border-width: 0 1px 0 0;
    color: #333333;
    display: block;
    font-size: 14px;
    height: 25px;
    line-height: 25px;
    padding: 11px 15px 10px;
    text-shadow: 0 1px 0 #FFFFFF;
}
#neat-menu ul li a:hover {
background: -webkit-linear-gradient(#efefef, #e9eaea) repeat scroll 0 0 transparent;
    background: -moz-linear-gradient(#efefef, #e9eaea) repeat scroll 0 0 transparent;
    background: linear-gradient(#efefef, #e9eaea) repeat scroll 0 0 transparent;
    filter: progid:DXImageTransform.Microsoft.gradient( startColorstr='#efefef', endColorstr='#e9eaea',GradientType=0 );
}
#neat-menu > ul > li.active > a {
    background: -webkit-linear-gradient(#55A6F1, #3F96E5) repeat scroll 0 0 transparent;
    background: -moz-linear-gradient(#55A6F1, #3F96E5) repeat scroll 0 0 transparent;
    background: linear-gradient(#55A6F1, #3F96E5) repeat scroll 0 0 transparent;
    filter: progid:DXImageTransform.Microsoft.gradient( startColorstr='#55A6F1', endColorstr='#3F96E5',GradientType=0 );
    border-bottom: 1px solid #2D81CC;
    border-top: 1px solid #4791D6;
    box-shadow: -1px 0 0 #55A6F1 inset, 1px 0 0 #55A6F1 inset;
    color: #FFFFFF;
    margin: -1px 0 -1px -1px;
    text-shadow: 0 -1px 0 rgba(0, 0, 0, 0.3);
}
#neat-menu > ul > li.active > a:hover {
    background: -webkit-linear-gradient(#499FEE, #3F96E5) repeat scroll 0 0 transparent;
    background: -moz-linear-gradient(#499FEE, #3F96E5) repeat scroll 0 0 transparent;
    background: linear-gradient(#499FEE, #3F96E5) repeat scroll 0 0 transparent;
    filter: progid:DXImageTransform.Microsoft.gradient( startColorstr='#499FEE', endColorstr='#3F96E5',GradientType=0 );
}
#neat-menu > ul > li:first-child > a {
    border-radius: 0 0 0 5px;
}
#neat-menu ul ul {
    background: -webkit-linear-gradient(#F7F7F7, #F4F4F4) repeat scroll 0 0 padding-box transparent;
    background: -moz-linear-gradient(#F7F7F7, #F4F4F4) repeat scroll 0 0 padding-box transparent;
    background: linear-gradient(#F7F7F7, #F4F4F4) repeat scroll 0 0 padding-box transparent;
    filter: progid:DXImageTransform.Microsoft.gradient( startColorstr='#F7F7F7', endColorstr='#F4F4F4',GradientType=0 );
    border-radius: 5px 5px 5px 5px;
    border: 1px solid rgba(0, 0, 0, 0.1);
    box-shadow: 0 1px 0 #FFFFFF inset;
    height: 0;
    margin-top: 1px;
    opacity: 0;
    overflow: hidden;
    width: 240px;
    padding: 0;
    position: absolute;
    visibility: hidden;
    z-index: 1;
    -webkit-transition: all .5s;
    -moz-transition: all .5s;
    -ms-transition: all .5s;
    -o-transition: all .5s;
    transition: all .5s;
}
#neat-menu ul li:hover ul  {
    margin-top: 0\2;
    height: auto;
    opacity: 1;
    visibility: visible;
}
#neat-menu ul ul a {
    border-right-width: 0;
    border-top: 1px solid #D1D1D1;
    box-shadow: 0 1px 0 #FFFFFF inset;
    color: #444444;
    height: 24px;
    line-height: 24px;
    padding: 7px 12px;
    text-shadow: 0 1px 0 #FFFFFF;
}
#neat-menu ul ul a:hover {
background: -webkit-linear-gradient(#55A6F1, #3F96E5) repeat scroll 0 0 transparent;
    background: -moz-linear-gradient(#55A6F1, #3F96E5) repeat scroll 0 0 transparent;
    background: linear-gradient(#55A6F1, #3F96E5) repeat scroll 0 0 transparent;
    filter: progid:DXImageTransform.Microsoft.gradient( startColorstr='#55A6F1', endColorstr='#3F96E5',GradientType=0 );
    border-top: 1px solid #4791D6;
    box-shadow: -1px 0 0 #55A6F1 inset, 1px 0 0 #55A6F1 inset;
    color: #FFFFFF;
    text-shadow: 0 -1px 0 rgba(0, 0, 0, 0.3);
}
#neat-menu ul ul li:first-child a {
    border-top-width: 0;
}
#menu-search {
    margin:8px 10px 0 0;
    float: right;
}
#menu-search form {
    background: url("http://1.bp.blogspot.com/-NzU9je1udG4/Uw-1tZku4eI/AAAAAAAAGWs/-h4BU1mFTiU/s1600/menu-search.gif") no-repeat scroll 5% 50% transparent;
    border: 1px solid #CCCCCC;
    border-radius: 3px 3px 3px 3px;
    box-shadow: 0 1px 0 rgba(0, 0, 0, 0.05) inset, 0 1px 0 #FFFFFF;
    height: 26px;
    padding: 0 25px;
    position: relative;
    width: 130px;
}
#menu-search form:hover {
    background-color: #F9F9F9;
}
#menu-search form input {
    color: #999999;
    font-size: 13px;
    height: 26px;
    text-shadow: 0 1px 0 #FFFFFF;
    background: none repeat scroll 0 0 transparent;
    border: medium none;
    float: left;
    outline: medium none;
    padding: 0;
    width: 100%;
}
#menu-search form input.placeholder, #menu-search form input:-moz-placeholder {
    color: #C4C4C4;
}
/* foulscode.blogspot.gr */
</style>
 <div id='contact-links'>
    <div id='my-links'>
        <a href='URL'>About</a>
        <a href='URL'>Contact</a>
                <a href='URLFacebook'><img height='18px' src='http://3.bp.blogspot.com/-bsoTf8EpVbE/Uw_W2HmlPOI/AAAAAAAAGXQ/RS57fNXl1tE/s1600/facebook-icon.png' title='Facebook' width='18px'/></a>
<a href='URLTwitter'><img height='18px' src='http://2.bp.blogspot.com/-9OXxCWCilgM/Uw_WNEqUShI/AAAAAAAAGXI/2T6Dc8zVrxA/s1600/twitter.png' title='Twitter' width='18px' /></a>
        <a href='URLGoogle'><img height='18px' src='http://3.bp.blogspot.com/-LQABZjrBgiY/Uw_X4zGqixI/AAAAAAAAGXo/jlR7r1blHso/s1600/google-plus-icon.png' title='Google' width='18px'/></a>
        <a href='URLRSS Feed'><img height='18px' src='http://1.bp.blogspot.com/-NsPs8DRJfP4/Uw_XnNMAHTI/AAAAAAAAGXg/qC2kA_T-BdY/s1600/rss-icon.png' title='RSS Feed' width='18px'/></a>
    </div>

    <div id='menu-container'>
        <nav id='neat-menu'>
            <ul>
              <li class='active'><a href='/'>Home</a></li>
                <li><a href='URL'>Dropdown</a>
                    <ul>
                        <li><a href='URL'>Menu element 1</a></li>
                        <li><a href='URL'>Menu element 2</a></li>
                        <li><a href='URL'>Menu element 3</a></li>
                        <li><a href=''URL'>Menu element 4</a></li>
                        <li><a href=''URL'>Menu element 5</a></li>
                    </ul>
                </li>
                <li><a href='URL'>Dropdown</a>
                    <ul>
                        <li><a href='URL'>Menu element 1</a></li>
                        <li><a href='URL'>Menu element 3</a></li>
                        <li><a href='URL'>Menu element 4</a></li>
                        <li><a href='URL'>Menu element 3</a></li>
                        <li><a href='URL'>Menu element 5</a></li>
                    </ul>
                </li>
                <li><a href='URL'>Dropdown</a>
                    <ul>
                        <li><a href='URL'>Menu element 1</a></li>
                        <li><a href='URL'>Menu element 2</a></li>
                        <li><a href='URL'>Menu element 3</a></li>
                        <li><a href='URL'>Menu element 4</a></li>
                        <li><a href='URL'>Menu element 5</a></li>
                    </ul>
                </li>
                <li><a href='URL'>Single Menu</a></li>
                <li><a href='URL'>Single Menu</a></li>
                <li><a href='URL'>Dropdown</a>
                    <ul>
                        <li><a href='URL'>Menu element 1</a></li>
                        <li><a href='URL'>Menu element 2</a></li>
                        <li><a href='URL'>Menu element 3</a></li>
                        <li><a href='URL'>Menu element 4</a></li>
                        <li><a href='URL'>Menu element 5</a></li>
                    </ul>
                </li>
            </ul>
        </nav>

        <!-- menu-search form -->
        <div id='menu-search'>
          <form method='get' action='/search'>
                <input autocomplete='off' name='q' placeholder='search...' type='text' value=''/>
            </form>
        </div>
    </div>
</div>




Αφού αντικαταστήσετε τους τίτλους και τα link είστε έτοιμη!




DEMO
Μαΐου 27, 2015 | 0 σχόλια | Διαβάστε περισσότερα

Another HTML5, CSS3 Navigation Menu

Written By Fouls Code on Τρίτη, 26 Μαΐου 2015 | Μαΐου 26, 2015




Αντιγραφή επικόλληση τον παρακάτω κώδικα:

<style>
/* foulscode.blogspot.gr */
#org_menu {
    position: relative;
    margin: 0 auto;
    clear: both;
    width: 960px;
    }
#org_menu:before {
    content: "";
    position: absolute;
    left: -10px;
    bottom: -9px;
    z-index: 1;
    border: 10px solid transparent;
    border-right-color: #c50;
}
#org_menu ul {
    display: block;
    position: relative;
    z-index: 2;
    padding: .2em 30px;
    margin-right: -2em;
    list-style: none;
    background: #f72;
    font-family: 'Arial', serif;
    font-weight:bold;
    font-size: 16px;
    line-height: 1;
    color: white;
    text-transform: capitalize;
    border-radius: 0 9999px 9999px 0;
    box-shadow: 0 2px 8px -3px rgba(0,0,0,.5),
                0 1.4em 2em -0.7em rgba(255, 255, 255, .2) inset;;
}
#org_menu ul:after {
    content: "";
    clear: both;
    display: block;
    visibility: hidden;
}
    #org_menu li {
        float: left;
        position: relative;
    }
 
        #org_menu a {
            display: block;
            padding: .8em 1.4em;
            text-decoration: none;
            text-shadow: 1px 1px 1px rgba(0,0,0,.3);
            color: white;
            transition:.3s box-shadow, .3s padding;
            border-radius: 9999px;
        }
     
        #org_menu a:hover,
        #org_menu a:active {
            background: rgba(0,0,0,.1);
            color: #F90;
            box-shadow: 1px 1px 5px rgba(0,0,0,.3) inset;
        }
     
        #org_menu a:active {
            background:white;
            color: #eee;
            padding: .5em .6em .3em 1em;
            text-shadow: 1px 1px 0 rgba(0,0,0,.4);
            box-shadow: 10px 6px 1px #c50 inset;
        }
    #org_menu:hover {
        transform: rotate(720deg);
    }
/* foulscode.blogspot.gr */
</style>
<nav id="org_menu">
<ul>
<li ><a href="URL" title="Home">Home</a></li>
<li><a href="URL">Projects</a></li>
<li><a href="URL">Speaking</a></li>
<li><a href="URL">Writing</a></li>
<li><a href="URL">Interviews</a></li>
<li><a href="URL">Press</a></li>
<li><a href="URL">About me</a></li>
</ul>
</nav>


LIVE DEMO


Αλλάξτε τα url μετά δικά σας και τους τίτλους και μπορείτε να κάνετε αποθήκευση!


Μαΐου 26, 2015 | 0 σχόλια | Διαβάστε περισσότερα

FoulsCode Themes v.2

Written By Fouls Code on Δευτέρα, 18 Μαΐου 2015 | Μαΐου 18, 2015







Σήμερα θα σας δώσω το τρέχον θέμα το blog και φυσικά δωρεάν.

Το έχω κατασκευάσει εγώ και φυσικά μπορεί να δεχτεί αλλαγές που θέλετε εσείς. Δεν υπάρχει πάνω στο θέμα η υπογραφή του δημιουργού για να μην φαίνεται στο blog σας το όνομα του δημιουργού!


Μαΐου 18, 2015 | 0 σχόλια | Διαβάστε περισσότερα

Κβαντοπληροφορική ante portas!

Written By Fouls Code on Σάββατο, 9 Μαΐου 2015 | Μαΐου 09, 2015

 
 
 
Η πρόσφατη κινηματογραφική ταινία «Το παιχνίδι της μίμησης» προσφέρει, μεταξύ πολλών άλλων, ένα μοναδικό déjà vu της ιστορίας των επιστημών. Συγκεκριμένα, βλέπουμε εκεί το πώς γεννήθηκε από τον Βρετανό Αλαν Τούρινγκ η Πληροφορική ως λύση στο πρόβλημα της αποκρυπτογράφησης των γερμανικών κωδίκων κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αλλά τον ίδιο μήνα πρεμιέρας της εν λόγω ταινίας η Ιστορία δείχνει να επαναλαμβάνεται ειρωνικά με τη γέννηση της «Κβαντικής Πληροφορικής», με κύριο κίνητρο αυτή τη φορά την ασφαλή κρυπτογράφηση των πληροφοριών! Μια μεγάλη διαφορά του τότε από το τώρα είναι ότι τη δεκαετία του ’40 ελάχιστοι «μυρίζονταν» το τι κυοφορούνταν στα εργαστήρια των επιστρατευμένων ερευνητών. Αντίθετα, στα χρόνια μας έχουμε τουλάχιστον μία δεκαετία που μιλάμε για «κβαντικούς υπολογιστές» χωρίς ποτέ να τους βλέπουμε να υλοποιούνται. Τι συνέβη λοιπόν τώρα και γιατί είναι σημαντική για το μέλλον μας η γέννηση μιας αλλιώτικης πληροφορικής;



Στους υπολογιστές μας το αλφάβητο των πληροφοριών είναι δυαδικά ψηφία (bits), δηλαδή διακόπτες ηλεκτρισμού που είτε είναι ανοιχτοί είτε κλειστοί. Εχουν, δηλαδή, δύο άκρως διακριτές καταστάσεις σε έναν κόσμο άμεσα κατανοητό και αντιληπτό από εμάς, τους ανθρώπους. Σε έναν κβαντικό υπολογιστή όμως οι κβαντικές μονάδες πληροφορίας, τα qubits, λειτουργούν σαν να ζουν σε... παράλληλα σύμπαντα. Δηλαδή, την ίδια στιγμή μπορούν να έχουν και τις δύο τιμές (ανοιχτό/κλειστό, αληθές/ψευδές, ναι/όχι, +/-). Το ποια είναι η μετρήσιμη τιμή τους προκύπτει μόνο όταν δράσουμε πάνω τους (μέτρηση), οπότε λαμβάνουν μία από τις δύο τιμές (κατάσταση υπέρθεσης). Επίσης, μια δεύτερη πολύ σημαντική ιδιότητα των κβάντων είναι η «πεπλεγμένη αλληλεπίδραση» ή διεμπλοκή (entanglement): μπορούμε να τα εξαναγκάσουμε να λειτουργούν ως... φάλαγγα και να παίρνουν τις ίδιες τιμές, μολονότι βρίσκονται χώρια.

Οι δύο αυτές περίεργες ιδιότητες των κβάντων αρκούν για να κάνουν μια κολοσσιαία διαφορά στις δυνατότητες υπολογισμών μας. Για παράδειγμα, εκεί που 100 bits μετρούν 100 κομμάτια πληροφορίας ανά στιγμή, τα 100 qubits μετρούν 2 στην 100ή κομμάτια πληροφορίας, πράγμα που ισοδυναμεί περίπου με το 10 ακολουθούμενο από 30 μηδενικά. Αν, δηλαδή, ο τωρινός σας υπολογιστής έχει μνήμη 16 δισ. bits (2 GBytes), φαντασθείτε τι θα μπορούσε να κάνει με 16 δισ. qubits! Αλλά πώς φθάσαμε να συζητούμε την υλοποίηση ενός τέτοιου ονείρου και πού βρισκόμαστε σήμερα;

Κατά τον Αϊνστάιν: «απόκοσμη δράση»
Το πέρασμα από τη θεωρία στην πράξη ξεκίνησε το 1935, όταν οι φυσικοί Αϊνστάιν, Ποντόλσκι και Ρόζεν προχώρησαν στο σήμερα γνωστό ως «πείραμα EPR» (από τα αρχικά των επωνύμων τους) με στόχο να αποδείξουν ότι η κβαντική θεωρία δίνει ατελή άποψη της πραγματικότητας. Δημιούργησαν ένα σύστημα αποτελούμενο από δύο σωματίδια Α και Β, μηδενικής ολικής στροφορμής (spin), τα οποία είχαν αλληλεπιδράσει για μικρό χρονικό διάστημα και αποχωρίστηκαν ώστε να διατηρείται η ολική τους στροφορμή σταθερή. Μετά τον χωρισμό τους μέτρησαν μία από τις συνιστώσες στροφορμής του σωματιδίου Α. Μπόρεσαν τότε - χωρίς να πραγματοποιήσουν καμία μέτρηση στο Β - να προβλέψουν με βεβαιότητα ότι η τιμή της αντίστοιχης συνιστώσας του θα είναι αντίθετη αυτής του Α.

Κατά τον Αϊνστάιν, η δυνατότητα πρόβλεψης μιας τιμής του Β αποδεικνύει πως η κβαντική θεωρία δεν είναι πλήρης, αφού δεν εξηγεί τον τρόπο με τον οποίο το ένα σωματίδιο επηρεάζει το άλλο. Αν δεχθούμε ότι η στροφορμή αυτού που μετράμε δεν είναι καθορισμένη αλλά ορίζεται τη στιγμή της μέτρησης, τότε το σωματίδιο αυτό θα πρέπει ακαριαία να καθορίζει την τιμή της στροφορμής του άλλου, όσο μακριά του και αν βρίσκεται. Οπως δήλωσε ο Αϊνστάιν, ένα τέτοιο ζευγάρωμα προϋποθέτει «απόκοσμη δράση από απόσταση». Εννοείται ότι μια τέτοια αλληλεπίδραση - ταχύτερη από το φως - έρχεται σε αντίθεση με τη Θεωρία της Σχετικότητας.

Κατά τον Μπορ: «ιδιότητα του πραγματικού κόσμου»
Ο Μπορ, όμως, ο θεμελιωτής της Κβαντομηχανικής, επέμεινε ότι αυτή η συσχέτιση, η διεμπλοκή, συνιστά μια ιδιότητα του πραγματικού κόσμου. Ανεξάρτητα από τη μεταξύ τους απόσταση, τα συσχετισμένα σωματίδια αποτελούν θεμελιώδη τμήματα του ίδιου κβαντικού συστήματος και, χωρίς κανένα σήμα να ανταλλάσσεται μεταξύ τους, η γνώση της κβαντικής κατάστασης του ενός μάς αποκαλύπτει την κατάσταση και του άλλου. Στον κόσμο της Κβαντικής Φυσικής ένα φωτόνιο είναι συγχρόνως και ένα κύμα. Ως κύμα περιγράφεται από μια κυματοσυνάρτηση στην οποία απεικονίζονται οι ιδιότητες του φωτονίου, όπως η συχνότητά του, η κατεύθυνσή του κ.τ.λ. Η κυματοσυνάρτηση δύο σωματιδίων αντιπροσωπεύει μια αδιάσπαστη ολότητα, συγκροτούμενη από δύο φωτόνια που έχουν χάσει την ατομικότητά τους εφόσον αποτελούν μέλη ζεύγους, και μας δίνει πληροφορίες από τον συσχετισμό των δύο φωτονίων.

Τα πρώτα βήματα του «τανγκό»
Το 1993 μια ομάδα έξι επιστημόνων από τις ΗΠΑ, τον Καναδά και το Ισραήλ (οι C. Bennett, R. Jozsa, W. Wootters, G. Brassard, C. Crepeau και A.Peres) βρήκε τον τρόπο να ανιχνεύσει μέρος των πληροφοριών ενός σωματιδίου σε ένα άλλο σωματίδιο το οποίο δεν έχει έλθει ποτέ σε επαφή με το πρώτο. Οι ερευνητές ξεκίνησαν στέλνοντας έναν παλμό υπεριώδους φωτός σε ένα ειδικά διαμορφωμένο κρύσταλλο που «έσχισε στα δύο» ένα φωτόνιο υψηλής ενέργειας. Τα δύο φωτόνια χαμηλότερης ενέργειας που προέκυψαν είχαν συμπληρωματική πόλωση - ήταν πλέον «ζευγάρι». Για να επιτευχθεί η τηλεμεταφορά χρησιμοποιήθηκε ένας «τρίτος», ένα φωτόνιο-παρατηρητής του... τανγκό του ζευγαριού.
Mε μια διαδικασία που μοιάζει με διαδοχικό φλερτ του τρίτου φωτονίου και με τα δύο μέλη του «ζεύγους» οι ερευνητές μπόρεσαν να οδηγήσουν το δεύτερο φωτόνιο ακριβώς στην ίδια κατάσταση πόλωσης που είχε το πρώτο προτού λάβει χώρα η μέτρηση. «Είναι σαν τα δύο φωτόνια να βρίσκονταν σε επικοινωνία μεταξύ τους, ανεξάρτητα από την απόσταση που τα χώριζε» δήλωσε ο καθηγητής Γουίλιαμ Γούτερς (William Wooters), ο οποίος συνέγραψε τη διατριβή που ενέπνευσε το πείραμα.

Η πρώτη τηλεμεταφορά ύλης - φωτός
Το επόμενο μεγάλο άλμα ήλθε τον Οκτώβριο του 2006, όταν η ομάδα του Γιουτζίν Πόλζικ (Eugene Polzik) στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Καλιφόρνιας (Caltech) κατόρθωσε όχι απλώς να τηλεμεταφέρει φωτόνια αλλά ένα πακέτο εκατοντάδων δισεκατομμυρίων ατόμων (1012) σε απόσταση μισού μέτρου. Αρχικά η ομάδα δημιούργησε τα «δίδυμα» στέλνοντας έναν ισχυρό παλμό φωτός σε έναν γυάλινο σωλήνα γεμάτο με ένα νέφος ατόμων αερίου καισίου (Caesium). Οι μαγνητικές στροφορμές της ύλης (των ατόμων του αερίου) είχαν ευθυγραμμιστεί μέσω ενός ομογενούς μαγνητικού πεδίου και το φως ήταν πολωμένο. Υπό αυτές τις συνθήκες το φως και τα άτομα αλληλοσυσχετίστηκαν, οπότε ο φωτεινός παλμός που βγήκε από τον σωλήνα ήταν «πεπλεγμένος» με τα άτομα του καισίου. Φθάνοντας στον δέκτη οι μετρήσεις έδειξαν ότι είχε επιτευχθεί η πρώτη τηλεμεταφορά μεταξύ ύλης (ατόμων καισίου) και φωτός και μάλιστα χωρίς την ως τότε απαραίτητη «καταστροφή του πομπού».

Οι πρώτες «κβαντικές μηχανές»
Το 2009 το Πανεπιστήμιο της Kαλιφόρνιας στη Σάντα Μπάρμπαρα ανακοίνωσε ότι, υπό την εποπτεία των καθηγητών A. N. Cleland και John M. Martinis, o φοιτητής A. D. O' Connell είχε κατορθώσει να φτιάξει στη διδακτορική διατριβή του την πρώτη «κβαντική μηχανή»,  τον πρώτο μηχανικό συντονιστή κβάντων (βλ. http://en.wikipedia.org/wiki/Quantummachine). Επειτα από μόλις δύο χρόνια, το 2011 (www.tovima.gr/science/technology-planet/article/?aid=418828), μάθαμε αφενός ότι μια καναδέζικη εταιρεία ονόματι D-Wave Systems πούλησε τον πρώτο κβαντικό υπολογιστή στην αμερικανική αμυντική βιομηχανία Lockheed Martin και, αφετέρου, ότι ο μεταδιδακτορικός ερευνητής του Πανεπιστημίου της Kαλιφόρνιας στη Σάντα Μπάρμπαρα Matteo Mariantoni είχε κατασκευάσει τον πρώτο κβαντικό μικροεπεξεργαστή. Αλλά ο πρώτος συνέχιζε να καλύπτεται από πέπλα μυστικότητας και ο δεύτερος ήταν μόνο ο «εγκέφαλος» ενός μελλοντικού συστήματος χωρίς την απαραίτητη «μνήμη» για την καταχώριση της πληροφορίας και δυνατότητα επικοινωνίας. Χρειάζονταν να γίνουν και τα επόμενα απαραίτητα βήματα, που ολοκληρώθηκαν τους πέντε τελευταίους μήνες.

Η κβαντική μνήμη
Η σύγχρονη επικοινωνία περιλαμβάνει τη μετάδοση της πληροφορίας μέσω φωτονίων που εκπέμπονται από λέιζερ και μεταδίδονται μέσω οπτικών ινών. Καθώς όμως η απόσταση που ταξιδεύουν τα φωτόνια αυξάνεται το σήμα εξασθενεί. Οπότε χρησιμοποιούνται ανά διαστήματα περίπου 100 χιλιομέτρων ενισχυτές λέιζερ που ενισχύουν το σήμα μέσω πολλαπλασιασμού των φωτονίων. Στις κβαντικές επικοινωνίες όμως σημασία έχουν τα μεμονωμένα φωτόνια και η κβαντική τους κατάσταση. Αρα, «ενίσχυση του σήματος» θα σήμαινε όχι απλώς αύξηση του αριθμού των φωτονίων αλλά και διατήρηση της αρχικής τους κβαντικής κατάστασης. Πώς θα μπορούσε να επιτευχθεί κάτι τέτοιο;

Κοινό μυστικό στους κύκλους των κβαντομηχανικών είναι ότι τα κεφάλαια χρηματοδότησης των ερευνών τους προέρχονται κατ' εξοχήν από στρατιωτικούς και τραπεζικούς κύκλους που επιθυμούν διακαώς την πρακτική επίτευξη της απόλυτα ασφαλούς επικοινωνίας μέσω κβαντικής κρυπτογράφησης. Παρά την άφθονη χρηματοδότηση, όμως, δεν είχε βρεθεί ως πρόσφατα κάποιο ικανοποιητικό κύκλωμα μνήμης που θα διασφάλιζε την αναμετάδοση των πληροφοριών σε μεγάλες αποστάσεις. Μέχρι που, τον Σεπτέμβριο του 2014, ήρθε το καλό μαντάτο από τη Σχολή Φυσικής του Πανεπιστημίου της Βαρσοβίας: κατόρθωσαν να φτιάξουν κβαντική μνήμη, που μάλιστα λειτουργεί σε κανονικές θερμοκρασίες (βλ. http://arxiv.org/abs/1406.6489).   

Αποθήκευση σε προσιτή θερμοκρασία
«Η μεγαλύτερη πρόκληση στην κατασκευή της κβαντικής μνήμης ήταν η ακριβής επιλογή των παραμέτρων του συστήματος που θα του επέτρεπε να αποθηκεύει, να καταχωρίζει και να διαβάζει την κβαντική πληροφορία αποτελεσματικά. Επίσης βρήκαμε έναν νέο τρόπο για τη μείωση του θορύβου κατά τη διάρκεια της ανίχνευσης» δήλωσε ο επικεφαλής Wojciech Wasilewski. Και ο διδακτορικός φοιτητής που ανέπτυξε τη μνήμη Radek Chrapkiewicz συμπλήρωσε: «Ως τώρα η κβαντική μνήμη απαιτούσε ιδιαίτερα εξελιγμένο εξοπλισμό εργαστηρίου και σύνθετες τεχνικές ψύξης του συστήματος σε θερμοκρασίες που πλησιάζουν το απόλυτο μηδέν. Η συσκευή ατομικής μνήμης που δημιουργήσαμε λειτουργεί σε πολύ υψηλές θερμοκρασίες, στην περιοχή των δεκάδων βαθμών Κελσίου, όπου είναι πολύ πιο εύκολο να διατηρηθεί».

Το κύριο σώμα της μνήμης είναι ένας γυάλινος σωλήνας διαμέτρου 2,5 cm και μήκους 10 cm, γεμάτος με ευγενές αέριο, με τοιχώματα που έχουν επικάλυψη ρουβιδίου. Οταν η κβαντική πληροφορία αποθηκεύεται σε μια τέτοια μνήμη, άλλα φωτόνια «αποτυπώνουν» τις κβαντικές τους καταστάσεις σε άτομα ρουβιδίου και άλλα επανεκπέμπονται. Από την ανίχνευση των διαφυγόντων φωτονίων επιβεβαιώνεται ότι οι πληροφορίες έχουν αποθηκευθεί.

Αντίστροφα, η ανάγνωση των αποθηκευμένων στη μνήμη πληροφοριών γίνεται μέσω της χρήσης άλλου ειδικά επιλεγμένου παλμού λέιζερ και μιας κάμερας με ειδικό οπτικό φίλτρο. Η σταθερότητα της κβαντικής πληροφορίας που είναι αποθηκευμένη στη μνήμη διαρκεί ως το πολύ κάποιες δεκάδες μικροδευτερόλεπτα. Μπορεί να ακούγεται φοβερά βραχύβια μια τέτοια απομνημόνευση, αλλά στον τομέα των τηλεπικοινωνιών επαρκεί για τη μετάδοση κβαντικού σήματος στον επόμενο κόμβο αναμετάδοσης.

Ο δυναμικός έλεγχος της μορφής των qubits
Μέσω της πολωνέζικης ατομικής μνήμης οι κβαντικοί υπολογιστές θα μπορούν κατ' αρχάς να επικοινωνούν μεταξύ τους στήνοντας ένα «κβαντικό Διαδίκτυο». Το σχήμα των φωτονίων, όμως, με άλλα λόγια το πώς η ενέργειά τους κατανέμεται συναρτήσει του χρόνου, είναι ζωτικής σημασίας για την επιτυχή μετάδοση των πληροφοριών. Αυτό το σχήμα απαιτείται να είναι συμμετρικό στον χρόνο, ενώ τα φωτόνια που εκπέμπονται από τα άτομα έχουν συνήθως ασύμμετρο σχήμα. Καθοριστική λοιπόν για την επίτευξη «κβαντικής διαδικτύωσης» είναι η ύπαρξη ενός κατάλληλου εξωτερικού ελέγχου της μορφής των φωτονίων.

Στο τεύχος της 15ης Δεκεμβρίου 2014 του περιοδικού «Nature» (www.nature.com/ncomms/2014/141215/ncomms6786/full/ncomms6786.html) ερευνητές του ολλανδικού Πολυτεχνείου του Αϊντχόβεν, TU/e, δημοσίευσαν ακριβώς μια τέτοια μέθοδο δυναμικού ελέγχου της μορφής των φωτονίων. Κατόρθωσαν να πάρουν τον απαιτούμενο βαθμό ελέγχου με την ενσωμάτωση μιας κβαντικής κουκκίδας (quantum dot: ένα κομμάτι ημιαγώγιμου υλικού που μπορεί να μεταδώσει φωτόνια) σε ένα «φωτονικό κρύσταλλο» δημιουργώντας έτσι μια οπτική κοιλότητα. Στη συνέχεια, οι ερευνητές εφάρμοσαν έναν πολύ σύντομο ηλεκτρικό παλμό στην κοιλότητα ώστε να επηρεάσουν το πώς η κβαντική κουκκίδα αλληλεπιδρά με αυτόν και το πώς το φωτόνιο εκπέμπεται. Μεταβάλλοντας την ισχύ αυτού του παλμού διαπίστωσαν ότι ήταν σε θέση να ελέγχουν το σχήμα των μεταδιδόμενων φωτονίων.

Και ο πρώτος κβαντο-σκληρός δίσκος
Και ενώ οι ειδήσεις περί κβαντικής μνήμης και ελέγχου της μορφής των φωτονίων «άναβαν φωτιές» στα ιστολόγια των φυσικών, μια απανωτή δημοσίευση στο τεύχος της 7ης Ιανουαρίου του «Nature» (www.nature.com/nature/journal/v517/n7533/full/nature14025.html) έδειξε ότι οι εξελίξεις είναι πλέον καταιγιστικές: στην Αυστραλία ερευνητές του Australian National University και του University of Otago δημιούργησαν όχι απλώς μνήμη δευτερολέπτων αλλά... σκληρό δίσκο που αποθηκεύει την κβαντική πληροφορία για έξι ώρες!

Η ομάδα των εν λόγω φυσικών αποθήκευσε την κβαντική πληροφορία σε άτομα του σπάνιου στοιχείου ευρώπιο, ενσωματωμένα σε έναν κρύσταλλο. Η τεχνική τους, όπως υποστηρίζουν, επιτρέπει τη δημιουργία κβαντικών δικτύων σε έκταση περίπου 100 χιλιομέτρων. «Ο χρόνος αποθήκευσης που παίρνουμε είναι τόσο μεγάλος ώστε... ακόμη και αν μεταφέρουμε με τα πόδια τους κρυστάλλους μας θα έχουμε λιγότερες απώλειες από τα σημερινά συστήματα λέιζερ» δήλωσε περιχαρής η επικεφαλής δρ Manjin Zhong. «Μπορούμε τώρα να φανταστούμε την αποθήκευση πεπλεγμένων φωτονίων σε ξεχωριστούς κρυστάλλους και στη συνέχεια τη μεταφορά τους σε διάφορα μέρη του δικτύου χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά. Ετσι σκεφτόμαστε τους κρυστάλλους μας ως φορητούς οπτικούς δίσκους κβαντικής διεμπλοκής» κατέληξε.

Ο χρόνος-ρεκόρ της αποθήκευσης έξι ωρών εννοείται ότι είναι ένα κολοσσιαίο άλμα προς την κατεύθυνση ενός ασφαλούς παγκόσμιου δικτύου κρυπτογράφησης δεδομένων που πρωτίστως θα μπορούσε να αξιοποιηθεί για τις τραπεζικές συναλλαγές και τα προσωπικά μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου. «Πιστεύουμε ότι σύντομα θα είναι δυνατόν να διανέμονται κβαντικές πληροφορίες μεταξύ δύο οποιωνδήποτε σημείων του πλανήτη» τόνισε επιγραμματικά η δρ Zhong.


ΟΙ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ
Ο απίστευτος νέος κόσμος των κβάντων

Το déjà vu της Κβαντοπληροφορικής ως προς την Πληροφορική επεκτείνεται και σε μιαν άλλη σφαίρα πραγμάτων: Ακριβώς όπως το σπάσιμο των κωδικών της μηχανής «Enigma» από τον Alan Turing με τίποτε δεν προδιέγραφε τον εκπληκτικό κόσμο ψηφιακής τεχνολογίας που θα μας κληροδοτούσε, έτσι και η τωρινή υλοποίηση κβαντικών υπολογιστών και δικτύων αφήνει ανοιχτά όλα τα ενδεχόμενα για τον αυριανό μας κόσμο.

Δύο ενδείξεις του τι μπορεί να σημαίνει αυτό είχαμε επίσης πρόσφατα. Η μία προήλθε από την προειδοποίηση που απηύθυναν με ανοιχτή τους επιστολή πασίγνωστοι εφευρέτες και επιστήμονες, και η άλλη από... αναπάντεχη δημοσίευση καθηγητών Κοσμολογίας.

Το πρώτο συμβάν εκδηλώθηκε αρχικά τον Οκτώβριο του 2014, με την περίφημη ρήση του πολυεφευρέτη Elon Musk προς τους φοιτητές του ΜΙΤ, ότι «η Τεχνητή Νοημοσύνη συνιστά τη μέγιστη υπαρξιακή απειλή για το ανθρώπινο είδος». Πώς είχε φθάσει σε αυτό το συμπέρασμα; Ο συγκεκριμένος εφευρέτης του ηλεκτρικού αυτοκινήτου Tesla και των ιδιωτικών διαστημοπλοίων είχε επενδύσει αρκετά χρήματα στην καναδική εταιρεία κβαντικών υπολογιστών D-Wave Systems, με σκοπό - όπως είπε - να μάθει «από μέσα» το τι σημαίνει μια τέτοια δυνατότητα. Προφανώς, αυτό που «έμαθε» τον κατατρόμαξε. «Με την Τεχνητή Νοημοσύνη προσκαλούμε τον Διάβολο» είπε χαρακτηριστικά. «Σε όλες εκείνες τις ιστορίες, όπου υπάρχει ένας τύπος με το πεντάγραμμα και το αγίασμα και είναι σίγουρος ότι μπορεί να ελέγξει τον δαίμονα... ε, λοιπόν, δεν θα μας βγει έτσι το πράγμα» είπε. Απλούστερα ειπωμένο, η εκπληκτική ταχύτητα επεξεργασίας των πληροφοριών που επιτρέπουν τα κβάντα θα εκτοξεύσουν την Τεχνητή Νοημοσύνη των μηχανών σε επίπεδα τόσο ανώτερα της δικής μας νοημοσύνης, ώστε να καταστούν αυτές το «κυρίαρχο είδος» στον πλανήτη.

Της δήλωσης του Musk επακολούθησε κύμα συζητήσεων μεταξύ των επιστημόνων, υπέρ και κατά, αλλά στις 11 Ιανουαρίου πήρε το μέρος του μια απίστευτα μακρά λίστα επιστημόνων - με πρωτοστατούντα τον αστροφυσικό Stephen Ηawking - μέσω κοινής ανοιχτής επιστολής τους (βλ. http://futureoflife.org/misc/open_letter). Το ποιες είναι οι ερευνητικές μας προτεραιότητες προκειμένου να αποφύγουμε μια τέτοια κατάληξη το περιέγραψαν στο συνοδευτικό έγγραφο http://futureoflife.org/static/data/documents/research_priorities.pdf/. Από εκεί συλλέγουμε ενδεικτικά τα ακόλουθα ερωτήματα:
  • Υπό ποιο νομικό πλαίσιο μπορούν να αποκομιστούν τα οφέλη από την ασφάλεια των «αυτόνομων οχημάτων», όπως των ρομποτικών αεροσκαφών και αυτοκινήτων;
  • Μπορούν τα θανατηφόρα «αυτόνομα όπλα» να υποχρεωθούν σε συμμόρφωση προς το ανθρωπιστικό δίκαιο;
  • Πώς θα μπορούσε να συσχετιστεί με το δικαίωμα στην ιδιωτική ζωή η ικανότητα των συστημάτων να ερμηνεύουν τα δεδομένα που λαμβάνουν από κάμερες παρακολούθησης, γραμμές τηλεφώνου, ηλεκτρονικό ταχυδρομείο, κ.τ.λ.;
  • Πώς θα μπορούσε ένα «αυτόνομο όχημα» να επιλέξει μεταξύ μιας μικρής πιθανότητας τραυματισμού ανθρώπου έναντι μιας σχεδόν βέβαιης υλικής ζημιάς μεγάλου κόστους;
  • Τέλος, επαληθεύοντας τη ρήση του Αϊνστάιν για «απόκοσμη δράση από απόσταση» των κβάντων,το δεύτερο «προφητικό συμβάν» εκδηλώθηκε στις 23 Οκτωβρίου 2014, με τη δημοσίευση στο περιοδικό Physical Review X μιας καινοφανούς κοσμοθεωρίας, που θέλει τις παραξενιές των κβάντων να είναι αντανάκλαση στον κόσμο μας άλλων... παράλληλων συμπάντων (http://journals.aps.org/prx/abstract/10.1103/PhysRevX.4.041013).
  • Συγκεκριμένα, οι καθηγητές Howard Wiseman και Michael Hall, από το αμερικανικό Griffith's Centre for Quantum Dynamics, και Dirk-Andre Deckert, από το University of California Davis, κατέληξαν στα εξής συμπεράσματα:
  • Το σύμπαν που βιώνουμε είναι ένα μόνο από έναν γιγαντιαίο αριθμό κόσμων. Μερικοί είναι σχεδόν όμοιοι με τον δικό μας, αλλά οι περισσότεροι είναι πολύ διαφορετικοί.
  • Ολοι αυτοί οι κόσμοι είναι εξίσου πραγματικοί και υπάρχουν συνεχώς μέσα στον χρόνο, διαθέτοντας επακριβώς καθορισμένες ιδιότητες.
  • Ολα τα κβαντικά φαινόμενα προκύπτουν από την καθολική ισχύ της απώθησης μεταξύ «κοντινών» (δηλαδή, παρόμοιων) κόσμων, η οποία τείνει να τους καταστήσει πιο ανόμοιους.
Λένε, μάλιστα, σε κάποιο σημείο χαρακτηριστικά: «Κάθε κόσμος είναι απλά η τοποθέτηση σωματιδίων στον τρισδιάστατο χώρο, και ο καθένας θα εξελισσόταν σύμφωνα με τους νόμους του Νεύτωνα αν δεν υπήρχαν αλληλεπιδράσεις μεταξύ των κόσμων».

Οπότε... στο ρηθέν από τον μεγάλο φυσικό Richard Feynman «Μπορώ να πω με σιγουριά ότι κανείς δεν καταλαβαίνει την Κβαντική Μηχανική» θα πρέπει να προσθέσουμε τώρα «ούτε να φανταστεί τις επιπτώσεις της».

via: http://www.tovima.gr
Μαΐου 09, 2015 | 0 σχόλια | Διαβάστε περισσότερα

Πώς τα στελέχη επιχειρήσεων χρησιμοποιούν τα on-line εργαλεία (infograpic)

Σε ένα εξελισσόμενο και όλο πιο ανταγωνιστικό κόσμο για τη προώθηση προϊόντων στην αγορά, είναι αναγκαίο να χρησιμοποιηθούν όλα τα μέσα για αυτόν τον σκοπό.
Και φυσικά ένα από τα πολύ σημαντικά στοιχεία σε αυτό είναι πλέον το διαδίκτυο και τα ένα σωρό εργαλεία που παρέχει για κάτι τέτοιο.
Κατά πόσον όμως τα στελέχη επιχειρήσεων χρησιμοποιούν αυτά τα εργαλεία και με πιο τρόπο?
Μετά από μια έρευνα που εγινε από την Marketo, τα αποτελέσματα, παρουσιαζόντουσαν στο παρακατω αναλυτικό ινφογράφημα:


Μαΐου 09, 2015 | 0 σχόλια | Διαβάστε περισσότερα

Διαχειριστές Κωδικών: Τι πρέπει να ξέρετε για να επιλέξετε τον σωστό Εικόνα constantinos

Written By Fouls Code on Τρίτη, 5 Μαΐου 2015 | Μαΐου 05, 2015

To Password είναι ένα σύνολο μυστικών χαρακτήρων ή λέξεων που απαιτείται να δοθούν για να αποκτήσει κάποιος πρόσβαση σε έναν υπολογιστή ή στα αρχεία και τα προγράμματα ενός συστήματος. Οι κωδικοί πρόσβασης εξασφαλίζουν ότι μόνο οι εξουσιοδοτημένοι χρήστες μπορούν να αποκτήσουν συγκεκριμένες πληροφορίες.
Tα passwords και η κρυπτογράφηση στον ψηφιακό κόσμο, αποτελούν κάτι δεδομένο και δεν ξενίζουν κανέναν.
O πρώτος κωδικός πρόσβασης του υπολογιστή αναπτύχθηκε το 1961 στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Μασαχουσέτης, όταν οι περισσότεροι άνθρωποι δεν είχαν δει ποτέ ακόμη και έναν υπολογιστή.
Δεκαετίες νωρίτερα, οι Ναζί χρησιμοποίησαν τις Enigma machines, προκειμένου να διαφυλάξουν κάποια σκοτεινά μυστικά.
Και ακόμα πιο πίσω, στην Εποχή του Χαλκού, οι στρατιώτες της Σπάρτης, χρησιμοποιούσαν συγκεκριμένα ραβδιά και δέρμα για να μεταδίδουν μηνύματα Infographic για τα passwords].

Καλό θα είναι να μην χρειάζεται να μας το θυμίζει κάποιος άλλος, αλλά να έχουμε στο νου μας να αλλάζουμε τους κωδικούς σε ό,τι διατηρούμε διαδικτυακά σε τακτά χρονικά διαστήματα. σε email, κωδικούς διαχειριστών σε λίστες/φόρουμ/blog, κλπ. Υπάρχουν λύσεις, όπως οι Password Managers που μας διευκολύνουν στην δημιουργία και διαχείριση ισχυρών κωδικών, ακόμα και κάτω από ισχυρές κρυπτογραφήσεις.
Είναι λοιπόν, πολύ σημαντικό και ιδιαιτέρα σε αυτές τις εποχές να ασφαλίζετε όσο καλύτερα μπορείτε τα δεδομένα σας και να αποφεύγετε την αβάσταχτη ελαφρότητα των ανόητων και προβλέψιμων κωδικών πρόσβασης.
Αυτό είναι κάτι που δεν θα βαρεθούμε να το επαναλαμβάνουμε, δίνοντας λύσεις για το θέμα της ασφαλούς διαχείρισης των κωδικών σας μα και την δημιουργία ισχυρών passwords.

Tι γίνεται όμως με αυτούς τους Διαχειριστές Κωδικών και τις γεννήτριες τυχαίων κωδικών πρόσβασης; Είναι όλα αυτά αποτελεσματικά;
Είναι ο "ανθρώπινα απομνημονεύσιμος κωδικός", ιδανικός; Έχουν διαφορές ανάμεσά τους οι on-line εφαρμογές διαχείρισης και δημιουργίας κωδικών με τις αντίστοιχες desktop εφαρμογές;
Μια επεξήγηση όλων αυτών θα δούμε πιο κάτω, όσο το δυνατόν πιο απλά και χωρίς να μπλέξουμε σε τεχνικές ορολογίες και άλλα τέτοια που οι περισσότεροι δεν θα καταλάβουν.
Αφορμή υπήρξε ένα έγγραφο (PDF) από το Πανεπιστήμιο του Texas, που αναφέρει πως με την γνωστή τεχνική Markov, ένα ποσοστό 67,6% των κωδικών πρόσβασης από έναν πραγματικό κόσμο του δείγματος ήταν σε θέση να σπάσει.
Password managers, προσπαθούν να προσφέρουν μια λύση, καθώς το μόνο που χρειάζεται να θυμάται κάποιος είναι έναν κωδικό πρόσβασης, το οποίο σημαίνει ότι μπορείτε εύκολα να κάνετε πολύ ασφαλή αυτόν τον κωδικό πρόσβασης, έχοντας έτσι πρόσβαση σε όλους τους λογαριασμούς σας. Εκτός αυτού όμως, οι περισσότεροι διαχειριστές κωδικών πρόσβασης θα δημιουργήσουν τυχαίους κωδικούς για εσάς, επιτρέποντας την χρήση εξαιρετικά ασφαλών και μοναδικών κωδικών πρόσβασης για κάθε ένα από logins σας. Φυσικά σε αυτό θα πρέπει να λάβουμε υπόψη πως άλλοι Password managers είναι αξιόλογοι, άλλοι όχι και τόσο. Ωστόσο υπάρχουν κάποια πράγματα που πρέπει να έχουμε κατά νου, όταν επιλέγουμε κάποιον διαχειριστή κωδικών, προκειμένου να τον χρησιμοποιήσουμε.

Δημιουργία Ποιοτικών Κωδικών Πρόσβασης

Για τους περισσότερους διαχειριστές κωδικών πρόσβασης που διαθέτουν την δυνατότητα δημιουργίας κωδικών, δεν τίθεται ζήτημα αφού οι κωδικοί που παράγονται είναι μεγάλοι και άρα πιο ασφαλείς, δίνοντάς σας μάλιστα και την δυνατότητα να επιλέξετε το σετ/τα σύνολα των χαρακτήρων που θα χρησιμοποιήσετε.
Βέβαια, καλό θα είναι να ελέγχετε πάντα την ποιότητα των παραγόμενων κωδικών πριν αποφασίσετε να χρησιμοποιήσετε έναν διαχειριστή κωδικών πρόσβασης. Όπως, εξίσου, σημαντικό είναι και το να γνωρίζουμε τις επιλογές που μας παρέχει ο εκάστοτε διαχειριστής για την δημιουργία ενός κωδικού.
Σιγουρέψτε λοιπόν ότι σας δίνεται η δυνατότητα -ο κωδικός- να περιλαμβάνει ένα ευρύ φάσμα χαρακτήρων, συμπεριλαμβανομένων των συμβόλων, των αριθμών αλλά και των κεφαλαίων γραμμάτων και ότι αυτά μπορούν να συνδυαστούν τυχαία για να σχηματίσουν έναν κωδικό πρόσβασης κατάλληλου μήκους.
Είναι επίσης σημαντικό το να είναι προσαρμόσιμη η παραγωγή κωδικού, μιας και υπάρχουν διάφορες μορφές σύνδεσης οι οποίες έχουν διαφορετικές απαιτήσεις για το πώς πρέπει να είναι ο κωδικός με τον οποίον θα κάνετε login (εγγραφή).
Δεν θα είναι και τόσο ευχάριστο νομίζω να έχετε επιλέξει έναν διαχειριστή και να δείτε ξαφνικά ότι ο κωδικός που σας δημιούργησε δεν γίνεται αποδεκτός -ξέρετε, υπάρχουν φορές -σχεδόν σε όλους μας έχει τύχει- κάποιες ιστοσελίδες να έχουν περιορισμούς και υπερβολικές απαιτήσεις, με αποτέλεσμα να καταφέρουμε (αν στο μεταξύ δεν διαολοστείλουμε την σελίδα) να καταφέρουμε να τον δημιουργήσουμε με την δέκατη προσπάθεια.
Ορισμένοι διαχειριστές κωδικών πρόσβασης επιτρέπουν την παραγωγή "απομνημονεύσιμων κωδικών" κωδικών πρόσβασης. Και ναι μεν αυτό ακούγεται δελεαστικό, από την άλλη όμως καλό θα ήταν να αποφεύγουμε τέτοιου είδους κωδικούς.
Τις περισσότερες φορές δεν είναι απαραίτητο, δεδομένου ότι θα βασιζόμαστε στον διαχειριστή για να μας προμηθεύσει τον κωδικό μας κάθε φορά που πάμε να κάνουμε login σε κάποια σελίδα. Και όταν -για τον όποιον λόγο- όντως χρειαστεί να θυμηθούμε τον κωδικό μας, είναι πιθανότερο να τον θυμηθούμε όταν έχουμε συγκεκριμένες “κατευθυντήριες γραμμές” (με τις οποίες συνηθίζουμε, εμείς οι ίδιοι, να τους δημιουργούμε).
Οι κωδικοί πρόσβασης, όμως, που δημιουργούνται από τους διαχειριστές -ως "απομνημονεύσιμοι"- συχνά δεν περιέχουν αριθμούς και σύμβολα (τα οποία είναι εύκολο να περιληφθούν σε έναν όντως αξιόλογο κωδικό πρόσβασης όταν τον κωδικό τον δημιουργεί ο ίδιος ο άνθρωπος, ο χρήστης δηλαδή).
Οι παραγόμενοι -από τον διαχειριστή- κωδικοί, παρότι αξιόλογοι, μπορεί κάλλιστα -και δη, εύκολα- να σπάσουν με τις αλυσίδες Markov που προαναφέραμε. Και αυτό, λόγω του τρόπου με τον οποίο δημιουργούνται.

Online και Offline Password Managers

Όπως γνωρίζουμε, οι Διαχειριστές κωδικών, έρχονται τόσο σαν desktop, όσο και σαν web εφαρμογές. Δηλαδή η χρήση του μπορεί να γίνει χωρίς σύνδεση στο διαδίκτυο, απ' ευθείας στο desktop μας, είτε με χρήση διαδικτύου από κάποια ιστοσελίδα ή πρόσθετο (πχ, ένα browser addon).
Προφανώς οι on-line password managers, έχουν ορισμένα πλεονεκτήματα καθώς είναι προσβάσιμοι από παντού, ασχέτως λειτουργικού συστήματος, μπορούν να συγχρονιστούν και μπορούν να χρησιμοποιηθούν εύκολα από φορητές συσκευές. Η δε πρόσβασή τους είναι πανεύκολη, απλά με την προσθήκη ενός bookmarklet στην εργαλειοθήκη του browser μας και όχι λίγες φορές οι λειτουργίες είναι αυτοματοποιημένες.
Ωστόσο, όπως αναφέρθηκε στο πιο πάνω έγγραφο (δημοσίευση 2014), αυτό είναι κάτι που μπορεί να αποβεί ιδιαίτερα επισφαλές. Εάν δεν θέλετε να διαβάσετε ολόκληρο το έγγραφο, τότε διαβάστε απλά την ακόλουθη παράγραφο από την εισαγωγή:
Our attacks are severe: in four out of the five password managers we studied, an attacker can learn a user’s credentials for arbitrary websites. We find vulnerabilities in diverse features like one-time passwords, bookmarklets, and shared passwords. The root-causes of the vulnerabilities are also diverse: ranging from logic and authorization mistakes to misunderstandings about the web security model, in addition to vulnerabilities like CSRF and XSS.
δηλαδή:
Σε τέσσερις από τους πέντε διαχειριστές κωδικών πρόσβασης που μελετήσαμε, ένας εισβολέας μπορεί να μάθει τα διαπιστευτήρια ενός χρήστη για διάφορες ιστοσελίδες.
Έχουμε βρει τρωτά σημεία σε διάφορες λειτουργίες, όπως στα: one-time passwords, bookmarklets, καθώς και στην κοινή χρήση των κωδικών πρόσβασης. Οι βαθύτερες αιτίες των τρωτών σημείων είναι επίσης διαφορετικές, καθώς μπορεί να έχουμε από λάθη λογικής, μέχρι λάθη στο authorization (εξουσιοδότηση), μα και παρανοήσεις σχετικά με το μοντέλο ασφάλειας στο διαδίκτυο, εκτός από τα τρωτά σημεία -όπως ειναι τα CSRF και XSS.
Οι οffline password managers γενικά θεωρείται ότι είναι πιο ασφαλείς, καθώς τα δεδομένα αποθηκεύονται τοπικά, με συνέπεια λιγότερη μεταφορά δεδομένων και ταυτότητας, τα οποία ενδέχεται να είναι εκμεταλλεύσιμα από έναν εισβολέα. Αν και δεν είναι πολύ βολικοί, όπως οι online password managers, η φορητότητα μπορεί συχνά να αναδημιουργηθεί με την χρήση USB-Stick (αν και αυτό είναι σπάνια μια επιλογή για κινητές συσκευές και όχι εφικτό σε όλες).

Αυτόματη συμπλήρωση και Προστασία από Phishing

Ένα πλεονέκτημα των διαχειριστών κωδικών πρόσβασης είναι ότι μπορούν να βοηθήσουν στην προστασία του χρήστη από επιθέσεις phishing αφού απλά θα συμπληρώνουν τα διαπιστευτήρια στην σωστή σελίδα. Δεν διατρέχετε δηλαδή κίνδυνο να βάλετε τον κωδικό σας σε μια πλαστή/μαϊμού ιστοσελίδα. Αυτό αναμφίβολα είναι καλό.
Από την άλλη -όμως- η λειτουργία αυτόματης συμπλήρωσης που διαθέτουν πολλοί διαχειριστές (κωδικών πρόσβασης), όταν εφαρμόζονται ανεπαρκώς ή εσφαλμένα, μπορεί να επιτρέψουν σε έναν εισβολέα να αποκτήσει τους κωδικούς πρόσβασης των χρηστών και -μάλιστα- σχετικά εύκολα.
Σε αυτήν την έκθεση από το Πανεπιστήμιο του Stanford (pdf) μπορείτε να δείτε παραπάνω λεπτομέρειες για ό,τι αφορά τις λειτουργίες αυτόματης συμπλήρωσης σε διαχειριστές κωδικών πρόσβασης, καθώς και παραδείγματα επιθέσεων που εκμεταλλεύονται αυτές τις δυνατότητες. Στην έκθεση του Πανεπιστημίου του Texas (που αναφέραμε πιο πάνω), φαίνεται πως οι ερευνητές μπόρεσαν να εξάγουν -από έναν διαχειριστή κωδικών πρόσβασης- περίπου δέκα κωδικούς το δευτερόλεπτο, χρησιμοποιώντας (μεταξύ άλλων μεθόδων) ένα αόρατο iFrame στην καταληκτική σελίδα κάποιου WiFi hotspot. Και φυσικά, χωρίς το θύμα να πάρει χαμπάρι τίποτε.
Εάν λοιπόν επιθυμείτε να χρησιμοποιείτε την αυτόματη συμπλήρωση, συνιστάται να ορίσετε έναν Password manager που θα σας το υπενθυμίζει -πριν γράψετε τα διαπιστευτήρια στην φόρμα, ώστε να αποφευχθούν τέτοιου είδους επιθέσεις.

Συμπέρασμα

Προφανώς η χρήση ενός διαχειριστή κωδικών είναι αναγκαία. Ο μεγαλύτερος κίνδυνος δεν είναι οι τύποι που κάθονται σε σκοτεινά δωμάτια με μια οθόνη μπροστά τους που κοιτάνε πώς να σας καταστρέψουν. Υπάρχουν και αυτοί, αλλά είναι μια αμελητέα ποσότητα που τα θύματά τους είναι κυρίως οι αδαείς. Το πρόβλημα έρχεται από τις μεγάλες εταιρείες του διαδικτύου, από τις κυβερνητικές υπηρεσίες και φυσικά την (κάθε) NSA.
Θα πρέπει να επιλέξετε ποιον Password Manager θα χρησιμοποιήσετε με βάση τα προαναφερθέντα κριτήρια, καθώς και την προσωπική προτίμηση για πράγματα όπως το UI (η εμφάνιση/χρηστικότητα), τα πρόσθετα χαρακτηριστικά τους, καθώς και την μέθοδο του browser integration, αν δηλαδή μπορούν να ολοκληρώσουν την διαδικασία σε συνεργασία με τον browser σας.


via: http://osarena.net
Μαΐου 05, 2015 | 0 σχόλια | Διαβάστε περισσότερα
 
berita unik