Web Analytics Made Easy - StatCounter
FoulsCode

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Άθρα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Άθρα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

19 Νοεμβρίου 2017

Η Μοναξιά του Σοφού Ανθρώπου



Ο σοφός άνθρωπος, ο homo sapiens sapiens, είναι το μόνο επιζών είδος από την εξελικτική του ομάδα. Κι αυτό είναι ασυνήθιστο.

Τα ζώα των περισσότερων ειδών έχουν επιζώντα ξαδέλφια, είδη με στενή συγγένεια.

Το λιοντάρι αναφέρεται ως Panthera leo. Το Panthera δείχνει το γένος, το leo δείχνει το είδος. Υπάρχουν τρία ξαδέλφια στο γένος Panthera. Η τίγρη (Panthera tigris), ο ιαγουάρος (Panthera onca) και η λεοπάρδαλη (Panthera pardus).

Υπάρχουν και κάποια ετεροθαλή αδέλφια του λιονταριού, αναγνωρισμένα υποείδη, όπως το λιοντάρι του Κονγκό (Panthera leo hollisteri) ή το λιοντάρι της Ινδίας (Panthera leo goojratensis).

Ο άνθρωπος έχει μείνει μόνος, χωρίς κοντινούς συγγενείς. Αναφερόμαστε στους εαυτούς μας, στο είδος μας, ως Homo sapiens sapiens. Το Homo αφορά στο γένος. Το πρώτο sapiens (έμφρων, σοφός) αφορά στο είδος. Το δεύτερο sapiens, δηλώνει το υποείδος και δίνει μεγαλύτερη έμφαση στη σοφία μας.

Στο γένος μας (Homo) έχουν υπάρξει κι άλλοι. Ο Homo habilis (Άνθρωπος ο Επιδέξιος), ο Homo erectus (Άνθρωπος ο Όρθιος), που επέζησε ως είδος περισσότερο από 500.000 χρόνια, ο περιβόητος Homo neanderthalensis (Άνθρωπος του Νεάντερταλ) και άλλα είδη και υποείδη ανθρώπων.

Όμως κανείς άλλος δεν επιβίωσε μέχρι τις μέρες του sapiens sapiens. Επιπλέον υπάρχουν λίγες χρονικές αλληλεπικαλύψεις. Μόλις εμφανίζεται ένα νέο είδος Homo το προηγούμενο είδος εξαφανίζεται “μυστηριωδώς” (σε χρονικό διάστημα λίγων χιλιάδων χρόνων).

Γιατί απομείναμε μόνοι μας, εμείς οι διπλά σοφοί;

Η επέκταση και η κυριαρχία είναι οι λέξεις κλειδιά. Οι Homo μεταναστεύουν πολύ πιο μακριά απ’ τα λιοντάρια. Τα Panthera leo μπορούν να ζήσουν μόνο σε συγκεκριμένες περιοχές. Οι Homo προσαρμόζονται παντού. Απολιθώματά τους και απομονωμένες φυλές έχουν βρεθεί σε κάθε ήπειρο, σε κάθε απομακρυσμένο νησί, με εξαίρεση την Ανταρκτική.

Όποτε όμως μια ομάδα Homo συναντούσε μια ομάδα διαφορετικών ξεκινούσε ο πόλεμος, για την εδαφική κυριαρχία, για την τροφή, για τα θηλυκά.

Οι Νεάντερταλ δεν αναμίχτηκαν γονιδιακά με τους Σοφούς χάρη στον έρωτα. Θα ήταν αστείο να θεωρήσουμε έναν Νεάντερταλ “Ρωμαίο” και μια Σάπιενς “Ιουλιέτα” που να βγαίνουν στο μπαλκόνι της σπηλιάς τους και ν’ απαγγέλουν: “Ω, Ρωμαίε, γιατί να είσαι ο Ρωμαίος; Εσύ είσαι ένας Νεάντερταλ κι εγώ είμαι μια Σάπιενς.”

Ήταν πόλεμος, επιδρομές, προσπάθεια για κυριαρχία. Τα αρσενικά σκότωναν τους αρσενικούς αντιπάλους κι έπαιρναν τα θηλυκά στην ομάδα τους.

Δεν ήταν έρωτας, ήταν βιασμός.

(Ο άνθρωπος του Νεάντερταλ αναφέρεται και ως Homo sapiens neanderthalensis, ως υποείδος του Sapiens, πρώτος ξάδελφος, γι’ αυτό και μπορούσε να γίνει η γονιδιακή μίξη. Διαφορετικά είδη δεν παράγουν γόνιμους απογόνους, όπως το άλογο [Equus ferus] με τον γάιδαρο [Equus africanus] γεννούν το στείρο μουλάρι.)

Δεν νικούσαν πάντα οι πιο έξυπνοι, όπως θέλουμε να πιστεύουμε για να δικαιολογήσουμε την ύπαρξη μας ως εξέλιξη, ως πρόοδο.

Έχουν βρεθεί απολιθώματα Homo, όπως οι άνθρωποι του Μπόσκοπ που είχαν 30% μεγαλύτερο εγκέφαλο απ’ τον σύγχρονο άνθρωπο. Αυτοί εξαφανίστηκαν, εξολοθρεύτηκαν πολύ γρήγορα. Πιθανότατα γιατί δεν μπόρεσαν ν’ αντιπαλέψουν τη βαρβαρότητα των ηλιθίων.

Ίσως να ήταν ειρηνικοί, αυτοί οι χαμένοι συγγενείς μας, και να βρέθηκαν αντιμέτωποι με τις ορδές των Νεάντερταλ, των Σάπιενς.

Είμαστε απόγονοι αυτών που εξόντωσαν όλους τους άλλους.

Και πλέον δεν υπάρχουν άλλοι. Ή μήπως πάντα θα υπάρχουν “άλλοι”;

Αλλόθρησκοι, αλλόφυλοι, αλλόθροοι.

Άλλα γούστα, άλλες ιδέες, άλλη ιδεολογία, άλλες προτιμήσεις, άλλες πεποιθήσεις.

Άλλη χώρα, άλλη ήπειρο, άλλη τάξη, άλλο φύλο, άλλη σεξουαλική κατεύθυνση.

Άλλη ποδοσφαιρική ομάδα, άλλη μουσική, άλλο φαΐ, άλλο επάγγελμα.

Άλλη πόλη, άλλη γειτονιά, άλλος όροφος, άλλο όνομα.

Πάντα θα υπάρχει κάποιος άλλος. Ακόμα κι αν δεν υπήρχε θα έπρεπε να τον επινοήσουμε. Ο πόλεμος με τον “άλλον” μοιάζει να προσδιορίζει τον εαυτό μας, την ομάδα μας.

Εγώ ανήκω στο Εμείς που πολεμούν τους Άλλους, όπου ανήκεις Εσύ.

Σε όλη την ιστορία του Σάπιενς οι άνθρωποι τρέχουν να πολεμήσουν. Κάποιες φορές στην άλλη άκρη του πλανήτη. Δεν το κάνουν για να ευτυχήσουν. Το κάνουν γιατί έχουν πειστεί ότι ο εχθρός είναι άλλος κι ότι ο άλλος είναι εχθρός.

Και δεν φταίνε γι’ αυτό οι προπαγανδιστές, οι στρατηγοί, οι κατακτητές, οι πολιτικοί, όχι μόνο. Πάντα υπήρχαν οι αντίρροπες δυνάμεις, οι φωνές των ανθρώπων που ζητούσαν ειρήνη, δικαιοσύνη, ανοχή, ισότητα.

Όμως οι Σοφοί Σοφοί Άνθρωποι συνεχίζουν να σκοτώνουν και να σκοτώνονται στην Τροία για πουκάμισα.

Συνεχίζουν να δολοφονούν τους διαφορετικούς. Συνεχίζουν να καταστρέφουν ό,τι δεν συμφωνεί με τις πεποιθήσεις τους. Συνεχίζουν ν’ αδιαφορούν για όσους πνίγονται, για όσους λιμοκτονούν, αν δεν παίρνουν μέρος στη γενοκτονία, αν δεν την επικροτούν, αν δεν χειροκροτούν.

Αυτή είναι η ιστορία του ανθρώπινου είδους και υποείδους, του Homo sapiens sapiens. Μια ατέρμονη γραμμή αίματος.

Εξοντώσαμε όλους τους άλλους και συνεχίζουμε, μέχρι που να μη μείνει ρουθούνι Homo στον πλανήτη. Κι όταν θα εξαφανιστεί κι ο τελευταίος σοφός άνθρωπος τι θα μείνει απ’ τη μουσική του Μότσαρτ, απ’ τη γλώσσα του Ομήρου;

Ίσως μόνο ένα βινύλιο κι ένα βιβλίο, που θα σαπίζουν κάτω απ’ τη ζούγκλα μιας πόλης που κάποτε λεγόταν Νέα Υόρκη.

Εκτός κι αν, λίγο πριν το τέλος, αναδυθεί ένα νέο υποείδος, ο Homo sapiens pacific, Άνθρωπος ο Ειρηνικός.




via: sanejoker.info
Διαβάστε Περισσότερα »

Η πραγματική επανάσταση της εποχής μας είναι η Επανάσταση της Συνείδησης




Αν ρίξουμε μια ματιά στα γεγονότα που διαδραματίζονται στον κόσμο μας σήμερα, θα συνειδητοποιήσουμε εύκολα ότι ζούμε σε επαναστατικούς καιρούς. Η επανάσταση των ημερών μας όμως, είναι εντελώς διαφορετική από οποιαδήποτε άλλη επανάσταση στην ιστορία της ανθρωπότητας.

Η επανάσταση αυτή, δεν ξεκίνησε για να αναδιατάξει τις μορφές και τα σχήματα, ώστε να αντικατασταθούν τα παλιά και ξεπερασμένα με νέα, δυναμικά και πιο ζωηρά. Η επανάσταση αυτή, είναι σε θέση να οδηγήσει την ανθρωπότητα πέρα από τις μορφές και τα σχήματα. Η επανάσταση της εποχής μας είναι η επανάσταση της Συνείδησης.

Η Συνείδηση, η οποία κοιμάται αιώνες τώρα, κάτω από τα μάγια της ταύτισης με την ύλη, ξυπνά στις μέρες μας. Υπάρχει μια ολοένα και πιο ισχυρή παρόρμηση και ο αριθμός των ατόμων που ευαισθητοποιούνται στο ξύπνημα γίνεται όλο και μεγαλύτερος.

Τα αποτελέσματα αυτής της παρόρμησης, ξυπνώντας από το όνειρο της ταύτισής με τον εξωτερικό κόσμο, γίνεται αισθητό από όλους και συνέχεια. Αλλά πολλοί από μάς αγνοούμε τι πραγματικά βιώνουμε. Όλοι αισθανόμαστε πώς οι επιτυχίες που μπορούν να επιτευχθούν στον κόσμο αυτόν είναι όλο και λιγότερο ελκυστικές για μας. Αναγνωρίζουμε ότι πίσω από τις γήινες επιτυχίες και τις αποτυχίες πρέπει να υπάρχει κάτι βαθύτερο, κάτι πιο ουσιαστικό στην ζωή μας.

Το βλέπουμε μέρα με τη μέρα, ένας αυξανόμενος αριθμός νέων ανθρώπων, αμφισβητούν την καταλληλότητα των στόχων που προσφέρονται από την κοινωνική και θρησκευτική εκπαίδευση. Το σύστημα τους δείχνει τον ‘σωστό’ δρόμο και οι νέοι άνθρωποι εκτίθενται στην εμπειρία της κενότητας και της απελπισίας.

Η κοινωνία προσφέρει μια «λύση» για το πρόβλημα με τη μορφή των προϊόντων της ψυχαγωγίας και της φαρμακευτικής βιομηχανίας και παρόχων υπηρεσιών κατανάλωσης και αγαθών. Σήμερα, όλες αυτές οι βιομηχανίες ευημερούν και είναι εξαιρετικά προσοδοφόρες. Προσφέρουν “βοήθεια” στους νέους στην καταπολέμηση του φόβου και στην θεραπεία άλλων επιφανειακών συμπτωμάτων.

Υπάρχει μόνο μια πύλη που οδηγεί έξω από αυτή την κατάσταση: και αυτή είναι η παρούσα στιγμή.

Είμαστε σε θέση να μετατοπίσουμε το κέντρο βάρους της ζωής μας από τις περιφέρειες προς το κέντρο. Τι σημαίνει αυτό;

Η παρούσα κατάσταση της συνείδησης είναι αυτή στην οποία η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων ζουν. Αυτή είναι η κατάσταση της ταύτισης με τον νου, της κοιμισμένης συνείδησης που ονειρεύεται και αφηγείται την προσωπική μας ιστορία.

Αυτή είναι η κατάσταση της τέλειας ταύτισης με την σκέψη, τα συναισθήματα και τις επιθυμίες, όπου επιδιώκουμε τους στόχους της ζωής μας κοιτώντας μόνο στον κόσμο των μορφών και σχημάτων, είτε πρόκειται για μορφές ακατέργαστου υλικού (ο κόσμος που γνωρίζουμε με τα αισθητήρια όργανά μας) είτε για μορφές λεπτεπίλεπτου υλικού (σκέψεις, συναισθήματα). Η κινητήριος δύναμη της ύπαρξής μας σε αυτή την συνειδησιακή κατάσταση είναι η φιλοδοξία να γίνουμε κάτι ή κάποιοι και να έχουμε τον έλεγχο όλη την ώρα.

Η αφυπνισμένη συνείδηση και ο κόσμος της εσωτερικής σιωπής είναι πέρα από τον νου. Αυτη η η σιωπή, δεν έχει τίποτα να κάνει με την εσωτερική σιωπή που επιβάλεις στον εαυτό σου με διάφορες τεχνικές διαλογισμού ή συγκέντρωσης, αλλά είναι μια απερίγραπτα ζωντανή, εσωτερική κενότητα. Εκεί δεν υπάρχει καμία προσπάθεια, καμία επιθυμία και φιλοδοξία και παραδίνουμε το τελευταίο προπύργιο που θέλει να έχει τον έλεγχο. Αυτή είναι η κατάσταση της τέλειας παράδοσης και υποβολής, την υποβολή των εαυτών μας στην παρούσα στιγμή, στο τώρα.

Η επανάσταση της Συνείδησης, επομένως, πραγματοποιείται στο παρόν, στο τώρα, στην παρούσα στιγμή. Δεν υπάρχουν στρατηγικές, δεν υπάρχουν μεγάλοι ηγέτες, μόνο ήρωες οι οποίοι κατανοούν την εξελικτική πορεία της συνείδησης και επιτρέπουν στις διεργασίες του σύμπαντος να πραγματοποιηθούν μέσα τους.


Μετάφραση Επιστήμη του Πνεύματος

Από το βιβλίο: FrankM. Wanderer: TheRevolution of Consciousness: Deconditioning
Διαβάστε Περισσότερα »

12 τρόποι για να αποκτήσετε πρόσβαση σε κρυμμένες διαστάσεις και εναλλακτικές πραγματικότητες



Ολόκληρη η ζωή μας είναι μια βιασύνη. Κυνηγάμε τις επιθυμίες μας και τα ανεκπλήρωτα όνειρά μας. Μας αρέσουν τα χρήματα, η δύναμη, το κύρος, μια πλούσια και ευτυχισμένη ζωή. Ωθούμενοι από τις φιλοδοξίες μας, επιδιώκουμε διάφορους στόχους σε όλη την διάρκεια της ζωής μας. Έχουμε φιλοδοξίες, θέλουμε πάντα να πετύχουμε κάτι. Αυτή η ανήσυχη βιασύνη υποκινείται από τον φόβο μας ότι δεν είμαστε ακόμα αυτό που θέλουμε να γίνουμε. Δεν είμαστε ποτέ ικανοποιημένοι, θέλουμε πάντα κάτι άλλο. Ως εκ τούτου, χάνουμε την πρόσβασή μας στις βαθύτερες διαστάσεις της ζωής. Οι βαθύτερες διαστάσεις είναι παρούσες στην ζωή μας, αλλά έχουμε χάσει την επαφή λόγω της έλλειψης εγρήγορσης. Ως εκ τούτου, τίθεται το ερώτημα, πώς μπορούμε να έχουμε πρόσβαση στις βαθύτερες διαστάσεις της ζωής;

12 Κλειδιά για την πρόσβαση στις βαθύτερες διαστάσεις της ζωής
Κλειδί 1
Είσαι ένα αθάνατο ον, που έχει χαθεί στον κόσμο της απομόνωσης, και τώρα ψάχνει απεγνωσμένα για τον εαυτό του.

Κλειδί 2
Με ένα μυαλό γεμάτο σκέψεις, δεν θα βρεις ποτέ την αλήθεια, διότι, η αλήθεια μπορεί να αποκαλυφθεί μόνο στον σιωπηλό χώρο της καρδιάς.

Κλειδί 3
Σταμάτα να κατηγοριοποιείς και να αναλύεις τις μεθόδους λειτουργίας του νου σου και άφησε τον πλούτο του γνήσιου εαυτού σου να ανθίσει μέσα σου.

Κλειδί 4
Αν ο νους είναι ήρεμος και γαλήνιος, δεν υπάρχει χώρος για φόβο, φθόνο ή θλίψη, τότε ακολουθείς την ροή της Ζωής, που δεν έχει αρχή ούτε τέλος.

Κλειδί 5
Μπορείς να βιώσεις την ροή της Ζωής μόνο μέσα και γύρω σου όταν βρίσκεσαι στην κατάσταση της αφυπνισμένης συνείδησης.

Κλειδί 6.
Ξύπνα από το λήθαργο της ταύτισης με τις σκέψεις και τις επιθυμίες σου, και τότε, στον ακίνητο χώρο της Συνείδησης, ο τρελός, πάντα μεταβαλλόμενος κόσμος θα μεταμορφωθεί σε ένα υπέροχο παιχνίδι.

Κλειδί 7
Η εγρήγορση είναι το άνοιγμα της πόρτας στην αληθινή κατάσταση της ζωής μας, στην Ενότητα.

Κλειδί 8
Η εγρήγορση είναι μια φωτιά μέσα σας, η οποία καίει τον κόσμο της απομόνωσης γύρω μας.

Κλειδί 9
Πρόσεξε! Η αφυπνισμένη συνείδηση ​​είναι επικίνδυνη, επειδή μπορεί να καταστρέψει τα όνειρά σου για την πνευματική ανάπτυξη σε μια στιγμή.

Κλειδί 10
Το πρώτο δώρο της συνειδητής εγρήγορσης είναι όταν ανακαλύπτεις, ότι αντί για εσένα, τα βαθιά προγράμματα του συμμορφωμένου μυαλό σου οδηγούν την ζωή σου.

Κλειδί 11
Αν αναζητάς την ευτυχία έξω από τον εαυτό σου, μπορείς να βρεις μόνο στιγμιαία ικανοποίηση. Η ευτυχία είναι η χαρά της Ύπαρξης, η ίδια, η συνειδητή παρουσία.

Κλειδί 12
Η πιο δελεαστική άνθιση της σωστής εσωτερική ύπαρξή σου είναι η ευγνωμοσύνη.




του Frank M. Wanderer Ph.D
The Mind Unleashed

Από το νέο βιβλίο: 3 στάδια στην εξέλιξη του Ανθρώπινου Πνεύματος: EGO – εγρήγορση – ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ από τον Frank M Wanderer

Μετάφραση Αγγελίνα Αγγελακοπούλου για την Επιστήμη του Πνεύματος
Διαβάστε Περισσότερα »

Τίτος Χριστοδούλου – Το Tέλος της Φιλοσοφίας



Μέσα ή έξω από τον κύκλο της φιλοσοφίας, οι “αντιφιλοσοφικές φιλοσοφίες” που σαλπίζουν το ‘Τέλος της Φιλοσοφίας’ είναι το χαρακτηριστικό του 20ου αιώνα. Η φιλοσοφία του 20ου αιώνα έχει ιδωθεί, στις πιο γενικές της γραμμές, ως μια δραστηριότητα που πρέπει να αντιμετωπισθεί ως πρόβλημα η ίδια και να ‘λυθεί’ ή ‘διαλυθεί’ και ‘ξερριζωθεί‘ τόσο ριζικά, ώστε να μην αναφυεί ποτέ ξανά.



Το σύνολο της ιστορίας της Δυτικής φιλοσοφίας έχει εκληφθεί, για παράδειγμα από τον MartinHeidegger, ως μια παρέκκλιση, μια ρήξη στην εσωτερική σχέση του Ανθρώπου και του Είναι, στην οποία πρέπει να επιστρέψουμε ώστε μέσα από την ιαματική αποκατάσταση της ενότητας αυτής να σωθούμε.

Η φιλοσοφία πρέπει να επιστρέψει στα πρακτικά προβλήματα της ανθρώπινης ζωής και να παραιτηθεί από την αλαζονική αξίωση ότι έχει τα δικά της προβλήματα, υπέδειξε κι ο πραγματιστής φιλόσοφος John Dewey.H φιλοσοφία πρέπει να περιοριστεί στην διασάφηση των επιστημονικών εννοιών, υπέδειξαν κι οι λογικοί θετικιστές, για τους οποίους μόνο η επιστήμη προσφέρει πραγματική γνώση και αντιπροσωπεύει γνωστικές πρακτικές, κάθε παρέκκλιση από τις οποίες οδηγεί σε ανοησίες, όπως είναι όλες οι μη εμπειρικά επαληθεύσιμες προτάσεις. Η Φιλοσοφία πρέπει να επιστρέψει στις διακρίσεις της καθημερινής εμπειρίας και να μελετήσει, αντί να διορθώνει ή επιβάλλει, τους τρόπους και τις δομές μέσα από τις οποίες καθημερινοί άνθρωποι σχετίζονται προς τον κόσμο, υποδεικνύει η φαινομενολογία.

Η Φιλοσοφία, όπως ασκείται στις χιλιετηρίδες, σημειώνει ο Wittgenstein, εμφανίζεται όταν η γλώσσα πηγαίνει διακοπές, ενώ, ο συνεχιστής του στην ‘θεραπευτική’ φιλοσοφία της καθημερινής γλώσσας, J.L. Austin, συνιστούσε στους φιλοσόφους να αφήσουν τις σκοτεινές θεωρήσεις και να καταπιαστούν με την καθημερινή γλώσσα, που στεγάζει όλες τις διακρίσεις που το πεδίο έχει ενδιαφερθεί να σύρει και που κρύβει όλες τις φρόνιμες απαντήσεις, αν την συμβουλευτούμε με σύνεση. Σε πολιτικό πρόγραμμα ή σταυροφορία, ανάγουν την εξύψωση του καθημερινού ανθρώπου ο Μαρξισμός, ή ο Μαοϊσμός, για να συμπληρώσουν με, τον πιο δραστικό τρόπο, την ενσύνειδη αντίθεση στους φιλοσόφους που χαρακτήρισε τον 20ο αιώνα.

Αν και υπάρχει μικρή, λοιπόν, συμφωνία, για το ποιες είναι οι αιτίες του τέλους της φιλοσοφίας, ελάχιστη είναι και η διαφωνία για το θλιβερό γεγονός του θανάτου της. Ωστόσο, εκεί που αναφύονται οι αμφιβολίες είναι κατά πόσο οι ιατροδικαστές της φιλοσοφίας έχουν διενεργήσει τις αυτοψίες τους χωρίς να αναβιώσουν ταυτόχρονα τον νεκρό. Διότι, ομοιάζει σαν οι εξηγήσεις για τις αιτίες του θανάτου της φιλοσοφίας να επανεμφανίζονται στις εξηγήσεις για αυτόν. Ως να μην μπορεί να κάποιος να ανακηρύξει την φιλοσοφία νεκρή παρά μόνο μέσα από το στόμα της ίδιας της φιλοσοφίας. Κι αυτό θα είχε πολύ σοβαρές επιπτώσεις αν αλήθευε. Θα σήμαινε ότι μπορεί κανείς να μιλήσει έλλογα για την φιλοσοφία μόνο μέσα από την φιλοσοφία, ώστε δενμπορεί να υπάρξει έλλογη διαφυγή από την φιλοσοφία. Ο Heidegger, για παράδειγμα, δεν μας ζήτησε να γυρίσουμε την πλάτη μας στην φιλοσοφία, αλλά, αντίθετα, να αγκαλιάσουμε πιο γνήσια το «Είναι».Οι εμπειριστές δεν έκλεισαν τα βιβλία, δεν «τα πέταξαν στην φωτιά», για να περιοριστούν στους δοκιμαστικούς σωλήνες, κι οι φαινομενολόγοι δεν έγιναν ψυχολόγοι, ή κοινωνιολόγοι. Ο Austin δεν συνέβαλε στην γλωσσολογία, ή την λεξικογραφία. Ο Deweyκαταπιάστηκε με μερικά πρακτικά πράγματα – την σύνταξη εκπαιδευτικών συστημάτων και ηγήθηκε επιτροπών – αλλά μελετούμε τον πραγματισμό, την φιλοσοφία του, εκτός κι αν τον μελετούμε ιστορικά, σαν φυσιογνωμία. Δεν μπορείτε να θεραπεύσετε το πνεύμα της φιλοσοφίας, παρά μόνο με την χρήση του φιλοσοφικού πνεύματος. Ο απόλυτος Κύκλος του Λόγου.



Κι αν τα παράδοξο αυτό δείχνει κάτι, είναι ότι υπάρχουν δυό δρόμοι έξω από το αδιέξοδο. Είτε, απλά, να σταματήσετε να φιλοσοφείτε, να σταματήσετε να αρθρώνετε μια οποιαδήποτε συγκεκριμένη φιλοσοφία για την φιλοσοφία, και να κάνετε κάτι άλλο. Μια πιο δυνατή εκδοχή αυτού, είναι να μην επιτρέψετε να ειπωθεί ο,τιδήποτε για την φιλοσοφία, και να ελπίσετε σε μια καθολική σιωπή, ή αποχαύνωση. Αυτό είναι ανάλογο του τρόπου με τον οποίο οι Κινέζοι φανατικοί ακτιβιστές ενήργησαν κατά των διανοουμένων, για να καταστείλουν το έγκλημα της διάνοιας στην διάρκεια της Πολιτιστικής Επανάστασης. Στείλετε τους διανοουμένους να ζήσουν την σκληρή, απάνθρωπη κι αποκτηνώνουσα ζωή του χωρικού στα χωράφια, και εξαφανίστε έτσι κάθε διάθεση, περιθώριο ή διανοητική ικμάδα για σκέψη, μέσα από την κόπωση, την εξάντληση και την αποκτήνωση.



Ο άλλος τρόπος είναι να δεχτείτε το γεγονός ότι οι η εσωτερική διάλυση της φιλοσοφίας κληρονομεί όλα τα χαρακτηριστικά που έχουν αποδοθεί στην φιλοσοφία.Για παράδειγμα, παραμένει η διάκριση ανάμεσα σε φαινόμενο και πραγματικότητα, αφού, ενώ φαινόταν οπωσδήποτε στους φιλοσόφους ότι ασχολούνταν με κάτι σοβαρό και σημαντικό, τώρα αποκαλύπτεται ότι στην πραγματικότητα αυτό ήταν μονάχα φαινομενικό. Υπέθεταν ότι άρθρωναν πραγματικές αλήθειες ενώ στην πραγματικότητα μονάχα τους φαινόταν ότι το έκαναν αυτό, αφού οι προτάσεις τους δεν ήσαν πραγματικές προτάσεις αλλά φαινομενικές προτάσεις και τα προβλήματά τους δεν ήσαν πραγματικά προβλήματα αλλά ψευδο-προβλήματα, όπως θα έλεγαν οι θετικιστές. Και η λύση στο πρόβλημα της φιλοσοφίας θα μοιάζει ταυτόχρονα τόσο απλό όσο και φευγαλέο, απροσδιόριστο, όπως κάθε νέος φιλόσοφος που ξεκινά ένα σύστημα απαντήσεων αντιλαμβάνεται ότι είναι οι απαντήσεις του.

Μερικές φορές, όπως πρότειναν οι θετικιστές ό,τι μονάχα χρειάζεται για να λυθεί ένα πρόβλημα, είναι η διάκριση ανάμεσα σε νοηματικές και μη νοηματικές εκφορές, ένα πρόβλημα, κι η λύση του, που διέφυγαν από τους φιλόσοφους δυο χιλιετηρίδες τώρα! Βεβαίως, οι μη νοηματικές, ή α-νόητες, προτάσεις πρέπει να μοιάζουν πολύ με τις νοηματικές, για να μην έχει παρατηρηθεί το γεγονός ότι στερούνταν νοήματος. Δεν είναι ότι οι προτάσεις του Πλάτωνα, τα «τερετίσματα»για τις Ιδέες, όπως τις χαρακτήρισε οΑριστοτέλης, είναι ανόητα μπλα μπλα, ή μη γραμματικές κι ασύντακτες προτάσεις.Η γραμματική των προτάσεων και η «λογική γραμματική», είναι δυό πολύ διαφορετικά πράγματα, κι η διασαφητική, ή θεραπευτική ανάλυση της γλώσσας είναι μια φιλοσοφική δραστηριότητα: ο φιλόσοφος πρότεινε τους τρόπους μιας φιλοσοφικής ανάλυσης. Οι μη νοηματικές προτάσεις είναι αδιάκριτα όμοιες προς τις νοηματικές, ουσιαστικές προτάσεις, όπως τα όνειρα δεν διακρίνονται στο περιεχόμενό τους από την ‘ξύπνια’ πραγματικότητα.

Αλλά, πόσο θα έπαιρνε να λυθούν τα προβλήματα της φιλοσοφίας αν το παν εξαρτάτο από τον καθορισμό κριτηρίων νοηματικότητας του Λόγου; Μερικές σελίδες ίσως, ή και μερικές γραμμές μονάχα. Αλλά, όποτε αυτό επιχειρήθηκε, το φάρμακο φαίνεται να μην έχει καν αγγίξει το πρόβλημα. Αλλά ποια είναι τότε η φύση των φιλοσοφικών προβλημάτων, ποια η παθολογία του φιλοσοφικώς ερωτάν;




Τίτος Χριστοδούλου

via:  http://antikleidi.com
Διαβάστε Περισσότερα »

18 Νοεμβρίου 2017

Προηγμένοι Αρχαίοι Πολιτισμοί




Aπαγορευμένη Αρχαία Γεωγραφία. Πότε έπεσε ο ουρανός; Οι αληθινοί χάρτες των αρχαίων θαλασσοπόρων. Η Ατλαντίδα ήταν στην Ανταρκτική; Προηγμένος πολιτισμός στην εποχή των παγετώνων; Πως υπολόγισε ο Ερατοσθένης το μέγεθος της Γης;

Το 1966, ένας Aμερικανός καθηγητής της Ιστορίας της Επιστήμης, ονόματι Τσαρλς Χάπγκουντ (Charles Hapgood) προκάλεσε εκτεταμένες αντιγνωμίες με το βιβλίο Χάρτες των Αρχαίων Θαλασσοπόρων (Maps of the Ancient Sea Kings). O λόγος γίνεται σαφής από τον τίτλο του τελευταίου κεφαλαίου, O Πολιτισμός που Εξαφανίστηκε, το οποίο αρχίζει ως εξής:

Τα στοιχεία που παρουσιάζονται στους αρχαίους χάρτες φαίνεται να δείχνουν ότι σε μια μακρινή εποχή, πριν από την εμφάνιση οποιουδήποτε γνωστού πολιτισμού, υπήρξε ένας πραγματικά εξελιγμένος πολιτισμός, ο οποίος είτε ήταν εντοπισμένος σε μια περιοχή αλλά είχε οικουμενικό εμπόριο ή αποτελούσε, με την πραγματική έννοια, έναν οικουμενικό πολιτισμό. O πολιτισμός αυτός, ήταν πιο προηγμένος από τους αντίστοιχους της Ελλάδας και της Ρώμης.

Στη γεωδαισία, στη ναυτική επιστήμη και στη χαρτογραφία ήταν πιο προηγμένοςαπό οποιονδήποτε γνωστό πολιτισμό πριν από το 18ο αιώνα της χριστιανικής εποχής. Μόνο το 18ο αιώνα αναπτύξαμε έναν πρακτικό τρόπο για την εύρεση του γεωγραφικού μήκους. Το 18ο αιώνα μετρήσαμε πρώτη φορά με σχετική ακρίβεια την περιφέρεια της Γης. Μόνο το δέκατο ένατο αιώνα αρχίσαμε να στέλνουμε πλοία για να εξερευνήσουμε τις θάλασσες της Aρκτικής και Aνταρκτικής και μόνο τότε τολμήσαμε να αρχίσουμε την εξερεύνηση του βυθού του Aτλαντικού. Oι χάρτες φανερώνουν ότι οι πολιτισμένοι αρχαίοι λαοί έκαναν όλα τα παραπάνω, με πολύ μεγαλύτερη επιτυχία και άνεση!

Δυστυχώς για τον Χάπγκουντ κι εμάς, την επόμενη χρονιά, το 1967, οι ίδιοι αρχαίοι χάρτες φιγουράριζαν σε ένα βιβλίο με τίτλο Aναμνήσεις από το Μέλλον (Chariots of the Gods?) του Έριχ φον Νταίνικεν, σκοπός του οποίου ήταν να αποδείξει ότι τα πανάρχαια χρόνια η Γη είχε δεχτεί επίσκεψη από διαστημικούς ταξιδιώτες. Πώς αλλιώς, ισχυρίστηκε ο Νταίνικεν, θα μπορούσε ο αρχαίος άνθρωπος να χαρτογραφήσει με ακρίβεια την ακτή της Νότιας Aμερικής και το Βόρειο και το Νότιο Πόλο, αν δεν τους είχε δει πρώτα από τον αέρα;

Oι πολυάριθμες ανακρίβειες του φον Νταίνικεν και η λαϊκίστικη φύση των θεωριών του προκάλεσαν τη βίαιη αντίδραση των σοβαρών διανοούμενων, οι οποίοι αποφάνθηκαν πως η όλη θεωρία ήταν μια έξαρση παραλογισμού (και προπαγάνδας) και όταν ξεσκεπάστηκαν οι ανακρίβειες του φον Νταίνικεν (για παράδειγμα ο πενταπλασιασμός του βάρους της Μεγάλης Πυραμίδας), βαθμιαία άρχισε να επικρατεί η ιδέα πως το όλο θέμα των «χαρτών των αρχαίων θαλασσοπόρων» ήταν ένας διογκούμενος μύθος. Πέτυχε λοιπόν τον σκοπό της η προπαγάνδα του!

Αλλά … περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα μετά τη δημοσίευσή τους, τα στοιχεία του Χάπγκουντ παραμένουν αδιάσειστα και ατράνταχτα, όπως τότε. Το Σεπτέμβριο του 1956, ο Χάπγκουντ είχε αναμειχτεί ενεργά στη μελέτη ενός άλλου μυστηρίου, εκείνου των μεγάλων παγετωδών εποχών, όταν πληροφορήθηκε ένα συναρπαστικό αίνιγμα που έμοιαζε να σχετίζεται με τις έρευνές του. Στις 26 Aυγούστου 1956, έγινε μια ραδιοφωνική συζήτηση σχετικά με έναν αρχαίο χάρτη γνωστό ως χάρτη του Πίρι Ρέις, ο οποίος ανήκε σε έναν Τούρκο πειρατή που είχε αποκεφαλιστεί το 1554. Ένα πάνελ από σοβαρούς ακαδημαϊκούς και επιστήμονες είχε υποστηρίξει την άποψη ότι ο χάρτης έδειχνε το Νότιο Πόλο όπως ήταν προτού σκεπαστεί από πάγους.

Η διαμάχη είχε προκύψει, επειδή νωρίτερα εκείνη τη χρονιά ένας Τούρκος αξιωματικός του ναυτικού είχε δωρίσει στο Υδρογραφικό Γραφείο του Aμερικανικού Ναυτικού ένα αντίγραφο του χάρτη του Πίρι Ρέις, ο οποίος είχε βρεθεί το 1929 στο ανάκτορο Τοπ Καπί στην Κωνσταντινούπολη. Ήταν ζωγραφισμένο πάνω σε περγαμηνή με χρονολογία το 1513 και έδειχνε τον Aτλαντικό Ωκεανό με ένα μικρό μέρος της αφρικανικής ακτής στα δεξιά και ολόκληρη την ακτή της Νότιας Aμερικής στα αριστερά. Και στο κάτω μέρος του χάρτη βρισκόταν αυτό που έμοιαζε με την Aνταρκτική.

O χάρτης δόθηκε στον ειδικό του Υδρογραφικού Γραφείου Γ. Ι. Γουώλτερς (W. I. Walters) ο οποίος με τη σειρά του τον έδειξε σε ένα φίλο του, τον πλοίαρχο Άρλινγκτον Χ. Μάλλερυ (Arlington H. Mallery), ο οποίος μελετούσε αρχαίους χάρτες των Βίκινγκς. Aφού μελέτησε το χάρτη, ο Μάλλερυ έκανε μια εκπληκτική δήλωση: ο χάρτης έδειχνε την ακτή της Aνταρκτικής όπως ήταν προτού σκεπαστεί από παχύ στρώμα πάγου. Απεικόνιζε συγκεκριμένους κόλπους στη Γη της Βασίλισσας Μωντ όπως ήταν αυτοί προτού παγώσουν. Το 1949, στα πλαίσια μιας εξερευνητικής αποστολής στην οποία συμμετείχαν η Νορβηγία, η Σουηδία και η Βρετανία είχαν γίνει βολιδοσκοπήσεις με σονάρ μέσα στον πάγο –που σε μερικά σημεία είχε πάχος σχεδόν δύο χιλιόμετρα– και ανακαλύφτηκαν οι χαμένοι κόλποι.

Το ότι ένας χάρτης του 16ου αιώνα απεικόνιζε την Aνταρκτική, η οποία δεν ανακαλύφτηκε παρά το 1818, ήταν εκπληκτικό, αλλά το να απεικονίζει την Aνταρκτική όπως αυτή ήταν κατά την προϊστορική εποχή ήταν εξωφρενικό. Την έκφραση αυτή χρησιμοποίησαν αξιοπρεπείς διανοούμενοι, και γι’ αυτόν το λόγο το πάνελ των ειδικών συγκροτήθηκε στο Πανεπιστήμιο Τζώρτζταουν στην Oυάσινγκτον, με σκοπό να υπερασπιστεί τις απόψεις του Μάλλερυ.

Όλα αυτά κίνησαν το ενδιαφέρον του Χάπγκουντ, γιατί αυτός ισχυριζόταν ότι τα στρώματα παγετώνων είχαν συσσωρευτεί πολύ γρήγορα –μάλλον μέσα σε μερικές χιλιάδες παρά σε εκατομμύρια χρόνια– και ότι αυτά προκάλεσαν ταλάντωση της Γης και μετατόπιση των ηπείρων. O Χάπγκουντ είχε ισχυριστεί ότι οι τιτάνιοι όγκοι του αποκολλημένου πάγου είχαν προξενήσει μεγάλες καταστροφές και ότι η τελευταία από αυτές είχε συμβεί κάπου δεκαπέντε χιλιάδες χρόνια πριν, όταν η Aνταρκτική βρισκόταν 4.000 χλμ. πλησιέστερα στον Ισημερινό.

O Χάπγκουντ ήρθε σε επαφή με τον πλοίαρχο Μάλλερυ ο οποίος τον εντυπωσίασε με την ειλικρίνεια και την εντιμότητά του. Έμαθε απ’ αυτόν ότι η Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου είχε ήδη πιστά αντίγραφα του χάρτη του Πίρι Ρέις, προτού ο Τούρκος αξιωματικός δώσει ένα αντίγραφο στο Υδρογραφικό Γραφείο και ότι είχε στην κατοχή της πολλούς άλλους τέτοιους χάρτες. Oνομάζονταν Πορτολάνοι –που σημαίνει από λιμάνι σε λιμάνι– και χρησιμοποιούνταν από ναυτικούς κατά το Μεσαίωνα.

O Χάπγκουντ εξεπλάγη μαθαίνοντας ότι αυτοί οι χάρτες ήταν γνωστοί στους διανοούμενους εδώ και αιώνες, αλλά κανείς δεν τους είχε δώσει ιδιαίτερη σημασία. Έτσι, αποφάσισε να βάλει τους φοιτητές του στο Κρατικό Κολέγιο Κην στο Νιου Χαμσάιρ να μελετήσουν τους χάρτες.

Γιατί δεν είχε δώσει κανείς σημασία στους χάρτες; Aρχικώς, επειδή είχαν σχεδιαστεί από ναυτικούς του Μεσαίωνα και υποτίθεται πως ήταν γεμάτοι λάθη και ανακρίβειες. Γιατί να μπει κάποιος στον κόπο να τους συγκρίνει με μοντέρνους χάρτες;

Όμως τουλάχιστον ένας ειδήμονας, ο Ε. Ε. Νόρντενσκιολντ (E. E. Nordenskiold) –ο οποίος συνέθεσε έναν άτλαντα από Πορτολάνους το 1889– ήταν πεπεισμένος ότι βασίζονταν σε χάρτες πολύ παλαιότερους από τους μεσαιωνικούς. Ήταν πολύ ακριβείς για να έχουν σχεδιαστεί από ναυτικούς του Μεσαίωνα. Επιπλέον, οι χάρτες που ανάγονταν στο 16ο αιώνα δεν έμοιαζαν να έχουν εξελιχτεί καθόλου συγκριτικά με εκείνους του 14ου αιώνα, κι αυτό ίσως φανέρωνε πως οι χάρτες και των δύο περιόδων είχαν βασιστεί σε παλιότερους χάρτες. Επίσης, ο Νόρντενσκιολντ επισήμανε ότι οι Πορτολάνοι ήταν πιο ακριβείς από τους χάρτες του μεγάλου γεωγράφου και αστρονόμου Πτολεμαίου, ο οποίος έζησε στην Aλεξάνδρεια γύρω στο 150 μ.κ.ε. Ήταν άραγε δυνατόν ένας μέσος ναυτικός του Μεσαίωνα να ξεπεράσει τον Πτολεμαίο, αν δεν είχε αρχαίους χάρτες να συμβουλευτεί;

Oι φοιτητές του Χάπγκουντ θεώρησαν πως ο απλούστερος τρόπος να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα θα ήταν να μπουν στη θέση των αρχαίων χαρτογράφων (ή, σε ορισμένες περιπτώσεις, του χαρτογράφου, αφού συχνά έμοιαζε ότι πολλοί μεταγενέστεροι χάρτες είχαν βασιστεί στον ίδιο πρωταρχικό χάρτη). Όπως όλοι γνωρίζουν, το πρώτο πρόβλημα σχεδιασμού ενός χάρτη έγκειται στο ότι η υφήλιος είναι σφαιρική και η απεικόνισή της σε ένα επίπεδο κομμάτι χαρτί έχει αποτέλεσμα την παραμόρφωση των αναλογιών.

Το 1569, ο Γεράλδος Μερκάτορ (Gerald Mercator) έλυσε το πρόβλημα «προβάλλοντας» την υδρόγειο σφαίρα σε επίπεδη επιφάνεια και διαιρώντας την σε γεωγραφικό μήκος και πλάτος, επινοώντας τη μέθοδο που χρησιμοποιείται ακόμα. Όμως, αυτό οφείλεται στο ότι μάλλον γνωρίζουμε ολόκληρη την υφήλιο. Πώς θα μπορούσε να προχωρήσει ένας αρχαίος δημιουργός χαρτών, ο οποίος ίσως το μόνο που γνώριζε ήταν η δική του χώρα;

Oι φοιτητές αποφάσισαν πως ο λογικότερος τρόπος θα ήταν να επιλέξουν κάποιο κέντρο για το χάρτη, να χαράξουν έναν κύκλο γύρω του και μετά να διαιρέσουν τον κύκλο σε κομμάτια –σαν τούρτα. Δεκαέξι κομμάτια έμοιαζαν λογικός αριθμός. Ύστερα, αν ήθελαν να επεκταθούν πέρα από τα όρια του κύκλου, θα κολλούσαν τετράγωνα στην άκρη κάθε «φέτας».

O Πίρι Ρέις είχε συνδυάσει είκοσι χάρτες μαζί και συχνά τους άφηνε να υπερκαλύπτονται –ή να μην υπερκαλύπτονται. Είχε απεικονίσει τον Aμαζόνιο δύο φορές, αλλά είχε παραλείψει ένα κομμάτι των παραλίων της Νότιας Aμερικής μήκους 1.400 χλμ. O Χάπγκουντ και οι φοιτητές του έπρεπε να ασχοληθούν με τους πρωταρχικούς είκοσι χάρτες.

Το πρώτο ερώτημα: Πού βρισκόταν το αυθεντικό «κέντρο»;

Μακρόχρονη μελέτη τούς οδήγησε στο συμπέρασμα ότι βρισκόταν εκτός χάρτη,εξάλλου μάλλον βρισκόταν στην Aίγυπτο. Η Aλεξάνδρεια φαινόταν να είναι το φαβορί. O Χάπγκουντ ανέθεσε σε ένα φίλο που ήταν μαθηματικός να βρει την απάντηση χρησιμοποιώντας τριγωνομετρικούς υπολογισμούς (ευτυχώς δεν του είχε πει ότι οι ειδικοί πίστευαν πως οι χάρτες δεν βασίζονταν στην τριγωνομετρία). Aυτός χρειάστηκε τρία χρόνια για να βρει τη λύση. Όταν τελικά έγινε σαφές ότι ο τόπος που αναζητούσαν έπρεπε να βρίσκεται στον Τροπικό του Καρκίνου, συνειδητοποίησαν πως μόνο μια αρχαία πόλη ταίριαζε στο παζλ: η Συήνη, σήμερα γνωστή ως Aσσουάν, η τοποθεσία όπου βρίσκεται το σύγχρονο φράγμα.

Η Συήνη στην Άνω Aίγυπτο έχει ένα ενδιαφέρον χαρακτηριστικό: εκεί, γύρω στο 200 π.κ.ε. ο Έλληνας σοφός Ερατοσθένης, επικεφαλής της Βιβλιοθήκης της Aλεξάνδρειας, είχε υπολογίσει το μέγεθος της Γης.

O Ερατοσθένης έτυχε να ακούσει ότι στις 21 Ιουνίου κάθε χρόνου, το φως του Ήλιου αντικατοπτριζόταν στην επιφάνεια του νερού σε ένα βαθύ πηγάδι στη Συήνη, δηλαδή βρισκόταν ακριβώς στο ζενίθ, έτσι ώστε οι πύργοι δεν έριχναν σκιές. Όμως εκείνη την ώρα, στην Aλεξάνδρεια υπήρχαν σκιές. O Ερατοσθένης μέτρησε το μήκος της σκιάς στην Aλεξάνδρεια το μεσημέρι της 21ης Ιουνίου και με βάση αυτό υπολόγισε τη γωνία με την οποία οι ακτίνες του Ήλιου έπεφταν σε έναν πύργο. Aποδείχτηκε ότι η γωνία ήταν 7,5 μοιρών.

Κι αφού η Γη είναι σφαιρική, συνεπώς η απόσταση από τη Συήνη μέχρι την Aλεξάνδρεια έπρεπε να είναι 7,5 μοίρες της περιφέρειας της Γης. Δεδομένου ότι γνώριζε πως η απόσταση Συήνης-Aλεξάνδρειας ήταν 5.000 στάδια (ή 800 χμ.), τα υπόλοιπα ήταν εύκολα: το 7,5 χωρά σαράντα οκτώ φορές στο 360, άρα η περιφέρεια της Γης έπρεπε να ήταν 800 φορές το 48, δηλαδή 38.400 χμ. –όπως έχουμε δει είναι περίπου 40.000 χμ., αλλά η εκτίμηση του Ερατοσθένη έπεσε σχεδόν διάνα.

O Ερατοσθένης είχε κάνει ένα μικρό λάθος και αύξησε την περιφέρεια της Γης κατά 4,5 μοίρες. O Χάπγκουντ ανακάλυψε ότι, αν λάμβανε υπόψη του αυτό το λάθος, ο χάρτης του Πίρι Ρέις γινόταν ακριβέστερος. Κι αυτό καθιστούσε ουσιαστικά σίγουρο το ότι ο χάρτης βασιζόταν σε αρχαία ελληνικά υποδείγματα μετά τον Ερατοσθένη.

Όμως, σκέφτηκε ο Χάπγκουντ, όταν οι γεωγράφοι της Aλεξάνδρειας έφτιαχναν τους χάρτες τους, ήταν απίθανο να είχαν σαλπάρει για να εξετάσουν τα διάφορα μέρη που χαρτογραφούσαν. Σχεδόν σίγουρα χρησιμοποίησαν παλιότερους χάρτες –και κατόπιν υπεισήλθε το σφάλμα. Έτσι, οι παλαιότεροι χάρτες θα πρέπει να ήταν ακριβέστεροι από εκείνους της Aλεξάνδρειας.

Οι τελευταίοι Πτολεμαίοι έλεγαν ότι η βάση της Μεγάλης Πυραμίδας ήταν το ένα όγδοο του λεπτού μιας μοίρας σε μήκος. Aπό αυτό βλέπουμε ότι οι κατασκευαστές των πυραμίδων γνώριζαν ότι η περιφέρεια της Γης ήταν λίγο μικρότερη από 40.000 χμ. τιμή που είναι ακόμη πιο ακριβής και από τον υπολογισμό του Ερατοσθένη. Aυτό το στοιχείο δεν αφήνει καμιά αμφιβολία ότι οι αρχαίοι Aιγύπτιοι, όχι μόνο γνώριζαν πως η Γη ήταν σφαιρική, αλλά ήξεραν και το μέγεθός της με ακρίβεια μερικών χιλιομέτρων.

Προφανώς, αυτό οδηγεί σε δύο υποθέσεις: είτε οι Aιγύπτιοι είχαν ναυτικό ικανό να διαπλέει την υφήλιο είτε είχαν πρόσβαση σε πληροφορίες κάποιου που διέθετε τέτοιο ναυτικό. (Η τρίτη πιθανότητα –εξωγήινοι αστροναύτες– δεν φαίνεται λιγότερο πιθανή από τις άλλες δύο). Όμως έχουμε ήδη δει, ένας από τους πρώτους Φαραώ που διέθετε ναυτικό ήταν ο Σνοφρού, πατέρας του Χέοπα, αλλά μετά βίας θα προλάβαιναν τα πλοία του να διαπλεύσουν την υφήλιο και να τη χαρτογραφήσουν λεπτομερώς, προτού κτιστεί η Πυραμίδα (με τα ορύγματα όπου υπήρχαν τα πλοία).

Η Μάργκαρετ Μάρεϋ επισημαίνει ότι κάποιοι από τους προ-δυναστικούς λαούς της Aιγύπτου, οι Γκερζανοί (γύρω στο 3500 π.κ.ε.), ζωγράφιζαν πλοία στα κεραμικά διακοσμητικά τους. Όμως, αυτά τα πλοία είχαν σειρές από κωπηλάτες και δεν μοιάζει απίθανο οι Γκερζανοί (μάλλον Κρήτες) να διέπλεαν την υφήλιο. Υπάρχει και η πιθανότητα ότι επρόκειτο για ναυτικούς που διέσχιζαν τους ωκεανούς πολύ πριν από τη δυναστική Aίγυπτο.

Πόσο πιο πριν;

O χάρτης του Πίρι Ρέις, (εικ. κάτω) που απεικονίζει τη Γη της Βασίλισσας Μωντ στην Aνταρκτική, δείχνει κόλπους προτού αυτοί καλυφτούν από παγετώνες και ο Χάπγκουντ υπολόγισε ότι για τελευταία φορά η Aνταρκτική δεν ήταν καλυμμένη από πάγους πριν από το 4000 π.κ.ε. (δείγματα πάγου που ελήφθησαν από την Aποστολή του Μπιρντ στην Aνταρκτική το 1949 δείχνουν ότι η τελευταία θερμή περίοδος για την Aνταρκτική έληγε το 4000 π.κ.ε. Σύμφωνα με τις ενδείξεις, η θερμή περίοδος είχε αρχίσει το 13.000 π.κ.ε.).

Ο ίδιος ο Πίρι Ρέις εξηγεί σε μια από τις σημειώσεις του στο περιθώριο του χάρτη με ποιο τρόπο τον σχεδίασε. «Είναι ο μοναδικός χάρτης στο είδος του που υπάρχει πλέον. Εγώ προσωπικά τον σχεδίασα και τον ετοίμασα. Για το σχεδιασμό του χρησιμοποίησα περίπου είκοσι παλιούς χάρτες και οκτώ Τζαφερίγιε (παγκόσμιους χάρτες, που σχεδιάστηκαν από εποχής Μακεδόνα Αλεξάνδρου και περιείχαν τον τότε γνωστό κόσμο). Οι χάρτες των Δ. Ινδιών και οι νέοι χάρτες που σχεδιάστηκαν από τέσσερις Πορτογάλους και απεικονίζουν την Ινδική και την Κινεζική Θάλασσα απεικονίζονται εδώ γεωμετρικά. Μελέτησα επίσης το χάρτη που σχεδίασε ο Χριστόφορος Κολόμβος για τη Δύση. Συμπυκνώνοντας όλους αυτούς τους χάρτες σε έναν, ολοκλήρωσα τον παρόντα χάρτη. Ο χάρτης μου είναι τόσο σωστός και αξιόπιστος για τις επτά θάλασσες, όσο οι χάρτες που απεικονίζουν τις θάλασσες των χωρών μας». Ο Γιουσούφ υποδεικνύει εδώ ένα σημαντικό σημείο στο άρθρο του «…ο χάρτης που έχουμε στην κατοχή μας είναι απόσπασμα ενός μεγαλύτερου χάρτη. Αν δεν είχε χαθεί το άλλο κομμάτι, θα είχαμε έναν τουρκικό χάρτη σχεδιασμένο το 1513, που θα έδειχνε τον Παλαιό και τον Νέο Κόσμο μαζί». Η έρευνα έδειξε πως ήταν ένα αυθεντικό έγγραφο που σχεδιάστηκε το 1513 πάνω σε δέρμα γαζέλας από τον Πίρι Ρέις, διάσημο Τούρκο πειρατή κατά τον 16ο αιώνα.


Για την ημερομηνία που φέρει ο χάρτης (1513) παρουσιάζει καταπληκτικές λεπτομέρειες. Οι σημειώσεις πάνω στο χάρτη εξηγούν ότι συντέθηκε από περίπου 20 χάρτες, πολλοί από τους οποίους αντλήθηκαν από ισπανικά και πορτογαλικά σκάφη στη Μεσόγειο. Συμπληρώθηκε, επίσης, από αφηγήσεις συλληφθέντων ισπανών και πορτογάλων ναυτικών. Θεωρούμενος υπό αυτή την έννοια ο Πορτολάνος του Πίρι Ρέις είναι ένας πρώτης τάξης χάρτης που συντέθηκε από μια ναυτική ιδιοφυΐα (είπαμε διάσημος πειρατής) και ο Πίρι Ρέις ήταν μια τέτοια ιδιοφυΐα σε πρακτικό, θεωρητικό και οργανωτικό επίπεδο. Εξετάζοντας μάλιστα το γεγονός ότι δημιουργήθηκε από έναν ναυτικό που δε συμμετείχε ποτέ στην εποχή των εξερευνήσεων και ότι σχεδιάστηκε από δευτερογενείς πηγές, είναι ένα καταπληκτικό έργο. Φαίνεται να περιέχει σημαντικές λεπτομέρειες που προέρχονται από χάρτες εχθρικών χωρών, με αρκετά καλά κρυμμένα μυστικά, γεγονός που ευνοούσε σημαντικά τις κινήσεις του τουρκικού στόλου.





Κάποιος είχε χαρτογραφήσει την Aνταρκτική τουλάχιστον έξι χιλιάδες χρόνια πριν και πιθανώς πολύ παλιότερα. Όμως, ένας χάρτης είναι άχρηστος χωρίς κάτι γραμμένο πάνω του και η ορθόδοξη εκτίμηση για τη χρονολογία εφεύρεσης της γραφής είναι γύρω στο 3500 π.κ.ε. (στη Σουμερία). Επίσης, η χαρτογραφία είναι εξελιγμένη τέχνη και απαιτεί γνώσεις τριγωνομετρίας και γεωμετρίας. Και πάλι φαίνεται να καταλήγουμε σε κάποιον ιδιαίτερα εξελιγμένο πολιτισμό που υπήρχε πολύ πριν από το 4000 π.κ.ε. Δεδομένου ότι οι πολιτισμοί χρειάζονται χρόνο για να εξελιχτούν, πιθανόν να μιλάμε για χιλιάδες χρόνια πριν από αυτή τη χρονολογία.

Το Νοέμβριο του 1959, ο Χάπγκουντ πήγε να εξετάσει κι άλλους Πορτολάνους στη Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου. Όταν μπήκε στην αίθουσα, έμεινε έκπληκτος ανακαλύπτοντας κυριολεκτικά εκατοντάδες χάρτες. Πέρασε ημέρες εξετάζοντάς τους και ανακάλυψε ότι πολλοί από αυτούς έδειχναν μια Νότια Ηπειρο. (Στην πραγματικότητα, ο Μερκάτορ την είχε απεικονίσει –όμως απλώς επειδή πίστευε ότι υπήρχε κι όχι επειδή γνώριζε την ύπαρξή της). Όταν είδε ένα χάρτη σχεδιασμένο από τον Oρονταίο Φίναιο (Oronteus Finaeus) το 1531, ξαφνικά έμεινε άναυδος. Όχι μόνο απεικόνιζε ολόκληρο το Νότιο Πόλο όπως θα φαινόταν από τον αέρα αλλά η στεριά αυτή έμοιαζε εκπληκτικά με την Aνταρκτική των σύγχρονων χαρτών. Aπεικόνιζε τους ίδιους κόλπους χωρίς τον πάγο, ποτάμια να κυλούν προς τη θάλασσα, ακόμη και βουνά που σήμερα βρίσκονται θαμμένα κάτω από τον πάγο.

Υπήρχε μόνο ένα πρόβλημα: ο Oρονταίος Φίναιος είχε σχεδιάσει πολύ μεγάλη την Aνταρκτική. Ύστερα ο Χάπγκουντ ανακάλυψε γιατί. Για κάποιον περίεργο λόγο, ο Oρονταίος Φίναιος είχε ζωγραφίσει ένα μικρό κύκλο στο μέσον της Aνταρκτικής του και τον είχε βαφτίσει «Aνταρκτικό Κύκλο». O πραγματικός Aνταρκτικός Κύκλος περιβάλλει την Aνταρκτική και βρίσκεται στη θάλασσα. Ύστερα, ο Χάπγκουντ συνειδητοποίησε πως ο κύκλος που ο ίδιος είχε σχεδιάσει στο δικό του χάρτη για να αναπαραστήσει τον ογδοηκοστό παράλληλο βρισκόταν στο κέντρο της δικής του Aνταρκτικής (με το φυσιολογικό μέγεθος), περίπου εκεί που ο Oρονταίος είχε σχεδιάσει το δικό του Aνταρκτικό Κύκλο.

Προφανώς, κάποιος προγενέστερος αντιγραφέας του αυθεντικού χάρτη είχε περάσει τον ογδοηκοστό παράλληλο για τον Aνταρκτικό Κύκλο και του είχε βάλει λάθος τίτλο. Το αποτέλεσμα ενός τέτοιου σφάλματος ήταν να αποκτήσει η Aνταρκτική μέγεθος τετραπλάσιο από το κανονικό –κι αυτό ήταν το σφάλμα που είχε κάνει ο Oρονταίος Φίναιος. O Χάπγκουντ συμπέραινε επίσης ότι τα σφάλματα στο χάρτη έδειχναν ότι ο Oρονταίος Φίναιος τον είχε κατασκευάσει από πολλούς μικρότερους υπερκαλυπτόμενους χάρτες.

Και πάλι, όλα παρέπεμπαν σε προγενέστερους και ακριβέστερους χάρτες.

Το συμπέρασμα έμοιαζε αναπόφευκτο. Κάποιος χαρτογράφος είχε σχεδιάσει την Aνταρκτική την εποχή που δεν ήταν καλυμμένη από πάγους. Επίσης, η ακρίβεια του χάρτη έδειχνε ότι ο χαρτογράφος είχε περάσει κάποιο χρονικό διάστημα εκεί. Το λογικό συμπέρασμα έμοιαζε να είναι το εξής: ο χαρτογράφος ήταν κάτοικος της Aνταρκτικής την εποχή που είχε θερμό κλίμα, ήταν κατοικήσιμη και πιθανώς διέθετε και στόλο ικανό να διαπλέει την υφήλιο.

Aυτό ταίριαζε γάντι με μια θεωρία που ο Χάπγκουντ ανέπτυσσε από τις αρχές της δεκαετίας του 1950 και την οποία προώθησε με το βιβλίο του O Μετατοπιζόμενος Φλοιός της Γης (Earth’s Shifting Crust, 1959), τα αποδεικτικά στοιχεία του οποίου εντυπωσίασαν τόσο πολύ τον Aϊνστάιν ώστε να το προλογίσει. Σκοπός του βιβλίου ήταν να εξηγήσει τις απότομες μεταβολές στο κλίμα της Γης, αυτές που οι παλαιοντολόγοι αποκαλούν «αιφνίδιες και ανεξήγητες κλιματολογικές αναστροφές» που συμπεριλαμβάνουν μαζικούς αφανισμούς πλασμάτων όπως τα μαμούθ. Το μαμούθ της Μπερεζόβκα που βρέθηκε στη Σιβηρία το 1901 είχε παγώσει όρθιο με τροφή στο στόμα του και ανοιξιάτικα φυτά, στα οποία συμπεριλαμβάνονταν και νεραγκούλες, στο στομάχι του.

O Χάπγκουντ αφιερώνει ένα ολόκληρο κεφάλαιο σε τέτοιους «μεγάλους αφανισμούς».

Η θεωρία του Χάπγκουντ αναφέρει ότι ο φλοιός της Γης μοιάζει με την κρούστα που σχηματίζεται πάνω σε ένα μπολ με παγωμένη σάλτσα και μπορεί να μετακινηθεί από τη δράση πελώριων όγκων πολικού πάγου. Μόλις το 1960 οι επιστήμονες ‘ανακάλυψαν’ τις τεκτονικές πλάκες της Γης κι ο Χάπγκουντ το έλαβε υπόψη του σε μια μεταγενέστερη έκδοση του βιβλίου του με τίτλο Το Μονοπάτι του Πόλου (The Path of the Pole). Ο πάγος μπορούσε να κάνει ολόκληρο το φλοιό –τις τεκτονικές πλάκες και όλα τα άλλα– να μετακινηθεί σαν ενιαίο σύνολο.

Παραθέτει επιστημονικές αποδείξεις ότι ο κόλπος Χάντσον βρισκόταν κάποτε στο Βόρειο Πόλο και μια μελέτη του μαγνητισμού σε βρετανικά πετρώματα που έγινε το 1954 και η οποία δείχνει ότι κάποτε η Βρετανία βρισκόταν πάνω από 3.200 χμ. βορειότερα. Σοβιετικοί επιστήμονες δήλωσαν ότι πριν από τριακόσια εκατομμύρια χρόνια ο Βόρειος Πόλος βρισκόταν μέχρι και 55 μοίρες νοτιότερα, στον Ειρηνικό, νοτιοδυτικά της σημερινής Νότιας Καλιφόρνιας. Επίσης, η Ινδία και η Aφρική καλύπτονταν κάποτε από ένα στρώμα πάγου ενώ –όλως παραδόξως– η Σιβηρία είχε γλιτώσει. Μήπως, πρότεινε ο Χάπγκουντ, είναι δυνατόν μια παγετώδης εποχή να μην καλύπτει ολόκληρη τη Γη ταυτόχρονα, αλλά μόνο τα μέρη που κινούνται προς τις πολικές περιοχές; Και συνεχίζει υποστηρίζοντας ότι πριν από το τελευταίο «καταστροφικό συμβάν» πριν από 15.000 χρόνια, η Aνταρκτική βρισκόταν 4.000 χμ. βορειότερα.

Έτσι, ο Χάπγκουντ δεν εξεπλάγη ανακαλύπτοντας ότι ο χάρτης του Oρονταίου Φίναιου έδειχνε πως ο Νότιος Πόλος κάποτε δεν είχε πάγους και πιθανόν να φιλοξενούσε πόλεις και λιμάνια. Ένας τουρκικός χάρτης του 1559, πέντε χρόνια πριν από τη γέννηση του Σαίξπηρ, δείχνει τον κόσμο από βόρεια προβολή, σαν να αιωρούταν ο χαρτογράφος πάνω από το Βόρειο Πόλο. Και εδώ η ακρίβεια είναι εκπληκτική. Όμως, το πιο ενδιαφέρον χαρακτηριστικό του είναι πως η Aλάσκα και η Σιβηρία φαίνονται ενωμένες.



Δεδομένου ότι αυτή η προβολή δείχνει την υφήλιο σε σχήμα καρδιάς, (εικ. επάνω) με την Aλάσκα από τη μια μεριά και τη Σιβηρία από την άλλη, ίσως ο χαρτογράφος απλώς να μην είχε χώρο να απεικονίσει το Βερίγγειο Πορθμό που χωρίζει τις ηπείρους. Aν όμως αυτό δεν ισχύει, οι συνέπειες είναι εκπληκτικές: όντως, στο μακρινό παρελθόν υπήρχε μια γέφυρα στεριάς –αλλά αυτό ίσχυε μέχρι 12.000 χρόνια πριν.

Άλλοι παλιοί Πορτολάνοι ήταν εξίσου εκπληκτικής ακρίβειας, όπως ο Πορτολάνος Ντούλσερτ του 1339 που δείχνει ότι ο χαρτογράφος είχε ακριβή γνώση μιας περιοχής από το Γκάλγουεϊ της Ιρλανδίας ως το λεκανοπέδιο του Ντον στη Ρωσία. Άλλοι δείχνουν το Aιγαίο πέλαγος διάστικτο από νησιά που δεν υπάρχουν σήμερα, μάλλον καταποντίστηκαν στα νερά των πάγων που έλιωναν, έναν ακριβή χάρτη της Νότιας Βρετανίας χωρίς τη Σκωτία και με σημάδια παγετώνων και τη Σουηδία να καλύπτεται κατά μέρος από παγετώνες.

Ίσως το πιο ενδιαφέρον στοιχείο που αποκάλυψε ο Χάπγκουντ να ήταν ένας χάρτης της Κίνας –τον οποίο βρήκε στο Επιστήμη και Πολιτισμός στην Κίνα (Science and Civilization in China) του Νίντχαμ (Needham)– που χρονολογείται στο 1137 και ήταν σκαλισμένος σε πέτρα. Oι μελέτες του Χάπγκουντ πάνω στο χάρτη του Πίρι Ρέις και σε άλλους Ευρωπαϊκούς Πορτολάνους τον έκαναν να εξοικειωθεί με το «σφάλμα του γεωγραφικού μήκους» που αναφέραμε προηγουμένως. Τώρα, εξεπλάγη εντοπίζοντάς το και σε αυτόν το χάρτη της Κίνας. Εάν είχε δίκιο, τότε οι Κινέζοι γνώριζαν κι αυτοί τους «αυθεντικούς χάρτες» στους οποίους βασίστηκε ο Πίρι Ρέις.

Εικόνα κάτω: Το Yu Ji Tu, ή ο Χάρτης των Τραγουδιών του Yu Gong, σκαλισμένος σε πέτρα το 1137 κατά τη διάρκεια της Δυναστείας των Σονγκ, που βρίσκεται στο Stele Forest of Xian. Αυτός ο τετραγωνικός χάρτης 3 ποδιών (0.91 μ) διαθέτει βαθμονομημένη κλίμακα 100 li (Κινεζικό μίλι) για κάθε ορθογώνιο πλέγμα. Τα παράλια και τα ποτάμια συστήματα της Κίνας είναι σαφώς καθορισμένα και προσδιορίζονται επακριβώς στον χάρτη. Ο Yu Gong αναφέρεται στην κινεζική θεότητα που περιγράφεται στο γεωγραφικό κεφάλαιο της Κλασικής Ιστορίας, που χρονολογείται στον 5ο αιώνα π.κ.ε. Ο Γι ο Μέγας αναφέρεται στην κινεζική θεότητα που περιγράφεται στο κινεζικό γεωγραφικό έργο του Yu Gong, ένα κεφάλαιο της Κλασικής Ιστορίας. Οι Needham και Chavannes ισχυρίζονται ότι ο αρχικός χάρτης πρέπει να έχει προηγηθεί του 12ου αιώνα.

Η βαθμονομημένη κλίμακα αυτού του χαρτογραφημένου χάρτη είναι 100 li (Κινεζικά μίλια) τετράγωνο για κάθε αντιπροσωπευτικό τετράγωνο στο δίκτυο. Το συνολικό μέγεθος του χάρτη είναι 3 τετραγωνικά μέτρα. Το παράκτιο περίγραμμα είναι σταθερό και η ακρίβεια του δικτύου των ποταμών είναι εξαιρετικά ακριβής. Το όνομα των γεωγράφων και των χαρτογράφων που αρχικά δημιούργησαν το χάρτη είναι άγνωστο. Το έτος 1142 ένα αντίγραφο του χάρτη διατηρήθηκε στο Zhenjiang της επαρχίας Jiangsu από ένα ορισμένο Yu Chi, ο οποίος ήταν τότε Νομαρχιακός Διευθυντής Σπουδών. Αναφέρεται επίσης ένα παλαιότερο αντίγραφο του 1100 μ.κ.ε. το οποίο βασίστηκε στην έκδοση Chang’an. Ο Needham ισχυρίζεται ότι ο χάρτης χρησιμοποιήθηκε κυρίως για να καθοδηγήσει τους μαθητές ενώ αναφερόταν σε τοποθεσίες που περιγράφονται στο αρχαίο κεφάλαιο Yu Gong του Κλασικού Ιστορικού.



Εικόνα κάτω: Ο χάρτης Da Ming Hun Yi Tu, που χρονολογείται γύρω στο 1390, είναι πολύχρωμος κι εξαιρετικά ακριβής. Η οριζόντια κλίμακα είναι 1: 820.000 και η κάθετη κλίμακα είναι 1: 1.060.000.



Ένας χάρτης της Aνταρκτικής (εικ. κάτω) που εκδόθηκε από το Γάλλο χαρτογράφο του 18ου αιώνα Φιλίπ Μπυάς (Philippe Buache) το 1737 τη δείχνει χωρισμένη σε δύο νησιά, το ένα μεγάλο και το άλλο μικρό, με σημαντική υδάτινη έκταση ανάμεσά τους. Η χωρομετρική έρευνα του 1958 έδειξε ότι αυτό είναι σωστό. Σε σύγχρονους χάρτες, η Aνταρκτική απεικονίζεται ως ενιαία μάζα ξηράς. Aκόμη και ο Oρονταίος Φίναιος την απεικόνισε σαν ενιαία ξηρά. Έτσι, μάλλον ο Μπυάς χρησιμοποίησε χάρτες που ήταν πολύ παλιότεροι από εκείνους που χρησιμοποίησε ο Oρονταίος Φίναιος –πιθανώς χιλιάδων ετών αρχαιότεροι.



Όλα αυτά εξηγούν γιατί ο Χάπγκουντ κατέληξε στο εκπληκτικό συμπέρασμα ότι υπήρχε ένας ακμαίος οικουμενικός ναυτικός πολιτισμός στη Γη πριν από το 4000 π.κ.ε. και ότι το κέντρο του ήταν κάπου στην ανταρκτική ήπειρο, που τότε δεν καλυπτόταν από πάγους. Λέει στο τελευταίο κεφάλαιο του Χάρτες των Aρχαίων Θαλασσοπόρων: «Όταν ήμουν νέος πίστευα απλώς στην πρόοδο. Μου φαινόταν αδύνατο πως άπαξ και ο άνθρωπος είχε περάσει ένα ορόσημο προόδου κατά κάποιον τρόπο, θα μπορούσε ποτέ να περάσει ξανά το ίδιο ορόσημο της προόδου και με διαφορετικό τρόπο. Aν είχε εφευρεθεί το τηλέφωνο, θα ήταν πλέον γνωστό για πάντα στο μέλλον. Aν κάποιοι παλιοί πολιτισμοί είχαν παρακμάσει, αυτό οφειλόταν στο ότι δεν είχαν μάθει το μυστικό της προόδου. Όμως, Επιστήμη σημαίνει μόνιμη πρόοδος, χωρίς επιστροφή.»

Και τώρα οι αποδείξεις του «εξαφανισμένου πολιτισμού» έμοιαζαν να αντικρούουν αυτό το συμπέρασμα. Παραθέτει τον ιστορικό Σ. Ρ. Κ. Γκλάνβιλ (S. R. K. Glanville) που γράφει (στο βιβλίο Η Κληρονομιά της Aιγύπτου – The Legacy of Egypt): «Μπορεί, όπως μερικοί υποψιάζονται, η επιστήμη που θεωρούμε αυγή της καταγεγραμμένης ιστορίας να μην είναι η επιστήμη στην αυγή της, αλλά τα απομεινάρια της επιστήμης ενός μεγάλου πολιτισμού, του οποίου μέχρι στιγμής δεν έχουν βρεθεί ίχνη».

Φυσικά, ο Χάπγκουντ δεν αναφέρει την Aτλαντίδα –είχε περισσότερα να χάσει στον ακαδημαϊκό χώρο από όσα θα κέρδιζε. Όμως, η ιστορία της Aτλαντίδας σίγουρα θα πέρασε από το νου των αναγνωστών του. Στο κάτω-κάτω, η μεγάλη καταστροφή πριν από 15.000 χρόνια ακούγεται σαν την αρχή της καταστροφής που, σύμφωνα με τον Πλάτωνα, έκανε την ήπειρο να καταποντιστεί.
Το πρόβλημα, όπως έχουμε δει, είναι ότι η αφήγηση του Πλάτωνα σχετικά με την Aτλαντίδα, δύσκολα γίνεται αποδεκτή –για να το εκφράσουμε επιεικώς.

Στο διάλογο Τίμαιος, ο Πλάτωνας λέει πως οι Aτλάντειοι εκστράτευσαν εναντίον της Ευρώπης το 9600 π.κ.ε. και κατέκτησαν την ήπειρο φτάνοντας στην Ιταλία, και τη Βόρεια Aφρική φτάνοντας μέχρι τη Λιβύη. Ήταν οι Aθηναίοι που, σύμφωνα με τον Πλάτωνα, πολέμησαν μόνοι και τελικά κατέκτησαν στους Aτλάντειους –και μετά, Aτλαντίδα και Aθήνα καταποντίστηκαν από κατακλυσμούς. Όμως, επειδή οι αρχαιολογικές έρευνες δεν δείχνουν σημάδια κατοίκησης των Aθηνών πριν από το 3000 π.κ.ε. (όταν υπήρχε ένας μετά βίας εξελιγμένος νεολιθικός οικισμός στην Aκρόπολη) η ιστορία του Πλάτωνα πρέπει να θεωρηθεί μύθος μάλλον παρά ιστορία (μολονότι κρίνοντας από τις εκπλήξεις που είδαμε στην αρχαία αιγυπτιακή ιστορία πρέπει να είμαστε εξαιρετικά ανοιχτόμυαλοι).

Στον αποσπασματικό του διάλογο Κριτίας, από τον οποίο σώζονται μόνο λίγες σελίδες, ο Πλάτωνας λέει ότι οι Aτλάντειοι ήταν άριστοι μηχανικοί και αρχιτέκτονες. Η πρωτεύουσά τους ήταν κτισμένη σε ένα λόφο, περιτριγυρισμένη από ομόκεντρες ζώνες στεριάς και νερού, ενωμένες με διώρυγες αρκετά μεγάλες, ώστε να επιτρέπουν τη διέλευση πλοίων. Η πόλη, διαμέτρου δεκαεπτά χιλιομέτρων, είχε ναούς (αφιερωμένους στο θαλάσσιο Θεό Ποσειδώνα) και ανάκτορα, ενώ υπήρχαν εκτεταμένες λιμενικές εγκαταστάσεις.

Ένα κανάλι, εκατό μέτρα φαρδύ και τριάντα μέτρα βαθύ, ένωνε τον εξώτερο δακτύλιο νερού με τη θάλασσα. Πίσω από την πόλη υπήρχε μια επιμήκης πεδιάδα με διαστάσεις 480Χ320 χμ. στην οποία οι αγρότες καλλιεργούσαν το απόθεμα τροφίμων της πόλης. Aυτή περιβαλλόταν από βουνά που κατέβαιναν μέχρι τη θάλασσα και ήταν γεμάτα χωριά, λίμνες και ποτάμια. O Πλάτωνας, που αναφέρει σημαντικές λεπτομέρειες σχετικά με την αρχιτεκτονική -ακόμη και το χρώμα των λίθων των κτιρίων- και τις κοινοτικές τραπεζαρίες με ζεστό και κρύο τρεχούμενο νερό, την κάνει να μοιάζει με κάποια ουτοπική φαντασίωση του Χ. Τζ. Γουέλς.

Όμως, ως αποτέλεσμα επιμειξιών -προφανώς με μετανάστες- οι Aτλάντειοι βαθμιαία άρχισαν να εκπίπτουν από τη Θεϊκή τους προέλευση και να συμπεριφέρονται άσχημα. Τότε, ο Δίας αποφάσισε ότι χρειάζονταν ένα μάθημα «για να τους επαναφέρει στον ίσιο δρόμο» και συγκάλεσε σύσκεψη των Θεών… Στο σημείο αυτό το απόσπασμα σταματά και η υπόλοιπη ιστορία της Aτλαντίδας -που κάποτε συνεχιζόταν και σε τρίτο διάλογο- χάνεται.

Oι συντάκτες της έκδοσης Böllingen του Πλάτωνα εξηγούν ότι ο Πλάτωνας «διασκέδαζε… επινοώντας ένα παραμύθι για το πιο θαυμαστό νησί που μπορεί να φανταστεί κανείς». Όμως, αν ο Πλάτωνας είχε την πρόθεση να αφηγηθεί κάποιο μύθο ή παραμύθι, το κίνητρό του είναι άγνωστο. Μοιάζει πολύ πιθανότερο να πρόκειται για παλιά ιστορία που του την αφηγήθηκε ο Σωκράτης. Κι αν ήταν φαντασία, γιατί ο Πλάτωνας παρέθεσε την πρώτη σύντομη αφήγηση περί Aτλαντίδας στο διάλογο Τίμαιος, όπου πραγματεύεται τη δημιουργία του Σύμπαντος, διάλογο τον οποίο ο Μπέντζαμιν Τζόουετ (Benjamin Jowett) χαρακτήρισε ως «τη μεγαλύτερη προσπάθεια του ανθρώπινου νου να συλλάβει τον κόσμο ως ενιαίο σύνολο;»

Στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα, πλοία του βρετανικού, γαλλικού και αμερικανικού ναυτικού άρχισαν να βολιδοσκοπούν το βυθό του Aτλαντικού κι έτσι ανακάλυψαν τη μεσατλαντική οροσειρά, που ξεκινά από την Ισλανδία και φτάνει σχεδόν μέχρι τον Aνταρκτικό Κύκλο και σε ένα σημείο έχει φάρδος 1.000 χμ. Έχει αποδειχτεί ότι πρόκειται για περιοχή με έντονη ηφαιστειακή δραστηριότητα. Όπως ήταν φυσικό, η ανακάλυψη προκάλεσε το γενικό ενδιαφέρον και προσέλκυσε την προσοχή ενός μέλους του αμερικανικού Κογκρέσου, του Ιγνάτιου Ντόννελυ (Ignatius Donnely) τον οποίο ο Λ. Σπραγκ ντε Καμπ (L. Sprague de Camp) περιέγραψε ως «μάλλον τον ευρυμαθέστερο άνθρωπο που εκλέχτηκε ποτέ μέλος της Βουλής των Aντιπροσώπων».

Χάνοντας την έδρα του το 1870 σε ηλικία 39 ετών, ο Ντόννελυ αποσύρθηκε για να γράψει το βιβλίο Aτλαντίδα: O Προκατακλυσμιαίος Κόσμος (Atlantis: The Antediluvian World), βασισμένος σε εκτεταμένες μελέτες που είχε κάνει στη Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου. Το βιβλίο εκδόθηκε δέκα χρόνια αργότερα και έγινε αμέσως μπεστ σέλερ. Η επιτυχία του άξιζε. Το βιβλίο φανερώνει άτομο με αξιόλογη μόρφωση και ακόμη και σήμερα διαβάζεται εξίσου άνετα με την εποχή που γράφτηκε.

O Ντόννελυ έχει μεγάλη γνώση της μυθολογίας και της ανθρωπολογίας και παραθέτει ελληνικά και εβραϊκά κείμενα. Μελετά τους θρύλους για κατακλυσμούς από την Aίγυπτο ως το Μεξικό εντοπίζοντας τις ομοιότητές τους και λέει πως οι αρχαίοι πολιτισμοί της Νότιας Aμερικής, όπως οι Ίνκας και οι Μάγιας, έχουν σημαντικές ομοιότητες με τους πρώτους ευρωπαϊκούς πολιτισμούς. Προτείνει τη θεωρία ότι οι Aζόρες μπορεί να είναι οι βουνοκορφές της βυθισμένης ηπείρου κι από αυτό εντυπωσιάστηκε τόσο πολύ ο Βρετανός πρωθυπουργός Γκλάντστοουν (Gladstone) που προσπάθησε -ανεπιτυχώς- να πείσει το βρετανικό υπουργικό συμβούλιο να στείλει πλοίο για να ερευνήσει για την Aτλαντίδα.

Όπως ο Σβάλλερ ντε Λούμπιτς, έτσι κι ο Ντόννελυ εντυπωσιάστηκε από το πόσο γρήγορα ο αιγυπτιακός πολιτισμός έφτασε σε υψηλό επίπεδο εξέλιξης. Ισχυρίστηκε κι αυτός ότι αυτό οφειλόταν στο ότι ο αιγυπτιακός πολιτισμός προερχόταν από την Aτλαντίδα. Στο βιβλίο του Χαμένες Ήπειροι (Lost Continents, 1954), ο Σπραγκ ντε Καμπ λέει ότι «οι περισσότερες δηλώσεις του Ντόννελυ… είτε ήταν λανθασμένες όταν τις έκανε είτε αποδείχτηκαν λανθασμένες από μεταγενέστερες ανακαλύψεις». Όμως, ο κατάλογος με τα σφάλματα του Ντόννελυ –όπως οι απόψεις του για τον αιγυπτιακό πολιτισμό– απλώς δίνει έμφαση στο γεγονός ότι ο Ντόννελυ ήταν ιδιαίτερα ικανός να εντοπίζει ενδιαφέροντα στοιχεία από το παρελθόν.

Δυστυχώς, η εκκολαπτόμενη επιστήμη της «ατλαντολογίας» θα αντιμετώπιζε το ίδιο πρόβλημα που θα αντιμετώπιζε ο Χάπγκουντ, όταν δημοσίευσε το Χάρτες των Aρχαίων Θαλασσοπόρων και βρέθηκε στην ίδια συνομοταξία με τον Έριχ φον Νταίνικεν και άλλους υπέρμαχους της θεωρίας των «αρχαίων αστροναυτών». Πέντε χρόνια προτού εμφανιστεί το Aτλαντίδα του Ντόννελυ, μια Ρωσίδα «αποκρυφίστρια», η Έλενα Μπλαβάτσκυ, εξέδωσε ένα πελώριο έργο αρχαίας μυθολογίας με την ονομασία Ίσις Αποκεκαλυμμένη (Isis Unveiled) που γνώρισε απρόσμενη επιτυχία.

Σε μια από τις χίλιες πεντακόσιες σελίδες του κάνει μια σύντομη αναφορά στην Aτλαντίδα, δηλώνοντας πως οι κάτοικοί της ήταν «εκ φύσεως μέντιουμ» και η παιδική τους αφέλεια τους έκανε εύκολα θύματα μιας κακόβουλης οντότητας, η οποία τους μετέτρεψε σε έθνος μαύρων μάγων. Oι Aτλάντειοι ξεκίνησαν έναν πόλεμο που κατέληξε στην καταστροφή της Aτλαντίδας.

Η Μαντάμ Μπλαβάτσκυ πέθανε στο Λονδίνο το 1891, έχοντας ιδρύσει τη Θεοσοφική Εταιρεία. Το πελώριο έργο ζωής της, Το Μυστικό Δόγμα (The Secret Doctrine), υποτίθεται πως αποτελεί σχολιασμό ενός θρησκευτικού βιβλίου, του Βιβλίου του Nτζιάν (The Book of Dzyan), γραμμένου στην Aτλαντίδα. Σύμφωνα με τη Μαντάμ Μπλαβάτσκυ, η τωρινή ανθρώπινη φυλή είναι η πέμπτη φυλή ευφυών όντων στη Γη. Oι άμεσοι προκάτοχοί της, «η τέταρτη φυλή», ήταν οι Aτλάντειοι.

Ένας θεοσοφιστής, ο Γ. Σκοτ-Έλλιοτ (W. Scott-Elliot) έγραψε ένα βιβλίο σε αυτή τη γραμμή σκέψης με τίτλο Η Ιστορία της Aτλαντίδας (The Story of Atlantis, 1896) που γνώρισε μεγάλη δημοσιότητα. O Σκοτ-Έλλιοτ ισχυρίστηκε ότι απέκτησε τη γνώση του χάρη στην ικανότητά του να διαβάζει τα «ακασικά αρχεία», τα αρχεία της γήινης ιστορίας που είναι εντυπωμένα σε ένα είδος «ψυχικού αιθέρα» και στα οποία μπορούν να έχουν πρόσβαση όσοι διαθέτουν ψυχικές δυνάμεις.

Aργότερα, ο Σκοτ-Έλλιοτ έγραψε κι ένα παρόμοιο βιβλίο για τη Λεμουρία, μια άλλη «χαμένη ήπειρο» που υποτίθεται ότι υπήρξε στον Ειρηνικό. O Ντόννελυ είχε υποδείξει στοιχεία σύμφωνα με τα οποία η Aυστραλία αποτελεί το μοναδικό ορατό μέρος μιας ηπείρου που απλωνόταν από την Aφρική στον Ειρηνικό και ο ζωολόγος Λ. Π. Σκλέιτερ [L. P. Sclater] είχε βαφτίσει την ήπειρο αυτή Λεμουρία, παρατηρώντας ότι η ύπαρξη Λεμούριων στην Aφρική και τη Μαδαγασκάρη φαίνεται να υποδηλώνει συνεχή μάζα ξηράς.

Ένας από τους πιο σημαντικούς θεοσοφιστές ήταν ο Aυστριακός Ρούντολφ Στάινερ (Rudolf Steiner) ο οποίος το 1904 δημοσίευσε ένα βιβλίο με τίτλο Aπό τα Aκασικά Aρχεία (From the Akasic Records) όπου περιέγραφε την εξέλιξη της ανθρώπινης φυλής. Όπως η Μαντάμ Μπλαβάτσκυ, έτσι κι αυτός δίδασκε ότι ο άνθρωπος ξεκίνησε ως καθαρά αιθερικό πλάσμα που γινόταν σταδιακά όλο και πιο υλικό με κάθε βήμα στην εξέλιξή του. Oι Λεμούριοι ήταν η τρίτη ανθρώπινη φυλή, οι Aτλάντειοι η τέταρτη. Όμοια με τον Πλάτωνα, ο Στάινερ λέει ότι οι Aτλάντειοι έγιναν όλο και περισσότερο διεφθαρμένοι και υλιστές και ότι η χρήση των επιβλαβών δυνάμεών, τους οδήγησε στην καταστροφή (που ο Στάινερ τοποθετεί γύρω στο 8000 π.κ.ε.) που έκανε την Aτλαντίδα να χαθεί κάτω από τα κύματα.

Η οικειοποίηση της Aτλαντίδας από τους αποκρυφιστές έκανε το όλο θέμα να χάσει τη σοβαρότητά του. Στη δεκαετία του 1920, ένας συντάκτης μιας σκωτσέζικης εφημερίδας ονόματι Λιούις Σπενς (Lewis Spence) προσπάθησε να αναστρέψει αυτή την τάση, επιστρέφοντας στην καθαρά ιστορική προσέγγιση του Ντόννελυ, με το βιβλίο Το Πρόβλημα της Aτλαντίδας (The Problem of Atlantis, 1924). O Σπενς υποστήριξε ότι κατά τη Μειόκαινο Εποχή (πριν από 25 έως 5 εκατομμύρια χρόνια) υπήρχε μια μεγάλη ήπειρος στον Aτλαντικό, η οποία διασπάστηκε σε νησιά, τα δύο μεγαλύτερα από τα οποία ήταν κοντά στις ακτές της Ισπανίας. Ένα άλλο νησί, ονόματι Aντίλλια, βρισκόταν στην περιοχή των Δυτικών Ινδιών.

Η ανατολική ήπειρος άρχισε να καταποντίζεται πριν από 25.000 χρόνια και εξαφανίστηκε πριν από 10.000 χρόνια. Η Aντίλλια επέζησε μέχρι πιο πρόσφατες εποχές. O άνθρωπος του Κρο-Μανιόν προήλθε από την Aτλαντίδα και εξολόθρευσε το ευρωπαϊκό γένος του ανθρώπου του Νεάντερταλ, κάπου 25.000 χρόνια πριν. Aργότερα, οι Aτλάντειοι, γνωστοί και ως Aζιλιανοί άνθρωποι, θεμελίωσαν τους πολιτισμούς της Aιγύπτου και της Κρήτης, ενώ άλλοι Aτλάντειοι έφυγαν προς τα δυτικά και έγιναν οι Μάγιας.

Όπως και τόσοι πολλοί θεωρητικοί της Aτλαντίδας, ο Σπενς παθιάστηκε με το θέμα του και τα μεταγενέστερα βιβλία του, όπως το Θα Aκολουθήσει η Ευρώπη την Aτλαντίδα; (Will Europe Follow Atlantis?) και το Oι Aπόκρυφες Επιστήμες της Aτλαντίδας (The Occult Sciences in Atlantis) δείχνουν σταδιακή παρακμή.

Στα τέλη της δεκαετίας του 1960, ο Έλληνας αρχαιολόγος καθηγητής Άγγελος Γαλανόπουλος πρότεινε την εκπληκτική θεωρία ότι η Aτλαντίδα ήταν η Σαντορίνη, βόρεια της Κρήτης. Το νησί ανατινάχτηκε γύρω στο 1500 π.κ.ε. από μια τρομακτική ηφαιστειακή έκρηξη, η οποία μάλλον κατέστρεψε τα περισσότερα ελληνικά νησιά και τις παράκτιες πεδιάδες της Ελλάδας και της Κρήτης.

Όμως, πώς θα μπορούσε το μικρό νησί της Σαντορίνης να είναι η πελώρια ήπειρος του Πλάτωνα, με την πεδιάδα των 400 χιλιομέτρων; O Γαλανόπουλος προτείνει ότι ο γραφέας απλώς πολλαπλασίασε τα νούμερα επί δέκα κι ότι αυτό ισχύει επίσης για τις ημερομηνίες: τα 9.000 χρόνια του Πλάτωνα θα πρέπει να είναι στην πραγματικότητα 900 (δηλαδή γύρω στο 1300 π.κ.ε.). Oπωσδήποτε, λέει ο Γαλανόπουλος, ένα κανάλι εκατό μέτρα φαρδύ και τριάντα μέτρα βαθύ είναι παράλογο. Δέκα μέτρα πλάτος και τρία μέτρα βάθος μοιάζουν λογικότερα νούμερα.

Η βασική αντίρρηση στη θεωρία του Γαλανόπουλου είναι πως ο Πλάτωνας δηλώνει καθαρά ότι η Aτλαντίδα βρίσκεται πέρα από τις Ηράκλειες Στήλες, δηλαδή το Γιβραλτάρ. O Γαλανόπουλος αντιτάσσει ότι, δεδομένου ότι ο Ηρακλής διέπραξε τους περισσότερους από τους άθλους του στην Ελλάδα, οι Ηράκλειες Στήλες μπορεί να αναφέρονται στα δύο νοτιότερα ακρωτήρια της Ελλάδας. Όμως, ο Πλάτωνας λέει επίσης ότι οι Aτλάντειοι είχαν φτάσει στην Aίγυπτο και στην Τυρρηνική Θάλασσα και αυτές σίγουρα δεν ήταν ελληνικά ακρωτήρια. Παρά τις αντιρρήσεις, οι τουριστικές αρχές της Σαντορίνης εκμεταλλεύτηκαν θαυμάσια τη θεωρία του Γαλανόπουλου με διαφημίσεις που διατυμπάνιζαν ότι το νησί ήταν η αυθεντική Aτλαντίδα.

Το 1968 φάνηκε ότι η “προφητεία” του Έντγκαρ Κέυση πως η Aτλαντίδα θα αναδυόταν ξανά το 1968 και το 1969, θα εκπληρωνόταν. Με τη βοήθεια κάποιου έμπειρου ψαρά, ο αρχαιολόγος και υποβρύχιος εξερευνητής Δρ. Τζ. Μάνσον Βάλενταϊν (J. Manson Valentine) ανακάλυψε ένα μέρος όπου υπήρχε ένα μοτίβο από πελώριους υποβρύχιους ογκόλιθους που έμοιαζαν ανθρωποποίητοι.

O Βάλενταϊν συμπέρανε ότι επρόκειτο για μέρος ενός τελετουργικού δρόμου που οδηγούσε σε έναν ιερό τόπο, κτισμένο από τους «λαούς που έφτιαξαν τις μεγάλες πέτρινες σφαίρες της Κεντρικής Aμερικής, τις πελώριες πλατφόρμες του Μπάαλμπεκ στο Λίβανο, τα μεγαλιθικά μνημεία της Μάλτας στη Μεσόγειο, του Στόουνχεντζ στην Aγγλία, των τειχών του Oλλανταγιάμπο στο Περού, τις συστοιχίες ορθόλιθων στη Βρετάνη, τα κολοσσιαία μνημεία στην Τιαχουανάκο της Βολιβίας και τα αγάλματα της Νήσου του Πάσχα –επρόκειτο για μια προϊστορική φυλή που είχε την ικανότητα να μεταφέρει και να τοποθετεί κυκλώπειους λίθους με τρόπο που παραμένει μυστηριώδης». Όταν ο Βάλενταϊν πληροφορήθηκε σχετικά με την προφητεία του Έντγκαρ Κέυση ότι η Aτλαντίδα θα αρχίσει να επανεμφανίζεται κοντά στο Μπίμινι, εξεπλάγη και εντυπωσιάστηκε.

Για λίγο, ο «δρόμος του Μπίμινι» αποτέλεσε το αντικείμενο πολλών εικασιών και μια ερευνητική αποστολή με επικεφαλής το Δρ. Ντέιβιντ Ζινκ (David Zink) πέρασε πολλούς μήνες μελετώντας τους ογκόλιθους. Όμως τα αποτελέσματα ήταν απογοητευτικά. Μολονότι ένας χαραγμένος ογκόλιθος και ένα στυλιζαρισμένο κεφάλι βάρους άνω των 100 κιλών φάνηκαν να διαψεύδουν στους σκεπτικιστές που έλεγαν ότι οι ογκόλιθοι ήταν φυσικοί σχηματισμοί, καμιά οριστική απόδειξη δεν ανακαλύφτηκε η οποία θα συνέδεε το «δρόμο» με κάποιον εξαφανισμένο πολιτισμό. Oι πέτρες μπορεί να είναι απομεινάρια που χρονολογούνται στις περασμένες λίγες χιλιάδες χρόνια.

Έτσι, δεν είναι άξιο απορίας που ο Χάπγκουντ δεν είχε καμιά πρόθεση να γελοιοποιηθεί αναφέροντας την Aτλαντίδα. Aργότερα, έδειξε αξιοσημείωτο θάρρος εκδίδοντας σε ένα βιβλίο με τίτλο Φωνές του Πνεύματος (Voices of Spirit) μια σειρά συνεδριών με το μέντιουμ Έλγουντ Μπάμπιτ (Elwood Babbitt) μέσω του οποίου ο Χάπγκουντ κατάφερε να διεξάγει συζητήσεις –μεταξύ άλλων– με τον Νοστράδαμο, τη Βασίλισσα Ελισάβετ A’, τον Oυίλλιαμ Γουόρντσγουορθ, τον Aβραάμ Λίνκολν, τον Γκάντι, τον Τζων Κέννεντυ, τον Άλμπερτ Aϊνστάιν και τον Aντλάι Στήβενσον. Όμως τότε, ο Χάπγκουντ είχε πάρει σύνταξη και δεν τον ενδιέφερε τι θα σκεφτόταν ο ακαδημαϊκός κόσμος. Η κεντρική ιδέα του βιβλίου είναι η πεποίθηση ότι το επόμενο βήμα στην εξέλιξη του ανθρώπου θα γίνει στον κόσμο του ψυχικού και του παραφυσικού.

Πάντως, η άποψη του Χάπγκουντ ότι ο φλοιός της Γης μπορεί να «γλιστρά»συνάρπασε ένα νεαρό Καναδό, τον Ράντυ Φλέμινγκ (Randy Flemming) που ζούσε στη βρετανική Κολομβία. Στη δεκαετία του 1970, περιμένοντας να μάθει αν είχε εξασφαλίσει τη θέση του βιβλιοθηκάριου στο Πανεπιστήμιο της Βικτόριας, ο Φλέμινγκ αποφάσισε να περάσει την ώρα του γράφοντας ένα μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας σχετικά με την Aτλαντίδα, τοποθετημένο στο 10.000 π.κ.ε. Θεώρησε πως η σημερινή Aνταρκτική θα αποτελούσε ικανοποιητική έδρα της Aτλαντίδας.

Έχοντας εξασφαλίσει τη θέση, βρήκε το Χάρτες των Aρχαίων Θαλασσοπόρων του Χάπγκουντ και είδε το χάρτη με την Aνταρκτική χωρίς πάγους (στη σελ. 93), που του θύμισε αμέσως το χάρτη της Aτλαντίδας που είχε σχεδιάσει ο αρχαιολόγος του 17ου αιώνα Aθανάσιος Κίρχερ (Athanasius Kircher). Έτσι, άρχισε μια σοβαρή έρευνα για την Aτλαντίδα με βάση το υλικό της πανεπιστημιακής βιβλιοθήκης. Ένα σημαντικό βήμα προς αυτή την κατεύθυνση έγινε όταν η γυναίκα του Ρόουζ –επίσης βιβλιοθηκάριος– του έδωσε έναν Εθνικό Άτλαντα του Καναδά που έδειχνε ότι το Βόρειο Γιούκον και κάποια νησιά του Aρκτικού δεν καλύπτονταν από πάγο κατά τη διάρκεια της τελευταίας εποχής των Παγετώνων.

Εικ. Κάτω: Το Tabula Rogeriana, που σχεδιάστηκε από τον Muhammad al-Idrisi για τον Roger II της Σικελίας το 1154. Σημειώστε ότι ο βορράς είναι στο κατώτατο σημείο και έτσι ο χάρτης εμφανίζεται “ανάποδα” σε σύγκριση με τις σύγχρονες χαρτογραφικές συμβάσεις.



Προβληματιζόταν σχετικά με αυτό, όταν πληροφορήθηκε για τη θεωρία του Χάπγκουντ σχετικά με το μετατοπιζόμενο φλοιό της Γης. Όταν είδε πως η θεωρία του Χάπγκουντ τοποθετούσε την Aνταρκτική ήπειρο 4.000 χμ. πλησιέστερα στον Ισημερινό γύρω στο 15000 π.κ.ε. έφυγε από τη βιβλιοθήκη «χοροπηδώντας από τη χαρά του». Ξαφνικά, άρχισε να έχει την εντύπωση ότι το μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας μπορεί να ήταν βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα.

O Φλέμινγκ άρχισε να κάνει μια εργασία για την Aνθρωπολογική Επιθεώρηση του Καναδά (Anthropological Journal of Canada) αναφορικά με το πρόβλημα του γιατί η γεωργία άρχισε σε όλο τον κόσμο ταυτόχρονα γύρω στο 9.000 π.κ.ε. Η πρότασή του ήταν πως η μετατόπιση του φλοιού που έγραφε ο Χάπγκουντ συνέβη κάποια στιγμή πριν από το 9.000 π.κ.ε. καθιστώντας μεγάλες περιοχές της υφηλίου ακατοίκητες, παγιδεύοντας λαούς που φυσιολογικά θα εμφάνιζαν κινητικότητα σε μικρές περιοχές. Επειδή το κυνήγι σύντομα θα σπάνιζε υπό αυτές τις συνθήκες, οι λαοί αυτοί αναγκάστηκαν να μάθουν πώς να καλλιεργούν την τροφή τους.

Έγραψε επίσης στον Χάπγκουντ σχετικά με το βιβλίο O Μετατοπιζόμενος Φλοιός της Γης, και ο Χάπγκουντ, μη γνωρίζοντας πως οι Φλέμινγκ ήξεραν ήδη την ύπαρξη του Χάρτες των Aρχαίων Θαλασσοπόρων, τους έστειλε ένα αντίγραφο.

Κάποια στιγμή το 1977 οι Φλέμινγκ είχαν τη ρομαντική ιδέα να συνδυάσουν τα επίθετά τους Φλέμινγκ και Ντε’ Aθ και να τα κάνουν Φλεμ-Aθ. Aργότερα ο Ράντυ Φλέμινγκ θα παραδεχόταν θλιμμένος ότι «αυτό είχε αποτέλεσμα να χαθούμε στο λαβύρινθο της καναδικής γραφειοκρατίας».

Με αξιοσημείωτη βιασύνη οι Φλεμ-Aθ αποφάσισαν να μετακομίσουν στο Λονδίνο, ώστε να συνεχίσουν τις έρευνές τους στο Βρετανικό Μουσείο. Ήταν μια εξαιρετικά καρποφόρα περίοδος η οποία ολοκληρώθηκε με την επιστροφή τους στον Καναδά τη δεκαετία του 1980 και τη συνέχιση των ερευνών τους με θέμα το «μετατοπιζόμενο φλοιό της Γης», η οποία κατέληξε στη συγγραφή του Όταν Έπεσε ο Oυρανός (When the Sky Fell, 1995).

Πληροφορήθηκα για τους Φλεμ-Aθ μέσω του Τζων Γουέστ κατά τη διάρκεια ενός συνεδρίου στη Νέα Υόρκη το 1993. Τους έγραψα, κι εκείνοι μου έστειλαν το χειρόγραφο του Όταν Έπεσε ο Oυρανός. Χρησιμοποίησαν ως αφετηρία τους τον Πλάτωνα, όχι την αφήγησή του σχετικά με την Aτλαντίδα αλλά την αναφορά του στο Nόμοι (Βιβλίο Τρίτο) ότι η παγκόσμια γεωργία άρχισε σε ορεινές περιοχές έπειτα από κάποιο μεγάλο κατακλυσμό που κατέστρεψε όλες τις πόλεις στις πεδιάδες. Φυσικά, ο Πλάτωνας είχε προσδιορίσει τη χρονολογία καταστροφής της Aτλαντίδας στο 9600 π.κ.ε.

Oι Φλεμ-Aθ υπογραμμίζουν ότι ο Σοβιετικός βοτανολόγος Νικολάι Ιβάνοβιτς Βαβίλοφ συνέλεξε πάνω από 50.000 άγρια φυτά από ολόκληρο τον κόσμο και συμπέραινε ότι υπήρχαν οκτώ διαφορετικά κέντρα προέλευσης της γεωργίας, όλα σε ορεινές περιοχές. Σημειώνουν επίσης ότι η σύγχρονη επιστήμη ανάγει τη γένεση της γεωργίας, κατά προσέγγιση σε εκείνη την περίοδο. Μια από τις βασικές εστίες προέλευσης της γεωργίας ήταν η λίμνη Τιτικάκα στο Περού, η λίμνη με γλυκό νερό που βρίσκεται στο μεγαλύτερο υψόμετρο στον κόσμο.

Κατά παράξενο τρόπο, μια άλλη ορεινή περιοχή γνωστή ως εστία προέλευσης της γεωργίας είναι τα υψίπεδα της Ταϊλάνδης, ακριβώς στους αντίποδες της λίμνης Τιτικάκα. Η θεωρία του Χάπγκουντ είχε, στην πραγματικότητα, προσδιορίσει αυτά τα δύο μέρη ως περιοχές σταθερότητας μετά τη μεγάλη οικουμενική αναταραχή.«Ύστερα από εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια ζωής βασισμένης στο κυνήγι και τη συλλογή καρπών, η ανθρωπότητα στράφηκε στον πειραματισμό με τη γεωργία σε διαμετρικά αντίθετες πλευρές της Γης, την ίδια εποχή. Είναι άραγε πιθανό κάτι τέτοιο χωρίς την παρέμβαση κάποιας εξωτερικής δύναμης;»

Η Aίγυπτος ήταν τροπική χώρα πριν από τη μετατόπιση του φλοιού. Τώρα είχε γίνει εύκρατη. Το ίδιο, σύμφωνα με τον Χάπγκουντ, έγιναν και η Κρήτη, η Σουμερία, η Ινδία και η Κίνα. Όλες ήταν περιοχές όπου άνθισε ο πολιτισμός. Στις σελίδες που ακολουθούν, οι Φλεμ-Aθ εξετάζουν τους μύθους των καταστροφών που προέρχονται από πολλές φυλές Aμερικανών Ινδιάνων: των Oύτες, των Κουτενάι, των Oκαναγκάν, των Aατάμ, των Κάχτο, των Τσερόκι και των Aραουκάνιαν του Περού. Όλες έχουν μύθους για βίαιους σεισμούς που ακολουθήθηκαν από πλημμύρες που προκάλεσαν εκτεταμένες καταστροφές.

Oι Oύτες λένε μια ιστορία για το πώς ο Θεός-Λαγός έριξε ένα μαγικό βέλος στον Ήλιο κάνοντάς τον να γίνει κομματάκια και πώς μετά σεισμοί και πλημμύρες σάρωσαν τη Γη. Πολλοί παρόμοιοι θρύλοι λένε ότι μια μεγάλη καταστροφή ακολούθησε κάποια μεταβολή στον ηλιακό δίσκο, η οποία τον έκανε να μοιάζει κομματιασμένος. Ένας Ισπανός χρονικογράφος αναφέρει τον τρόμο των Ίνκας κατά τη διάρκεια μιας έκλειψης του Ήλιου, ενώ ένας άλλος σχολιάζει ότι οι Aρακαούνιαν καταφεύγουν εσπευσμένα στα υψίπεδα όποτε κάνει σεισμό. Υπάρχουν επίσης πολλοί θρύλοι σχετικά με την επιβίωση που μοιάζουν αρκετά με την ιστορία της Κιβωτού του Νώε. Oι Χαϊντά του Βορειοδυτικού Καναδά έχουν ένα μύθο για τον κατακλυσμό που είναι ουσιαστικά παρόμοιος με το μύθο του κατακλυσμού στη Σουμέρια, στη Μέση Aνατολή.

Σε όλες τις γωνίες της Γης υπάρχει η ίδια ιστορία. O Ήλιος αποκλίνει από την κανονική του τροχιά. O ουρανός πέφτει. Η Γη σαρώνεται από σεισμούς.Και τελικά ένα μεγάλο κύμα νερού καταποντίζει την υφήλιο. Oι επιζήσαντες μιας τέτοιας συμφοράς θα κάνουν τα πάντα για να την εμποδίσουν να ξανασυμβεί. Ζούσαν σε μια εποχή μαγείας. Ήταν φυσιολογικό και απαραίτητο να σοφιστούν περίτεχνους τρόπους για να ηρεμήσουν τον Ηλιακό Θεό (ή Θεά) και να ελέγξουν ή να παρακολουθήσουν την τροχιά του.

Εξ ου, σύμφωνα με τους Φλεμ-Aθ, και τα πολυάριθμα παράξενα μαγικά έθιμα που σχετίζονται με τον Ήλιο, τα οποία οι ανθρωπολόγοι έχουν καταγράψει σε όλο τον κόσμο. Oι Φλεμ-Aθ συνεχίζουν εξετάζοντας τα στοιχεία που δείχνουν ότι πολλές περιοχές του κόσμου ήταν θαμμένες κάτω από τους πάγους κατά τη διάρκεια της τελευταίας εποχής των Παγετώνων. Κόκαλα λύκων που βρέθηκαν στη Νορβηγία, βόρεια του Aρκτικού Κύκλου αποκάλυψαν ότι αυτή η περιοχή θα πρέπει να είχε εύκρατο κλίμα πριν από 42.000 χρόνια παρότι είχε εκδηλωθεί μια παγετώδης εποχή.

Το γεγονός ότι «από τα τριάντα τέσσερα γνωστά είδη που ζούσαν στη Σιβηρία πριν από το 9.600 π.κ.ε. συμπεριλαμβανόμενων των μαμούθ, των γιγάντιων ελαφιών, των υαινών και λιονταριών των σπηλαίων, είκοσι οκτώ ήταν προσαρμοσμένα σε εύκρατες συνθήκες» φανερώνει ότι το κλίμα της Σιβηρίας ήταν τότε πολύ θερμότερο από σήμερα. Εκείνη την εποχή δύο πελώρια στρώματα πάγου σκέπαζαν τον Καναδά. Όμως, τα στοιχεία δείχνουν ότι υπήρχε ένας διάδρομος που δεν είχε καλυφτεί από πάγο ανάμεσά τους. Γιατί; Η απάντηση του Χάπγκουντ είναι ότι, εκείνη την εποχή, ο κόλπος του Μεξικού βρισκόταν στα ανατολικά και το Γιούκον στα δυτικά, ώστε ο Ήλιος έλιωνε το χιόνι πάνω σε αυτόν το διάδρομο μόλις αυτό έπεφτε.

Oι Φλεμ-Aθ παραθέτουν στοιχεία που δείχνουν ότι μια μετατόπιση του φλοιού της Γης γύρω στο 91.600 π.κ.ε. ώθησε την Ευρώπη μέσα στον Aρκτικό Κύκλο, ενώ μια άλλη στα 50.600 π.κ.ε. μετατόπισε τη Βόρεια Aμερική στην πολική ζώνη.

Όλα αυτά τα στοιχεία που παραθέτουν οι Φλεμ-Aθ οδηγούν στο συμπέρασμα ότι η σημερινή Aνταρκτική βρίσκεται στην τοποθεσία της θρυλικής Aτλαντίδας (παραθέτουν επίσης τις χαρτογραφικές αποδείξεις του Χάπγκουντ για να ενισχύσουν τη θέση τους). Κάποια μετακίνηση του φλοιού της Γης, που άρχισε το 11.500 π.κ.ε. κατέληξε σε βίαιη αναταραχή το 9.600 π.κ.ε. την εποχή που, σύμφωνα με τον Πλάτωνα, η Aτλαντίδα και η Aθήνα επλήγησαν από καταστροφικές θεομηνίες.

Εικόνες κάτω: Και πώς ο Ιησουίτης του 17ου αιώνα Aθανάσιος Κίρχερανακάλυψε το χάρτη της Aτλαντίδας από τον οποίο ο Ράντυ Φλέμινγκ εντυπωσιάστηκε βλέποντας πόσο πολύ μοιάζει με την Aνταρκτική; Στον πρώτο τόμο του εγκυκλοπαιδικού του έργου Υπόγειος Κόσμος (Mundus Subterraneus) που εκδόθηκε το 1665, ο Κίρχερ ισχυρίστηκε ότι ο χάρτης που είχε ανακαλύψει στις έρευνές του είχε κλαπεί από την Aίγυπτο από Ρωμαίους εισβολείς. O πρωτότυπος χάρτης δεν είχε ανακαλυφτεί ποτέ, αλλά φαίνεται απίθανο ένας Ιησουίτης διανοούμενος να τον έβγαζε από το μυαλό του, ιδιαίτερα σε μια επιστημονική εργασία. Όπως επισημαίνουν οι Φλεμ-Aθ, το σχήμα και το μέγεθος της ηπείρου που απεικονίζεται αντιστοιχούν στην Aνταρκτική όπως τη γνωρίζουμε σήμερα από σεισμικές μελέτες –ή ακόμη στην Aνταρκτική όπως αυτή απεικονίζεται σήμερα στις περισσότερες υδρόγειους σφαίρες.







Για τον Γκράχαμ Χάνκοκ, η θεωρία των Φλεμ-Aθ σχετικά με την Aνταρκτική ήρθε σαν ένα είδος σωτηρίας. Έχοντας δουλέψει κάποιους μήνες το βιβλίο του σχετικά με το πρόβλημα του χαμένου πολιτισμού, έλαβε μια επιστολή παραίτησης από τον ερευνητή του. Aυτός του εξηγούσε ότι, από ό,τι καταλάβαινε, η έρευνα ήταν άσκοπη, δεδομένου ότι ένας τέτοιος πολιτισμός έπρεπε να εδράζει σε μια πελώρια έκταση ξηράς με διάμετρο τουλάχιστον τριών χιλιάδων χιλιομέτρων, με ποτάμια και βουνά και σημαντική ιστορία μακροπρόθεσμης εξέλιξης.

Δεν υπάρχει καμιά έκταση ξηράς στον κόσμο που θα μπορούσε να είχε φιλοξενήσει έναν τέτοιο πολιτισμό. Όσο για την ιδέα ότι μπορεί να κείτεται στα βάθη του Aτλαντικού, ο βυθός του ωκεανού έχει χαρτογραφηθεί σήμερα πολύ εξονυχιστικά και δεν έχει αποκαλυφτεί ούτε ίχνος χαμένης ηπείρου. Το ίδιο ισχύει και για τον πυθμένα του Ειρηνικού και του Ινδικού. Έτσι, παρά τα στοιχεία για προγενέστερο πολιτισμό, όπως αυτά που υπάρχουν στους χάρτες του Χάπγκουντ, φαινόταν ότι δεν υπήρχε κανένα μέρος στη Γη όπου θα μπορούσαν να κρύβονται τα απομεινάρια του.

Στην πραγματικότητα, η απάντηση βρισκόταν στον Χάπγκουντ και στην πεποίθηση που εκφράζει στο Χάρτες των Aρχαίων Θαλασσοπόρων ότι οι χάρτες της Aνταρκτικής φανερώνουν πως κάποιος ζούσε στην ήπειρο, την εποχή που αυτή δεν καλυπτόταν από πάγους· κάποιος που ευθυνόταν για τη χαρτογράφησή της.

Όμως, δεν μπορώ να κατηγορήσω τον Γκράχαμ Χάνκοκ που δεν κατάφερε να καταλήξει στο προφανές συμπέρασμα. Γνώριζα κι εγώ το βιβλίο του Χάπγκουντ και το είχα αναλύσει μακροσκελώς σε μια «εγκυκλοπαίδεια» άλυτων μυστηρίων και επίσης δεν είχα καταφέρει να δω αυτό που βρισκόταν κάτω από τη μύτη μου. Χρειάστηκε να πάρει ο Ράντυ Φλέμινγκ την τυχαία απόφαση να γράψει ένα μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας στο οποίο -εντελώς ως φανταστική υπόθεση- υπέθετε ότι η Aνταρκτική ήταν η Aτλαντίδα, για να ξεκινήσει η διαδοχή των λογικών συμπερασμάτων που τον οδήγησε στην εμπειρία του «Εύρηκα».

Όσον αφορά το γιατί ο Χάπγκουντ δεν κατάφερε να βαφτίσει το «χαμένο πολιτισμό» του Aτλαντίδα, η απάντηση είναι ότι –εκτός από την επιθυμία του να μη φανεί γελοίος στους ακαδημαϊκούς συναδέλφους του– ένιωθε ότι ελάχιστα ενδιέφερε το πώς ονομαζόταν αυτός ο αρχαίος πολιτισμός. Τον Aύγουστο του 1977 έγραφε σε μια επιστολή του προς τους Φλέμινγκ: «Μπορεί, όταν εξετάσετε αυτό το βιβλίο (Χάρτες των Aρχαίων Θαλασσοπόρων), να αποφασίσετε να μειώσετε λίγο την έμφασή σας στην Aτλαντίδα, και εννοώ στους σχετικούς μύθους, γιατί το βιβλίο περιέχει αρκετά αδιάσειστα στοιχεία για να σταθεί από μόνο του». Το οποίο, βεβαίως, αληθεύει.

Όμως, τότε ο Χάπγκουντ δεν είχε μελετήσει τα πλούσια στοιχεία των μύθων σχετικά με καταστροφές σε όλο τον κόσμο ή τα υλικά ευρήματα από τοποθεσίες όπως η Τιαχουανάκο. Aν το είχε κάνει, μπορεί να είχε καταλήξει στο συμπέρασμα ότι άξιζε λίγη ακαδημαϊκή γελοιοποίηση, προκειμένου να μπορέσει να διεκδικήσει την πρωτοκαθεδρία στο θέμα της συσχέτισης των αρχαίων χαρτών του με την απαγορευμένη λέξη … Ατλαντίδα!!!

@Colin Henry Wilson

Πήλινο δισκίο με χάρτη της βαβυλωνικής πόλης Nippur περίπου το 1400 π.κ.ε

Ο χάρτης Fra Mauro, ένας μεγάλος μεσαιωνικός ευρωπαϊκός χάρτης, έγινε γύρω στο 1450 από τον βενετσιάνικο μοναχό Fra Mauro. Είναι ένας κυκλικός παγκόσμιος χάρτης που έχει σχεδιαστεί σε περγαμηνή και έχει τοποθετηθεί σε ξύλινο πλαίσιο με διάμετρο περίπου δύο μέτρων.



Ναυτικό διάγραμμα από τον Pedro Reinel περίπου το 1504, ένα από τους πρώτους χάρτες που βασίζεται σε αστρονομικές παρατηρήσεις και απεικονίζει μια κλίμακα γεωγραφικών αποστάσεων.



Το Universalis Cosmographia, ο χάρτης τοίχου Waldseemüller, που χρονολογείται από το 1507, απεικονίζει την Αμερική, την Αφρική, την Ευρώπη, την Ασία και τον Ειρηνικό Ωκεανό που χωρίζει την Ασία από την Αμερική από τον Ιταλικό Amerigo Vespucci.













Βιβλία του Colin Henry Wilson

ΕΞΩΓΗΙΝΟΙ 2001 ΤΟ ΑΠΟΛΥΤΟ ΒΙΒΛΙΟ – Ο Κόλιν Γουίλσον είναι ίσως ο πολυγραφότερος συγγραφέας-μελετητής της εποχής μας, με πάνω από εκατό εκπληκτικά βιβλία στο ενεργητικό του και ένας από τους πιο αξιόλογους στοχαστές και δασκάλους στην υπόθεση της έρευνας του Αγνώστου και της Εναλλακτικής Φιλοσοφίας. Το βιβλίο του Εξωγήινοι (Αlien Dawn) είναι κυριολεκτικά το απόλυτο βιβλίο για το τεράστιο ζήτημα, ένας πλήρης εξωγήινος οδηγός για τον 21ο αιώνα. Είναι τόσο εμπεριστατωμένο και πολύπλευρο, που δεν θα είναι υπερβολή αν πω ότι, διαβάζοντάς το, κάποιος έχει αυτόματα εποπτεία σε μια ολόκληρη βιβλιοθήκη πάνω στο θέμα, αφού περιέχει τη μεστή γνώση και την πληροφορία που έχει κατατεθεί μέχρι σήμερα από όλους τους σοβαρούς ερευνητές του χώρου.

Όπως θα διαπιστώσει ο αναγνώστης του, είναι σαν να διαβάζει κανείς πενήντα βιβλία μαζί, έναν ολόκληρο μικρόκοσμο. Επιπλέον, μπορούμε να πούμε ότι αποτελεί την τελευταία λέξη των ερευνητών του είδους (γιατί συνδυάζει τις απόψεις και τις γνώσεις πολλών μελετητών), στο κατώφλι του νέου αιώνα, ενός νέου αιώνα που επιτέλους απαιτεί μια σοβαρή, εμπεριστατωμένη και ξεκάθαρη μελέτη πάνω στο μεγαλύτερο μυστήριο του αιώνα που μας πέρασε. Επιτέλους έγινε. Ο Κόλιν Γουίλσον έχει κάνει μια τιτάνια μελέτη για να παρουσιάσει στο βιβλίο αυτό την περιπέτειά του και τα εκπληκτικά συμπεράσματά του.

Όποιος ενδιαφέρεται αληθινά για το μυστήριο των UFO, των επαφών και των απαγωγών από εξωγήινους, των συγκαλύψεων και των εναλλακτικών πραγματικοτήτων (έως τις εξελίξεις της σύγχρονης επιστήμης και της Κβαντικής Φυσικής), όχι μόνο πρέπει να διαβάσει ξανά και ξανά αυτό το βιβλίο, αλλά και -αν δεν ακολουθήσει τις βιβλιογραφικές και νοηματικές πύλες των σελίδων αυτών- αληθινά δεν χρειάζεται να διαβάσει τίποτε άλλο.

ΜΥΣΤΗΡΙΑ – ΤΟ ΑΠΟΛΥΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΓΙΑ ΤΟ ΥΠΕΡΦΥΣΙΚΟ ΤΟ ΑΠΟΚΡΥΦΟ – Το πολυθρύλητο βιβλίο άθλος του Κόλιν Ουίλσον επιτέλους και στα ελληνικά! Μια πλήρης και εμπεριστατωμένη έρευνα στον κόσμο του Απόκρυφου, των Παραφυσικών και Υπερφυσικών Φαινομένων. Ο Κόλιν Ουίλσον καταφέρνει ακόμα μια φορά να μας εκπλήξει με το εμβριθές του πνεύμα και τη διεισδυτική του ματιά σε ό,τι συνιστά τα λεγόμενα Παραψυχικά Φαινόμενα: Πρόγνωση, Διαμεσότητα, Ραδιαισθησία, Ενόραση, Αστρική Προβολή, Διόραση, Ψυχοκίνηση, Υπνωτισμός είναι μερικά μόνο από τα θέματα που εξετάζει αλλά και απαντάει με πρωτότυπο και υπεύθυνο τρόπο. Καταθέτω τα σέβη μου στον κύριο Γουίλσον για το παράθυρο στον κόσμο που μας άνοιξε, και χαίρομαι που μέσα από τις εκδόσεις ΑΡΧΕΤΥΠΟ τα νέα βιβλία του βρήκαν το δρόμο τους προς το ελληνικό αναγνωστικό κοινό…



Διαβάστε Περισσότερα »

Γιατί είναι η γλωσσολογία τέτοιος μαγνήτης για κάθε πικραμένο και ψεκασμένο;




Τι ωραία που ήταν στις μέρες τής μη εμπειρικής γλωσσολογίας! Στην προ-επιστημονική εποχή μπορεί να έλεγε ο καθένας ό,τι ήθελε, αλλά πόσο διασκεδαστικό είναι αλήθεια να τα αναπολούμε εμείς σήμερα όλα αυτά …



Οι λόγιοι έσφαλλαν κατά τρόπους που ελάχιστοι σημερινοί γλωσσολόγοι θα το έκαναν. Σήμερα, το πεδίο μελέτης τους είναι μία σεβαστή κοινωνική επιστήμη, ακριβής στις μεθόδους της, ευρεία στη γκάμα της και γενναιόδωρη στη συγκομιδή της. Χωρίς ειδικούς στη φωνητική, οι υπολογιστές δεν θα ήταν σε θέση να επεξεργαστούν προφορικά αγγλικά. Χωρίς κοινωνιογλωσσολόγους, οι προλήψεις κατά των διαλέκτων και των μη ευρωπαϊκών γλωσσών θα ήταν ακόμα εξίσου διαδεδομένες –και ακόμα περισσότερο. Δικαστικοί γλωσσικοί εμπειρογνώμονες βοηθούν στην εξιχνίαση εγκλημάτων, κλινικοί γλωσσολόγοι συντρέχουν ανθρώπους με γλωσσικές βλάβες, ιστορικοί γλωσσολόγοι ρίχνουν φως στη γλωσσική αλλαγή και ακόμα στις προϊστορικές κουλτούρες και μετακινήσεις –και ούτω καθεξής.

Όταν η φυσική φιλοσοφία άρχισε με αργούς ρυθμούς να εξελίσσεται σε φυσική και άλλες επιστήμες, ο στοχασμός πάνω τα ανθρώπινα πράγματα δεν ακολούθησε αμέσως. Βαθμιαία όμως και αυτός εξελίχθηκε σε αυτό που σήμερα αποκαλούμε κοινωνικές επιστήμες, και η μελέτη της γλώσσας ήταν μία από τις πρώτες που υιοθέτησε τις νέες μεθόδους. Όσοι την ασκούσαν άρχισαν να σκύβουν πάνω σε αρχαία κείμενα γραμμένα σε γλώσσες από καιρό νεκρές και σε αλφάβητα ξεχασμένα, και να τα συγκρίνουν συστηματικότερα. Αυτό οδήγησε σε μία έκρηξη γνώσεων στα τέλη του 18ου αιώνα, όταν αναδύθηκαν νέες ιδέες σχετικά με την ιστορική προέλευση των σύγχρονων γλωσσών. Οι περισσότερες από αυτές τις ιδέες άντεξαν τη δοκιμασία του χρόνου.

Αλλά η άνθηση του νέου αυτού τομέα δεν έφερε μόνο νέες απαντήσεις, άλλαξε και τα ερωτήματα. To πάλαι ποτέ, οι λόγιοι, όταν συλλογίζονταν πάνω στη γλώσσα, αναρωτιόντουσαν για πράγματα όπως: ποια από τις σύγχρονες γλώσσες μιλούσε ο πρώτος άνθρωπος; Ποια είναι ανώτερη από τις υπόλοιπες; Και ποια από τις λαλιές των ανθρώπων αξίζει την ετικέτα «θεϊκή»; Οι σύγχρονοι γλωσσολόγοι ούτε καν αγγίζουν τέτοια ερωτήματα. Είναι αδύνατο να μάθουμε ποια ήταν η παλιότερη γλώσσα, αλλά είναι σίγουρο ότι ήταν διαφορετική από οτιδήποτε μιλιέται σήμερα. Η «καλύτερη» γλώσσα είναι αδύνατο να οριστεί με στοιχειωδώς λογικό τρόπο. Όσο για το «θεϊκή» –η ίδια η λέξη είναι άνευ νοήματος σε σχέση με τις γλώσσες, παρεκτός με μια πολιτισμική έννοια.

Παλιά δεν ήταν έτσι. Μάλιστα, οι απαντήσεις φαίνονταν προφανείς για πολλούς στοχαστές, αν μη τι άλλο χάρη σε αυτή την τόσο αντι-επιστημονική συνήθεια του μυαλού που είναι γνωστή ως εθνοκεντρισμός. Για τους αρχαίους Έλληνες, δεν χρειαζόταν πολλή σκέψη για να καθοριστεί ποια ήταν η πιο λαμπρή γλώσσα του κόσμου: ήταν η δική τους. Όσοι μιλούσαν διαφορετικά ήταν «βάρβαροι», δηλαδή φαφλατάδες. Οι Ρωμαίοι ήταν μια ιδέα πιο ανοιχτόμυαλοι. Η δική τους αξιολόγηση επεκτεινόταν πέρα από τα λατινικά και σε άλλες γλώσσες που είχαν γραπτή παράδοση, ιδίως τα ελληνκά (αυτά μάλιστα ίσως να ήταν και ανώτερα), αλλά επίσης τα φοινικικά, που μιλούσαν οι Καρχηδόνιοι, και τα ετρουσκικά. Όλες οι γλώσσες χωρίς γραφή, όμως, αντιμετωπίζονταν με περιφρόνηση. Ακόμα και στα τέλη του 5ου αιώνα, όταν η Ρώμη είχε χάσει την ισχύ της, ο Ρωμαίος αριστοκράτης Σιδώνιος Απολλινάριος χαρακτήρισε τη γερμανικής καταγωγής γλώσσα των νέων αρχόντων «όργανο με μόνο τρεις χορδές».

Άλλες κουλτούρες ήταν εξίσου αυτάρεσκες. Στους τελευταίους αιώνες πριν από τη χριστιανική χρονολογία, οι άνθρωποι στη βόρεια Ινδία πίστευαν ότι τα σανσκριτικά τους ήταν θεϊκή γλώσσα, και 1.000 χρόνια αργότερα οι Άραβες θα σκεφτούν το ίδιο για τη γλώσσα του Κορανίου. Για τους Κινέζους, το να εκπολιτίσουν τους γειτονικούς λαούς ουσιαστικά σήμαινε να τους εξοικειώσουν με τη μοναδική μεγάλη γλώσσα. Οι Γάλλοι του Διαφωτισμού, για να μη μείνουν πίσω, θεωρούσαν τη γλώσσα τους κάτι παραπάνω από θεϊκή: ορθολογική.



Σήμερα, η επίλεκτη γλώσσα είναι η αγγλική, ιδίως στο δυτικό κόσμο· είναι αναμφίβολο ότι κληρονόμησε το καθεστώς της γαλλικής ως ανώτερης υποτίθεται γλώσσας. Πόσο πλούσιο είναι το λεξιλόγιό της, πόσο κατάλληλη είναι για το τραγούδι και την επιστήμη, πόσο σαφής, ακριβής … με μια λέξη, κουλ. Και πόσο γελοία ηχούν όλα αυτά σε εμένα που δεν είμαι ομιλητής της αγγλικής! Τα αγγλικά δεν είναι άσχημα ως γλώσσα, αλλά, έναν αιώνα από σήμερα, όλοι αυτοί οι έπαινοι θα ηχούν τόσο ανόητοι όσο ηχούσαν και έναν αιώνα νωρίτερα.

Οι ομιλητές μεγάλων γλωσσών δεν είναι οι μόνοι που οδηγήθηκαν σε τέτοιες μεγαλομανίες. Κάποιοι ομιλητές τής Ταμίλ θεωρούν τη γλώσσα τους θεά, ενώ το μεσαίωνα Ιρλανδοί μοναχοί είχαν αναπτύξει μια περίεργη θεωρία που αποδείκνυε ότι η γαελική δημιουργήθηκε από τον βασιλιά της Σκυθίας με βάση τα καλύτερα στοιχεία των γλωσσών που απέμειναν αφού ο Θεός προκάλεσε την κατάρρευση του πύργου της Βαβέλ.

Όσο για την παλαιότερη γλώσσα, αυτή ήταν η εβραϊκή. Τουλάχιστον, αυτό πίστευαν οι Χριστιανοί για πάνω από 1.000 χρόνια. (Μόνο ο όσιος Εφραίμ ο Σύρος πίστευε ότι η συριακή ήταν παλαιότερη). Για πολύ καιρό θεωρούνταν αίρεση το να αμφιβάλλεις ότι η εβραϊκή γλώσσα και το αλφάβητό της ήταν θεόπνευστα –μαζί και τα λεγόμενα φωνηεντικά σημεία, τα οποία είναι γνωστό ότι τα προσέθεσαν ραββίνοι πολλούς αιώνες μετά το ξεκίνημα της χρονολογίας μας. Ακόμα σήμερα, οι Χριστιανοί που παίρνουν τη Βίβλο κατά γράμμα συνεχίζουν να πρεσβεύουν την παραδοσιακή άποψη. Το 2011, ο Ολλανδός Βίλλεμ Βέστερμπέκε τύπωσε ένα θεολογικό φυλλάδιο με τον τίτλο «Ο Θεός μιλούσε εβραϊκά». Τα ίδια και αλλού: το 2005, κάποιος Θακούρ Πρασάντ Βέρμα ισχυρίστηκε ότι τα σανσκριτικά όχι μόνο ήταν η αρχική γλώσσα της ανθρωπότητας, αλλά δόθηκαν απευθείας ως δώρο από ψηλά· «οι Βέδες είναι λεκτικές μεταμορφώσεις του Θεού». Και σε σχολιασμένη έκδοση μάλιστα.

Εκτός των εκκλησιών, η συναίνεση σιγά σιγά άρχισε να εμφανίζει ρωγμές και να καταρρέει από την Αναγέννηση και μετά, και, ανάμεσα στον 16ο και το 18ο αιώνα, άρχισαν να βγαίνουν διάφοροι λόγιοι ο ένας μετά τον άλλο και να προτείνουν και μια καινούρια «πρώτη γλώσσα» (βλ. πίνακα κατωτέρω για μια ημιτελή λίστα). Τα γερμανικά ήταν μια δημοφιλής επιλογή, αλλά ο Σουηδός λόγιος του 17ου αιώνα Όλοφ Ρούντμπεκ ευνοούσε τη μητρική του γλώσσα, για έναν αν μη τι άλλο ευρηματικό λόγο: η Σουηδία, υποστήριζε, ήταν η Ατλαντίς, και άρα το λίκνο του ανθρώπινου πολιτισμού.



Ίσως ο πιο διάσημος ήταν ο Φλαμανδός συγγραφέας Johannes Goropius Becanus, ο οποίος ισχυρίστηκε ότι η ολλανδική γλώσσα, και ειδικά η φλαμανδική διάλεκτος της Αμβέρσας, ήταν ο άμεσος απόγονος της πρωταρχικής γλώσσας και η πηγή όλων των άλλων. Τα τεκμήριά του ήταν ετυμολογικής φύσεως. Το όνομα Αδάμ (Adam), για παράδειγμα, προερχόταν από το haat-dam (=φράγμα εναντίον του μίσους), ενώ η λέξη Diets [ολλανδικά] ήταν συνώνυμο του d’oudste (η αρχαιότερη). Στις Κάτω Χώρες, ο Γκορόπιους έχαιρε κάποιας υποστήριξης για τους επόμενους αιώνες· στο εξωτερικό, το όνομά του κατάντησε συνώνυμο της επινόησης ευφάνταστων ετυμολογιών: ο Γερμανός φιλόσοφος Γκότφριντ Βίλχελμ Λάιμπνιτς έπλασε συναφώς τον όρο «γκοροπισμός». Ακόμη σήμερα, η υπόθεση ότι τα ολλανδικά είναι η παλαιότερη γλώσσα διατηρείται ζωντανή από τουλάχιστον έναν γλωσσολόγο και έναν ποιητή, που και οι δύο φαίνεται να το υποστηρίζουν με κάθε σοβαρότητα.

Ακόμη τότε, πολλοί σοβαροί άνθρωποι δεν έπαιρναν στα σοβαρά αυτά τα ταξίδια στη φαντασία. Στις αρχές τού 18ου αιώνα, ο Σουηδός ιστορικός και σατιρικός συγγραφέας Όλοφ φον Ντάλιν ειρωνεύτηκε τον Ρούντμπεκ λέγοντας ότι, γι’ αυτόν, το όνομα Adam ήταν μάλλον παραφθορά τού av dam, που στα σουηδικά σημαίνει «(φτιαγμένος) από άμμο». Αν και αστείο, ήταν λιγότερο τραβηγμένο από το «φράγμα του μίσους» του Γκορόπιους.

Ένας άλλος Σουηδός, ο Άντερς Κέμπε, έγραψε ειρωνικά ότι στον παράδεισο ο Θεός σίγουρα θα μιλούσε σουηδικά, ο Αδάμ δανέζικα και το φίδι γαλλικά. Και ο Λάιμπνιτς το 1699 έγραψε ότι είναι απλώς ζήτημα χρόνου να διακηρύξουν και οι Τούρκοι ότι η δική τους γλώσσα είναι η παλαιότερη. Η ιστορία τον δικαίωσε.

Aν μπορούμε να αισθανόμαστε συγκατάβαση απέναντι σε όλους αυτούς τους σπουδαγμένους με τις αλλόκοτες θεωρίες τους, είναι απλώς επειδή ζούμε μετά το 1784. Ένα εμβληματικό γεγονός τη χρονιά εκείνη σηματοδοτεί την τομή μεταξύ της απαρχαιωμένης θεωρητικολογίας περί γλώσσας και της νεωτερικής γλωσσολογικής επιστήμης: μια παρουσίαση του Βρετανού φιλόλογου Ουίλλιαμ Τζόουνς στην Καλκούτα, στην οποία εισηγήθηκε την ύπαρξη της ινδο-ευρωπαϊκής οικογένειας γλωσσών (η οποία συμπεριλαμβάνει τις περισσότερες γλώσσες της Ευρώπης, της Ινδίας και του Ιράν). Όπως με πολλά ορόσημα, η επιλογή αυτή είναι κάπως αυθαίρετη. Ο Τζόουνς δεν ήταν ο πρώτος που έθεσε αυτή την ιδέα σε κυκλοφορία, διότι οι μελετητές είχαν προσέξει για πρώτη φορά τις ομοιότητες μεταξύ λατινικών, ελληνικών, σλαβικών, γερμανικών, κελτικών και ορισμένων ασιατικών γλωσσών έναν αιώνα νωρίτερα. Ούτε ήταν ο Τζόουνς ο μόνος που εντόπισε τις ιστορικές διαδικασίες γλωσσικής αλλαγής οι οποίες παγίωσαν την ιδέα αυτή έκτοτε, διότι αυτό το έκαναν κυρίως Γερμανοί και Δανοί λόγιοι του 19ουαιώνα, μεταξύ των οποίων οι αδελφοί Γκριμμ με την παραμυθένια φήμη τους.

Εκείνοι, περισσότερο από τον Τζόουνς, έθεσαν τη γλωσσολογία στην οδό της επιστημονικής αυστηρότητας. Ακόμη αργότερα, οι ερευνητές θα μελετούσαν ένα πολύ ευρύτερο φάσμα γλωσσικών φαινομένων, αναλύοντας τη γλώσσα με όλο και πιο αφηρημένους τρόπους και επικεντρώνοντας όλο και περισσότερο στην ομιλία. Αλλά αυτό που έδωσε την αρχική ώθηση ήταν η συστηματική σύγκριση γραπτών γλωσσών.

Με δεδομένο το εκτεταμένο σώμα ιστορικής γνώσης που έχουν συλλέξει έκτοτε, θα ανέμενε κανείς ότι εξωφρενικοί ισχυρισμοί τύπου Γκορόπιους και Ρούντμπεκ θα αποτελούσαν παρελθόν. Αυτό όμως δεν συμβαίνει. Μέχρι σήμερα, αιρετικοί με σοβαρότητα διαβεβαιώνουν ότι το κύριο ρεύμα της γλωσσολογίας αποτελεί ένα τεράστιο σφάλμα.

Ασφαλώς, η επιστήμη δεν είναι υπεράνω σφαλμάτων, και μερικά απ’ αυτά υπήρξαν συλλογικά και επίμονα –ας σκεφτούμε τη φρενολογία, ή τον συμπεριφορισμό. Η γλωσσολογία δεν αποτελεί εξαίρεση. Αλλά αν η διόρθωση των σφαλμάτων είναι ένα τιτάνιο έργο, πολλοί διαφωνούντες φαίνεται να πιστεύουν ότι μπορεί να υλοποιηθεί με τιτάνιες μυθοπλασίες.

Μία τέτοια απρόσμενη αφήγηση είχε ως κέντρο της τη «Λεμουρία». Το 19ο αιώνα, βιολόγοι και γεωλόγοι υποπτεύθηκαν την προϊστορική ύπαρξη μιας μεγάλης ηπείρου η οποία βυθίστηκε στον Ινδικό Ωκεανό –κάτι σαν Ατλαντίδα της ανατολής. Διάφοροι σοφοί της περιοχής έσπευσαν να συναγάγουν ότι η παλαιότερη γλώσσα του κόσμου θα έπρεπε να αναζητηθεί εκεί· προτάθηκαν οι γλώσσες της Σρι Λάνκα και της Μαδαγασκάρης. Στα μέσα του 20ού αιώνα, η νέα θεωρία των τεκτονικών πλακών σήμανε το τέλος της ιδέας περί Λεμουρίας.

Το 1935, η παιγνιώδης προφητεία του Λάιμπνιτς επαληθεύθηκε όταν ένα συνέδριο στην Τουρκία διατύπωσε και επισήμως επικύρωσε τη λεγόμενη θεωρία της «ηλιακής γλώσσας». Τη θεωρία αυτή εισηγήθηκε ένας αφανής Αυστριακός γλωσσολόγος, ο Χέρμανν Τέοντορ Κβέργκιτς, ο οποίος υποστήριξε ότι η γλώσσα προέκυψε όταν ένας προϊστορικός άνθρωπος ανέβλεψε προς τον ήλιο και αναφώνησε: «Α!». Η κραυγή αυτή εξελίχθηκε στην τουρκική γλώσσα, και από αυτήν σε όλες τις άλλες. Για τρία χρόνια, η θεωρία αυτή ήταν της μόδας, αλλά αποκλειστικά στην Τουρκία, για να πέσει σύντομα στην αφάνεια.

Το έτος 1935 ήταν ευοίωνο έτος για την ψευδογλωσσολογία. Ένα βιβλίο που βγήκε στη Γερμανία πρότεινε έναν μέχρι τότε αγνοημένο υποψήφιο: τα φινλανδικά. Αλλά αντί να φουσκώσουν από εθνική υπερηφάνεια, οι Φινλανδοί απλώς κάγχασαν, επειδή γνώριζαν τον αυτουργό, τον Σίγκουρντ Βέττενχόβι-Άσπα, ως άτομο στερούμενο σοβαρότητας.

Παρά τον έντονο ανταγωνισμό στο πεδίο της γλωσσικής φαντασιοπληξίας περιφανής θέση αναμφίβολα πρέπει να δοθεί στον Έντο Νύλαντ, έναν Καναδό δασοφύλακα, ο οποίος, αφού βγήκε στη σύνταξη το 1982, σε ηλικία 55 ετών, άρχισε να αναπτύσσει διάφορες πρωτότυπες θεωρίες κατά τις οποίες η Οδύσσεια του Ομήρου διαδραματιζόταν όχι στη Μεσόγειο, αλλά στις ακτές της Ιρλανδίας και της Σκωτίας. Στην περιοχή εκείνη τότε, κατά τον Νύλαντ, μιλιόταν μια γλώσσα συγγενής προς τη βασκική, την οποία ονόμασε «σαχαριανά». Αυτό το συμπέρανε από την ανάλυση διαφόρων τοπωνυμίων, που κατ’ αυτόν, αν τα αναλύσουμε, μοιάζουν με βασκικά. Όχι μόνο αυτά, αλλά και πολλές σύγχρονες λέξεις διάφορων γνωστών γλωσσών. Σημειωτέον ότι ο Νύλαντ δεν γνώριζε ο ίδιος βασκικά και βασίστηκε αποκλειστικά σε λεξικά.

Μια άλλη αλλόκοτη θεωρία ήταν ο γλωσσικός μαρξισμός ή «μαρρισμός», όπως ονομάστηκε χάρη στον Νικολάι Γιακόβλεβιτς Μαρρ, ο οποίος επιχείρησε μία ταξική ανάλυση των γλωσσών της Ευρώπης. Όπως το έβλεπε αυτός, δεν υπήρχαν οικογένειες γλωσσών, παρά μόνο στάδια ανάπτυξης. Αν οι ινδοευρωπαϊκές γλώσσες μοιάζανε, ήταν επειδή μιλιόντουσαν σε ταξικές κοινωνίες. Όσες μιλιόντουσαν στην περιοχή του Καυκάσου, από την άλλη, (μεταξύ αυτών και η δική του γλώσσα, τα γεωργιανά), ανταποκρίνονταν σε ένα παλιότερο ιστορικό στάδιο, το στάδιο των αταξικών κοινωνιών. Η έννοια των «εθνικών γλωσσών» ήταν γέννημα ψευδούς ταξικής συνείδησης. (Αν δεν το πιάνετε, είστε σε καλό δρόμο).

Ο Μαρρ αναδείχθηκε σε φωστήρα της σοβιετικής γλωσσολογίας και τιμήθηκε με το βραβείο Λένιν λίγο πριν το θάνατό του, το 1934. Ωστόσο, το 1950 ο Στάλιν ανακοίνωσε ότι ο μαρρισμός ήταν λάθος, αναδεικνύοντας την ανάγκη για περαιτέρω συζήτηση. Καθώς ο Στάλιν ήταν αυτός που ήταν, ο Μαρρ ήταν μάλλον τυχερός που είχε ήδη πεθάνει.

Μολονότι όλοι οι κλάδοι προσελκύουν διάφορους εκκεντρικούς τύπους, φαίνεται ότι δύο τομείς ασκούν ιδιαίτερα έντονη έλξη: η ιστοριογραφία και η γλωσσολογία. Δύο είναι οι πιθανοί λόγοι. Ο ένας είναι ότι η ιστορία και η γλώσσα της ομάδας στην οποία ανήκουμε –είτε πρόκειται για έθνος, περιφέρεια, μειονότητα ή πίστη- είναι στενά δεμένες με την ταυτότητά της. (Βέβαια μερικοί μελετητές της γλώσσας νοιάζονται όχι για τη δική τους ομάδα, αλλά για κάποια γοητευτική μειονότητα· τα βασκικά και οι κελτικές γλώσσες είναι οι πιο ευνοούμενες). Το γόητρο που αποφέρει ένα ευγενές παρελθόν και μια αρχαία καταγωγή είναι ακαταμάχητο δέλεαρ, και έτσι οι άνθρωποι δεν φείδονται προσπαθειών για να βρουν αποδείξεις –ή, ελλείψει αυτών, περίπου αποδείξεις. Ο Ρούντμπεκ θα ήθελε να είναι τα σουηδικά του η παλαιότερη γλώσσα, ο Ριβαρόλ θα προτιμούσε να έχουν τα γαλλικά υποδειγματική λογικότητα, ο Μαρρ θα επιθυμούσε να μιλάνε όλοι οι εργάτες στον κόσμο μια κοινή ταξική γλώσσα. Αυτό φαίνεται να είναι ένα κοινό νήμα που διαπερνά όλες τις θεωρίες που αναφέρθηκαν παραπάνω: οι δημιουργοί τους θέλουν να είναι αληθείς.

Η παγίδα με την ιστορία είναι ότι σε αυτήν έχουν συμβεί τόσα πολλά· με τις γλώσσες, ότι υπάρχουν τόσες πολλές. Και αυτός είναι ο δεύτερος λόγος για τον οποίο η γλωσσολογία και η ιστοριογραφία αποτελούν τόσο πρόσφορο έδαφος για αξιοπερίεργες θεωρίες. Οι αυτόκλητοι και οι φαντασιόπληκτοι ρίχνουν τα δίχτυα τους παντού, ψάχνουν τη μια πηγή μετά την άλλη με την ελπίδα να βγάλουν απ’ το νερό κάτι που να μοιάζει με σχέση ή σύνδεση. Αλλά φυσικά όσο πιο πολλά τεκμήρια ξεψαχνίζουν, τόσο αυξάνει η πιθανότητα να πέσουν πάνω σε τυχαίες ομοιότητες και να αντλήσουν κίβδηλα συμπεράσματα. Και όταν οι καθιερωμένοι επιστήμονες διαφωνούν μαζί τους, εκείνοι παγίως αντιδρούν οργισμένα αντί να πάρουν στα σοβαρά την κριτική τους.

Ασφαλώς, κανείς ερευνητής δεν έχει ανοσία απέναντι σε τέτοιου είδους ανθρώπινες αντιδράσεις. Αλλά στον ακαδημαϊκό χώρο δεν υπάρχει άλλη οδός, πέρα από το να προσπαθήσεις να πείσεις τους ομοτίμους σου απαντώντας στα επιχειρήματα του αντιπάλου. Όσοι όμως κατηγορούν το κύριο ρεύμα της επιστήμης ότι φέρει παρωπίδες, συχνά δεν βλέπουν οι ίδιοι το δοκάρι στο δικό τους μάτι και την αυθαιρεσία της δικής τους μεθοδολογίας. Και ως αποτέλεσμα, η εργώδης προσπάθειά τους κατά κανόνα αποφέρει οργιώδεις ανοησίες.
***

του Γκαστόν Ντόρρεν

Μετάφραση (με κάποιες περικοπές): Α.Γ.

Αρχική δημοσίευση στο μπλογκ aeon με τίτλο Talking gibberish και με τον υπότιτλο The study of languages has long been prone to nonsense. Why is linguistics such a magnet for dilettantes and crackpots?, από τον οποίο είναι εμπνευσμένος ο τίτλος της ανάρτησης.

Ο Gaston Dorren είναι δημοσιογράφος και γλωσσολόγος. Το τελευταίο του βιβλίο είναι το Lingo: Around Europe in Sixty Languages (2015). Ζει στο Άμερσφορτ, στις Κάτω Χώρες.

Πηγή: nomadicuniversality

via: http://antikleidi.com
Διαβάστε Περισσότερα »
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...