Web Analytics Made Easy - StatCounter
FoulsCode

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

19 Νοεμβρίου 2017

Η ΤΑΝ Η ΕΠΙ ΤΑΣ - Άγνωστη λέξη η "δειλία" στην Αρχαία Σπάρτη! - H πιο τρομερή πολεμική μηχανή του αρχαίου κόσμου.





Η ΤΑΝ Η ΕΠΙ ΤΑΣ !!


Ο σπαρτιάτικος στρατός ήταν, ίσως, η πιο τρομερή πολεμική μηχανή του αρχαίου κόσμου.


Αυτή η πολεμική μηχανή με την απίστευτη πειθαρχεία και εκπαίδευση κατάφερνε πολύ καλά για αιώνες να καλύπτει το μεγαλύτερο και βασικότερο ελάττωμά της, που βεβαίως δεν ήταν άλλο από την αριθμητική της σύσταση.

Οι Σπαρτιάτες οπλίτες φορούσαν πάντα κόκκινο μανδύα, γιατί κάλυπτε το αίμα εάν πληγώνονταν και επίσης, κατά το Λυκούργο, τρόμαζε κατά κάποιο τρόπο τον αντίπαλο.

Στις μάχες οι Σπαρτιάτες οπλίτες δεν φορούσαν σανδάλια, αλλά πήγαιναν ξυπόλητοι, για να διατηρείται πιο σταθερή η φάλαγγα.

Στη Σπάρτη υπήρχε η αντίληψη ότι οι στρατιώτες έπρεπε να γυρίσουν από τη μάχη νικητές ή πεθαμένοι, αν και δεν υπήρχε νόμος που καταδίκαζε αυτούς που εγκατέλειπαν τη μάχη, αλλά αυτοί τότε περιθωριοποιούνταν από την κοινωνία, όπως ο Αριστόδημος που έφυγε από τις Θερμοπύλες με διαταγή του Λεωνίδα να ειδοποιήσει ότι οι Έλληνες είχαν περικυκλωθεί.

Είναι χαρακτηριστικό ότι πριν πάνε στη μάχη, όταν η μητέρα έδινε την ασπίδα στο γιο της, έλεγε «ή ταν, ή επί τας», δηλαδή «ή με αυτήν θα γυρίσεις νικητής ή επάνω σε αυτήν νεκρός».

Την εποχή του Πελοποννησιακού Πολέμου, όλες οι ασπίδες των Σπαρτιατών είχαν γραμμένο το γράμμα Λ (λάμδα), που αντιπροσώπευε τη Λακεδαιμονία.

Είναι χαρακτηριστικό επίσης ότι άφηναν μακριά μαλλιά και χτενίζονταν πριν τις μάχες, που θεωρείτο την εποχή εκείνη κυρίως προ σπαρτιατικό χαρακτηριστικό.

Την Αρχαϊκή Εποχή φορούσαν κορινθιακό κράνος, περικνημίδες και μπρούτζινο θώρακα, αν και μετά τους Περσικούς Πολέμους, όταν και οι πόλεμοι έγιναν πιο ανοιχτοί αντικατέστησαν τον μπρούτζινο θώρακα με το λινοθώρακα ή με τον πιο ελαφρύ εξώμη.

Κύρια όπλα τους ήταν το δόρυ, η ασπίδα και το ξίφος.

Την εποχή του Κλεομένη του Γ’, τον 3ο αιώνα π.Χ., ο σπαρτιάτικος στρατός εξοπλίστηκε με την μακεδονική σάρισα.

Δειλός εχαρακτηρίζετο οποιοσδήποτε πολίτης,οπλίτης της αρχαίας Σπάρτης υποχωρούσε εμπρός στον εχθρό, άνευ εντολής που αφορούσε τέτοιον τακτικό ελιγμό, εάν λιποτακτούσε και τέλος εάν αιχμαλωτίζετο.

Αποτέλεσμα αυτού του γεγονότος ήταν το να χάσει τα πολιτικά του δικαιώματα και να υποβιβασθεί από την πρωτεύουσα τάξη των Ομοίων σε αυτήν των Μειόνων.

Η αντιμετώπιση των δειλών ήταν τελείως διαφορετική στην Σπάρτη από ότι στην υπόλοιπη Ελλάδα.

Στις διάφορες Ελληνικές πόλεις συνήθως, δεν επιβάλετο κάποια ιδιαίτερη ποινή.

Διατηρούσαν το δικαίωμα της συναναστροφής με τους γενναίους συμπολεμιστές τους εντός και εκτός στρατεύματος.

Αντιθέτως στην Σπαρτιατική κοινωνία η δειλία θεωρείτο το μεγαλύτερο όνειδος και η αυτοκτονία ήταν απολύτως προτιμητέα.Αναφέρω παρακάτω τις κοινωνικές συνθήκες στις οποίες ζούσε ο Σπαρτιάτης που υποτίθεται ότι δείλιασε στην μάχη.

Πάντως κατά την προσωπική μου γνώμη θεωρώ απίθανο να υπήρξε ποτέ τέτοιο φαινόμενο.

Οι μόνες περιπτώσεις που επέζησαν ήταν παρανοήσεις εντολών στην μάχη,ή πρωτοβουλίες για διαφορετική δράση εκτός εντολών, πού τιμωρήθησαν για λόγους αρχής και μόνον.

Πραγματική δειλία δεν αναφέρθηκε ποτέ.

Αντιθέτως απίστευτη εμμονή για την νίκη, όσο και αν αυτή η οδός συναντούσε τον θάνατο.









1.Έχανε τα πολιτικά του δικαιώματα.


2.Απεμακρύνετο από την κοινή ζωή στην συσκοινία που αποτελούσε το κέντρο της ζωής μαζί με το στρατόπεδο.


3.Αποκλειόταν απο αθλοπαιδειές και χορού.


4.Δεν γινόταν αποδεκτός στην Εκκλησία του Δήμου δηλ την Απέλλα,ισχυρώτατο λαικό όργανο δημοκρατικής διοικήσεως.


5.Απουσίαζε η σύζυγος κατ εντολήν των νόμων από την οικία ώστε να μην έρχεται σε επαφή μαζί του και ταυτοχρόνως οι κόρες, εάν υπήρχαν,διαβιούσαν σε κατ οίκον περιορισμό.


6.Υπόκειτο στον εξευτελισμό, ανά πάσα στιγμή να ξυλοκοπείται από οποιοδήποτε άλλο πολίτη ήθελε να τον ταπεινώσει,δίχως να του παρέχεται δικαίωμα από τον νόμο να προσφύγει σε αυτόν


7.Οι συμπολίτες του δεν συνομιλούσαν καν μαζί του


8.Όταν εσυναντάτο με άλλον πολίτη έπρεπε να παραμερίσει ταπεινούμενος, και ήταν αναγκασμένος να δίδει την θέση του όταν ευρισκόταν καθήμενος σε οπιονδήποτε την ζητούσε, ακόμη και εάν αυτός ήταν νεώτερος.


9.Του απηγορεύετο να περιποιείται τον εαυτόν του και να καλωπίζεται.


10.Κατά την διάρκεια της μάχης ο βασιλεύς στρατηγός είχε δικαίωμα να εκτελέσει επί τόπου όποιον αντιλαμβανόταν να απομακρύνεται δολίως από το πεδίο της συγκρούσεως.

Ο οπλίτης ο οποίος στο πεδίο της μάχης θα εδείλιαζε, έθετε σε άμμεσο κίνδυνο την ζωή του,την ζωή των συντρόφων του και όλου του στρατεύματος φυσικά, αφού ανήκαν όλοι σε ένα πλέγμα πλήρως λειτουργικό.

Πρόδιδε τον εαυτόν του,τα πιστεύω του,την Πατρίδα,τους συμπολεμιστές,τις οικογένειες όλων,την Σπάρτη.

Η Φάλαγξ έφθασε στο τεχνικό αποκορύφωμα της, μέσω της Λακωνικής πολεμικής πρακτικής.

Η Φάλαγξ όμως προϋπέθετε υπερβολικά σφιχτή τάξη,ζυγούς,οργάνωση.

Το παραμικρό ατόπημα,εκουσίως η ακουσίως, μετεδίδετο σαν ενεργειακό κύμα, που κατέστρεφε όλο το στράτευμα.

Ή τουλάχιστον το επηρέαζε σφόδρα.

Αυτό το γνώριζαν όλοι άριστα,το γνώριζε και η Σπαρτιάτισσα μητέρα που λόγω σοφίας και γνώσεως των συνθηκών, εδιδε εντολή στον ένστολο γιό της Η ΤΑΝ Η ΕΠΙ ΤΑΣ δηλ να γυρίσει νικητής μεταφέροντας την Ασπίδα του η να τον φέρουν νεκρόν επάνω σε αυτήν.

Η έννοια της τιμής και της ανδρείας, μαζί με το διαρκώς ζείν κατά φύσιν και διαρκώς φιλοσοφείν, ήταν ο πυρήνας της Λακωνικής ζωής.

Η κοσμοθεωρία του Σπαρτιάτου, αφορούσε την Ορθή αντιμετώπιση της Ζωής και του Θανάτου.

Των δυο αλληλένδετων όψεων.

Των δύο πυλών που η μία οδηγεί στην άλλη.

Ας μην ξεχνούμε το πανάρχαιο έθιμο της ταφής των νεκρών στα προαύλια των οικιών ,και μάλιστα κατά το ήμισυ μέσα στην γη,ώστε να γίνεται ορατή η τρομερή μεταβολή του σώματος και να κατανοούν όλοι την φθαρτή φύση της ύλης.

Ή μάλλον τον εν γένει προορισμό της να μεταβάλλεται, αφού θάνατος πλήρης δεν νοείται, ούτε ανυπαρξία φυσικά.

Η κοινωνική ζωή, μαζί με την ζωή του στρατοπέδου αλλά και τις πολεμικές επιχειρήσεις ήταν κυρίως εκπαίδευση, πρακτική, και υλοποίηση των Ιδεών της Σπάρτης.

Ο Πόλεμος δεν αποσκοπούσε σε νίκες για εξουσία και υλικές απολαβές παρά μόνον σε διαρκή εφαρμογή σκέψεως,θεωρημάτων, στρατηγημάτων που αποτελούσαν το εκπαιδευτικό σύστημά τους. Κυρίως όμως ήταν το αναγκαστικό μέσον εγκαθιδρύσεως Πολιτευμάτων Άμεσης Δημοκρατίας στις Ελληνικές Πόλεις Κράτη. Απαραίτητη λοιπόν η συνεχής πίστης σε ιδανικά, η ατελείωτη επιμονή για την πραγματοποίηση των στόχων.Και πρωτίστως Αρετή. Πολεμική Αρετή.

Το άλλο άκρον από αυτό της δειλίας.

Αν αναλογισθούμε τούς ατελείωτους πολέμους που ιστορικά, η Σπάρτη πήρε μέρος, και μάλιστα πολλούς εξ αυτών, τους εξετέλεσε μόνη,απορούμε πώς, συγκεκριμένος αριθμός ανθρώπων, οι οποίοι, αποτελούσαν τους πολίτες και φυσικά τον στρατό της Σπάρτης, υπερβολικά μικρός με οποιοδήποτε μέτρο συγκρίσεως, κατάφερε να κυριαρχήσει, ενώ το αναμενόμενο θα ήταν να έχει εξαφανισθεί όλος ο πληθυσμός της σε ελάχιστα χρόνια.

Αντιθέτως η Σπάρτη ως δύναμις, αλλά και ως ιδέα, διήρκεσε τουλάχιστον κατά τους μετριοπαθεστέρους υπολογισμούς μια ολόκληρη Χιλιετία.

Συνεχίζοντας μέσω της Ρώμης και όλων των άλλων συνεχιστών να θριαμβεύει.

Αυτό οφείλετο στην απαράμιλλη στρατηγική της που όμως εβασίζετο, στο βαθμό τόλμης και θελήσεως για δράση και πραγματοποίηση των σχεδίων,των πολιτών, οπλιτών της Σπάρτης.

Κατανοούμε πιστεύω, ότι η Σπάρτη ήταν ένα εγχείρημα που αφορούσε την ίδια,την Ελλάδα και τον κόσμο γενικότερα. Αφορούσε τον πολιτισμό και την αληθινή, πρακτική φιλοσοφία, δηλ την ίδια την Ζωή

Η Αρετή γενικώς ,και η Ανδρεία ειδικώτερα ήταν τα κλειδιά της επιβιώσεως και της επιτυχίας.

Η Δειλία εσήμαινε πλήρη αποτυχία στην προσωπική φιλοσοφική πορεία του κάθε ατόμου και φυσικά της ίδιας της Σπάρτης ως Ιδέας,Προτύπου και Πράξεως.



via: epilekta.com
Διαβάστε Περισσότερα »

ΜΙΝΩΟΣ ΤΟΥ ΔΙΟΣ, ΤΑΦΟΣ



ΝΑΥΣΙΝΟΟΣ: ΜΙΝΩΟΣ ΤΟΥ ΔΙΟΣ, ΤΑΦΟΣ
ΚΑΛΕΣΜΕΝΟΣ: ΣΤΕΛΙΟΣ ΜΑΝΩΛΙΟΥΔΗΣ
ΕΡΕΥΝΑ, ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ, ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ: ΑΔΡΙΑΝΟΣ ΜΠΕΖΟΥΓΛΩΦ
ΜΟΥΣΙΚΗ: ΤΑΚΗΣ ΤΑΦ

ΤΑ ΓΥΡΙΣΜΑΤΑ ΕΓΙΝΑΝ ΣΤΙΣ ΒΟΡΕΙΟΔΥΤΙΚΕΣ ΠΑΡΥΦΕΣ ΤΟΥ ΓΙΟΥΧΤΑ ΣΤΟ ΗΡΑΚΛΕΙΟ ΚΡΗΤΗΣ ΤΟΝ ΑΥΓΟΥΣΤΟ ΤΟΥ 2017

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ ΕΚΠΟΜΠΗΣ:
VIDEO 1: ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΟΝ ΛΑΒΥΡΙΝΘΟ
VIDEO 2: ΓΙΟΥΧΤΑΣ - ΤΟ ΙΕΡΟ ΒΟΥΝΟ VIDEO
Η ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΕΡΕΥΝΑΣ ΣΤΙΣ ΑΡΧΑΝΕΣ
ΤΟ ΤΕΡΑΤΩΔΕΣ ΣΠΗΛΑΙΟ
VIDEO 3 - Η ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΤΟΥ BUONDELMONDI  
ΣΙΚΕΛΙΑ - ΚΡΗΤΗ              
VIDEO 4 - ΟΙ ΠΗΓΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΑΦΟ ΤΟΥ ΔΙΟΣ  
Ο ΔΙΟΔΩΡΟΣ
ΠΟΙΟΣ ΜΙΝΩΑΣ;            
VIDEO 5 - Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΜΙΝΩΑΣ (PAUL FAURE)
Ο ΤΑΦΟΣ ΤΗΣ ΠΕΡΙΓΡΑΦΗΣ ΤΟΥ ΔΙΟΔΩΡΟΥ & Ο ΒΑΣΙΛΙΚΟΣ ΤΑΦΟΣ ΤΗΣ ΚΝΩΣΟΥ  
Ο ΝΑΟΣ ΤΟΥ ΔΙΟΣ ΣΤΗΝ ΣΙΚΕΛΙΑ          
VIDEO 6 - ΜΙΝΩΑΣ & ΗΡΑΚΛΗΣ - ΜΙΝΩΑΙ  
Ο ΑΠΟΛΛΟΔΩΡΟΣ & Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΜΙΝΩΑ                      
VIDEO 7 - Η ΣΠΗΛΙΑΡΑ
ΤΑ ΟΣΤΑ ΤΟΥ ΜΙΝΩΑ ΕΠΙΣΤΡΕΦΟΥΝ ΣΤΗΝ ΚΡΗΤΗ  
Η ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΗ ΕΡΕΥΝΑ                                                                          
VIDEO 8 - Ο ΤΑΦΟΣ ΤΟΥ ΜΙΝΩΑ  
ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΤΟΥ ΝΟΥ
ΤΑ ΒΑΚΧΕΙΑ  & Ο ΔΙΟΝΥΣΟΣ



Διαβάστε Περισσότερα »

18 Νοεμβρίου 2017

Ποιος ήταν ο ΔΙΑΣ | Ντοκιμαντέρ | μυθολογία Ελλήνων



Ο Δίας ή Ζεύς σύμφωνα με την αρχαία ελληνική θεογονία είναι ο «Πατέρας των θεών και των ανθρώπων», που κυβερνά τους Θεούς του Ολύμπου. Αυτός είναι ο θεός του ουρανού και του κεραυνού στην ελληνική μυθολογία. Είναι το νεότερο παιδί του Κρόνου και της Ρέας. Στις περισσότερες παραδόσεις είναι παντρεμένος με την Ήρα, αν και στο μαντείο της Δωδώνης, σύζυγος του αναφέρεται η Διώνη. Είναι γνωστός για τις ερωτικές περιπέτειες του. Αυτό οδήγησε σε πολλούς ευσεβείς και ηρωικούς απογόνους, συμπεριλαμβανομένων της θεός Αθηνάς, του θεού Απόλλωνα, της θεάς Άρτεμης, του θεού Ερμή, της θεάς Περσεφόνης (από την θεά Δήμητρα), του θεού Διόνυσου, του Περσέα, του Ηρακλή, της Ωραίας Ελένης, του Μίνωα και των Μουσών (από την ΤιτανίδαΜνημοσύνη). Από την θεά Ήρα έχει αποκτήσει τον θεό Άρη, την θεά Ήβη και τον θεό Ήφαιστο (μια άλλη πηγή λέει ότι η Ήρα γονιμοποίησε τον Ήφαιστο μόνη της), ενώ από τη Ωκεανίδα Διώνη απέκτησε την θεά Αφροδίτη. Ο Δίας υπήρξε ανέκαθεν μετεωρολογικός θεός, ελεγκτής της αστραπής, του κεραυνού και της βροχής. Ήταν ο δυνατότερος και σπουδαιότερος όλων των μυθολογικών όντων και θεών. Ο Θεόκριτος περίπου το 265 Π.Κ.Ε. έγραψε: «άλλοτε είναι καθαρός ο Δίας, άλλοτε βρέχει». Στο ομηρικό έπος της Ιλιάδας έστελνε τους κεραυνούς στους εχθρούς του. Άλλα εμβλήματά του, ήταν ο αετός και η αιγίς.








Διαβάστε Περισσότερα »

Γιατί Έχτιζαν Τα Ιερά Πάνω Σε Σεισμογενή Ρήγματα; (Βίντεο)


Ερωτηματικά εγείρονται αναφορικά με τη θέση όπου έχτιζαν οι αρχαίοι Έλληνες τα ιερά.
Και αυτό γιατί σύμφωνα με πηγές εντόπισαν περιοχές, όπου είχαν πληγεί στο παρελθόν από κάποιον σεισμό. Γιατί όμως διάλεγαν σεισμογενείς περιοχές;


Σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη, τα σεισμικά ρήγματα είναι πιθανό ότι έπαιξαν ρόλο-κλειδί στη διαμόρφωση του πολιτισμού των αρχαίων Ελλήνων, υποστηρίζει ο Βρετανός γεωεπιστήμονας Ίαν Στιουαρτ. Όπως πιστεύει, οι πρόγονοί μας πιθανώς έχτιζαν ναούς, ιερά και άλλα κτίρια μεγάλης γι” αυτούς σημασίας σκοπίμως σε περιοχές που προηγουμένως είχαν πληγεί από σεισμούς.

Ο καθηγητής και διευθυντής του Ινστιτούτου Βιώσιμης Γης του Πανεπιστημίου του Πλίμουθ, ο οποίος έκανε τη σχετική δημοσίευση στο γεωλογικό περιοδικό «Proceedings of the Geologists” Association», έχει στο παρελθόν παρουσιάσει διάφορα ντοκιμαντέρ του BBC σχετικά με την πολιτισμική επιρροή των σεισμών.

Στη νέα μελέτη του υποστηρίζει ότι τα σεισμικά ρήγματα στην περιοχή του Αιγαίου έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στο να αποκτήσουν συγκεκριμένες περιοχές ιερή σημασία και να ανεγερθούν σε αυτές σημαντικοί ναοί και πόλεις.

Στο παρελθόν, ορισμένοι επιστήμονες είχαν υποστηρίξει ότι οι Δελφοί είχαν αποκτήσει την ξεχωριστή θέση τους στην αρχαία ελληνική κοινωνία σε μεγάλο βαθμό χάρη σε μια ιερή πηγή και σε αέρια που εκλύονταν από ένα σεισμικό ρήγμα. Ένας σεισμός κατέστρεψε το ιερό των Δελφών το 373 π.Χ., αλλά ο ναός κτίσθηκε ξανά στο ίδιο σημείο, όπως επισημαίνει ο βρετανός ερευνητής.

Ο Στιούαρτ θεωρεί όμως ότι οι Δελφοί δεν αποτελούσαν εξαίρεση και ότι άλλες τοποθεσίες όπως οι Μυκήνες, η Έφεσος, η Κνίδος και η Ιεράπολις είχαν επίσης αποκτήσει ξεχωριστό «στάτους» εξαιτίας της παρουσίας γειτονικών ρηγμάτων.

Όπως δήλωσε «πάντα θεωρούσα ότι ήταν κάτι περισσότερο από σύμπτωση το γεγονός πως πολλές σημαντικές τοποθεσίες στον κόσμο του Αιγαίου βρίσκονται ακριβώς πάνω από ρήγματα που προκλήθηκαν λόγω σεισμικής δραστηριότητας. Οι αρχαίοι Έλληνες απέδιδαν μεγάλη αξία στις θερμοπηγές που δημιουργούνται από σεισμούς, ίσως , όμως η κατασκευή ναών και πόλεων κοντά σε αυτά τα μέρη να ήταν πιο συστηματική από ό,τι είχε προηγουμένως θεωρηθεί».

Η μελέτη καταγράφει αντιστοιχίες μεταξύ ενεργών ρηγμάτων και αρχαίων ελληνικών πόλεων τόσο στην Ελλάδα όσο και στην αντίπερα όχθη του Αιγαίου, στη σημερινή δυτική Τουρκία. Σε μερικές μάλιστα περιπτώσεις, ορισμένα ρήγματα φαίνονται να περνούν κυριολεκτικά μέσα από την “καρδιά” μερικών ιερών κτισμάτων.

«Δεν υποστηρίζω ότι κάθε ιερή τοποθεσία στην αρχαία Ελλάδα κτίσθηκε πάνω σε ένα ρήγμα. Όμως μολονότι σήμερα η σχέση μας με τους σεισμούς είναι πλήρως αρνητική, πάντα ξέραμε ότι σε βάθος χρόνου οι σεισμοί δίνουν περισσότερα από όσα παίρνουν. Οι αρχαίοι Έλληνες ήσαν απίστευτα έξυπνοι άνθρωποι και πιστεύω πως θα είχαν αναγνωρίσει αυτή τη σημασία των σεισμών και θα ήθελαν οι πολίτες τους να επωφεληθούν από αυτούς» ανέφερε ο Στιούαρτ.


via:  www.ksipnistere.com
Διαβάστε Περισσότερα »

ΝΑΥΣΙΝΟΟΣ ΣΤΟ ΒΑΣΙΛΕΙΟ ΤΟΥ ΚΡΟΝΟΥ (Β ΜΕΡΟΣ) ΙΝΚΑ & ΜΑΓΙΑ ΔΩΡΙΕΙΣ ΣΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ HD



ΝΑΥΣΙΝΟΟΣ - ΣΤΟ ΒΑΣΙΛΕΙΟ ΤΟΥ ΚΡΟΝΟΥ (Β' ΜΕΡΟΣ) ΟΙ ΙΝΚΑ & ΟΙ ΜΑΓΙΑ - ΔΩΡΙΕΙΣ ΣΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΗΠΕΙΡΟ -  ΕΡΕΥΝΑ ΑΔΡΙΑΝΟΣ ΜΠΕΖΟΥΓΛΩΦ - ΚΑΛΕΣΜΕΝΟΙ: ΔΡ ΣΤΑΥΡΟΣ ΔΩΡΙΚΟΣ & ΔΡ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΧΑΤΖΗΓΙΑΝΝΑΚΗΣ - ΜΟΥΣΙΚΗ ΤΑΚΗΣ ΤΑΦ
ΟΙ ΙΝΚΑ ΜΙΛΟΥΣΑΝ ΕΛΛΗΝΙΚΑ
Η ΑΡΧΑΙΑ ΚΟΛΧΙΔΑ
ΟΙ ΑΡΓΟΝΑΥΤΕΣ ΣΤΗΝ ΝΟΤΙΟ ΑΜΕΡΙΚΗ
ΙΝΚΑ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΕΣ ΑΠΟ ΤΟ 1800ΠΧΧ
ΟΙ ΔΥΝΑΣΤΕΙΕΣ ΤΩΝ ΙΝΚΑ
ΜΑΓΙΑ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΗΣ ΑΜΕΡΙΚΗΣ
ΓΛΩΣΣΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ
ΟΙ ΚΩΔΙΚΕΣ ΤΩΝ ΜΑΓΙΑ
ΔΩΡΙΕΙΣ ΣΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ
ΟΙ ΔΩΡΙΕΙΣ & ΤΟ ΙΕΡΟ ΒΙΒΛΙΟ ΠΟΠΟΛ ΒΟΥ ΤΩΝ ΜΑΓΙΑ

Διαβάστε Περισσότερα »

17 Νοεμβρίου 2017

ΣΚΙΖΟΥΝ ΤΑ ΠΤΥΧΙΑ ΤΟΥΣ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ με το ΕΥΡΗΜΑ ΣΤΗΝ ΧΙΟ του 250 π.Χ




ΖΩΗΡΗ ΕΝΤΥΠΩΣΗ ΣΕ ΟΛΟΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΕΧΕΙ ΠΡΟΚΑΛΕΣΕΙ Η ΕΙΔΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΡΕΣΗ ΤΟΥ ΑΝΔΡΙΚΟΥ ΚΡΑΝΙΟΥ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΠΟΛΗ ΤΗΣ ΧΙΟΥ.

Αναφερόμαστε στο πολύ σημαντικό εύρημα, κρανίο, στο οποίο υπήρχαν ίχνη λεπτής χειρουργικής επέμβασης που έγινε όμως 250 χρόνια πριν την αρχή της χριστιανικής χρονολόγησης.
Το έτος 250 π.Χ. Συγκεκριμένα βρέθηκε ανδρικό κρανίο με οπή διαμέτρου 1.62 εκατ. στο αριστερό βρεγματικό οστό, που δείχνει ότι ο άνδρας είχε υποστεί λεπτή εγχείρηση εγκεφάλου, γεγονός που επιβεβαιώνει το υψηλό επίπεδο της Αρχαίας Ελληνικής Ιατρικής.

Η αναγνώριση του τρυπανισμού οφείλεται στον ανθρωπολόγο συνεργάτη της Κ’ Εφορείας Προϊστορικών και Κλασσικών Αρχαιοτήτων, κ. Αστέριο Αηδόνη.
Το παράξενο είναι ότι τα ελληνικά μέσα ενημέρωσης έμαθαν την τόσο σημαντική είδηση από τους Τάιμς του Λονδίνου, όπου πρωτοδημοσιέυτηκε και έκανε τον γύρο του κόσμου, το δε υπουργείο Πολιτισμού, μετά τις διαστάσεις που έλαβε το θέμα και την δημοσιοποίηση του από τους Τάιμς του Λονδίνου, έβγαλε ανακοίνωση με την οποία συνιστά να αποφεύγεται να εξαχθεί συμπέρασμα και οι τόνοι να διατηρούνται χαμηλοί.
Και όμως από όλους αναγνωρίζεται ότι… πρόκειται για εύρημα σημαντικό για την Ιστορία της Ιατρικής και επιβεβαιώνει τα κείμενα του Ιπποκράτη.
Τα ίχνη του κρανιοτρύπανου στο κρανίο του ηλικίας περίπου 50 ετών άνδρα δείχνουν ότι το επίπεδο ιατρικής γνώσης ήταν υψηλό, η δε μακροσκοπική εξέταση έδειξε την επιβίωση του ανθρώπου εκείνου επί μακρόν και μετά την επέμβαση. Ο Ανθρωπολόγος Αστέριος Αηδόνης, που εξέτασε το εύρημα, το οποίο χρονολογείτε περί το -250 αναφέρει.




«Υπάρχει μια οπή δυο εκατοστών, στο αριστερό πίσω μέρος του κρανίου, η οποία φαίνεται πως επουλώθηκε με τον χρόνο.
Τούτο το γεγονός δείχνει πως ο ασθενής έζησε μετά την επέμβαση, ενώ ελάχιστα είναι τα σημάδια μόλυνσης.
Πρόκειται για μιαανδρικού κρανίου στην Αρχαία πόλη της Χίου.—, ακόμη και για τα σημερινά δεδομένα. Και οι πρώτες έρευνες του κρανίου, μας κάνουν να πιστεύουμε πως ο άνθρωπος έζησε πέντε ή έξι χρόνια μετά την επέμβαση και πέθανε περίπου πενήντα ετών».
Το συγκεκριμένο εύρημα στην Χίο, παρά την εξέχουσα σημασία του, δεν είναι μοναδικό.
Ανάλογη περίπτωση έχει αναφερθεί επίσης στις Αρχάνες της Κρήτης.
Η ανασκαφή έγινε σε ιδιωτικό οικόπεδο στην περιοχή Ατσικής, όπου εκτίνεται η ελληνιστική νεκρόπολη της Αρχαίας Χίου όπου εντοπίστηκαν και κιβωτιόσχημοι τάφοι του -2ου αιώνα. Στους 4 τάφους του οικοπέδου, που δεν είναι οι πρώτοι που ανακαλύπτονται στην περιοχή όπου βρέθηκε το εν λόγω κρανίο, βρέθηκαν ισάριθμοι σκελετοί, τριών ανδρών και μιας γυναίκας.
Στον έναν μάλιστα υπήρχαν και κτερίσματα. Ένα διάδημα και μία ζώνη στολισμένα με φύλα χρυσού.
Σύμφωνα με τους αρχαιολόγους πρόκειται μάλλον για τάφους εύπορου κατοίκου και των υπηρετών του, που έζησαν πριν από 2260 χρόνια!
Αλήθεια. αποτελεί πολυτέλεια να ρωτήσουμε για την τύχη του κρανίου;
Όπως πληροφορηθήκαμε, και πάλι στην Χίο στην περιοχή Μ. Λημνιώνα είχε βρεθεί προϊστορικό «μαμούθ» που έφυγε για μελέτη και «εξαφανίστηκε» σε κάποια διαδρομή μεταξύ εργαστηρίων και το πιθανότερο σήμερα κοσμεί κάποιο ξένο μουσείο.


Πηγή: Περιοδικό «Ελλάνιον Ήμαρ», τεύχος #23ο, σελ। 62, του Σωτήρη Οικονόμου Δασκάλου-Συγγραφέα.

master-lista
μέσω takalyterotera2 , diadrastika



*Πρώτη δημοσίευση 1 Ιουλίου 2011.
Διαβάστε Περισσότερα »

Σείριος, το πιο λαμπρό αστέρι του ουρανού – Τι λέει η ελληνική μυθολογία



Δύο Γάλλοι ανθρωπολόγοι, ο Μάρσελ Γκριόλ και η Ζερμέν Ντιτερλέν έζησαν από το 1946 μέχρι το 1950 με τη φυλή των Ντογκόν στο Μαλί στη Δυτική Αφρική.

Οι δύο Ευρωπαίοι έπεισαν εκείνα τα χρόνια τέσσερις από τους ανώτατους ιερείς του Ντογκόν να τους αποκαλύψουν τις ιερότερες παραδόσεις της φυλής. Οι ανθρωπολόγοι έμειναν έκπληκτοι με αυτά που άκουσαν.


Στο κέντρο των παραδόσεων των Ντογκόν ήταν ένα άστρο, ο Σείριος, για τον οποίο γνώριζαν πολύ περισσότερα από ότι θα ήταν αναμενόμενο. Για παράδειγμα γνώριζαν ότι ο Σείριος έχει δίδυμο άστρο, τον λευκό νάνο Σείριο B, που είναι αόρατος με το γυμνό μάτι από τη Γη, και γνώριζαν επίσης ότι ο Σείριος Β είναι εξαιρετικά βαρύς. Σύμφωνα με τους ιερείς αποτελείτο από μια ουσία «βαρύτερη από όλο το σίδερο της γης».

Επιπλέον, όχι μόνο γνώριζαν ότι η περιφορά του λευκού νάνου στην τροχιά του γύρω από τον Σείριο Α διαρκεί 50 χρόνια, αλλά γνώριζαν και ότι η τροχιά είναι ελλειπτική. Ακόμα γνώριζαν τη θέση του Σείριου Α μέσα στην έλλειψη.

Το μυστήριο του Σείριου
Είναι πέρα από κάθε αμφισβήτηση ότι ο Σείριος κατέχει ιδιαίτερα εξέχουσα θέση στη μυθολογία του ανθρώπινου πολιτισμού. Ο Σείριος, το πιο λαμπρό άστρο στον ουρανό, είναι ένα διπλό αστέρι στον αστερισμό του Μεγάλου Κυνός και βρίσκεται σε απόσταση περίπου 8,7 έτη φωτός από τη Γη. Γύρω από το Σείριο Α περιστρέφεται ο λευκός νάνος αστέρας Σείριος Β, που πιστεύεται ότι πλησιάζει στο τέλος της ζωής του.

Σε αντίθεση με τον λαμπρό σύντροφό του ο Σείριος Β, είναι αόρατος με γυμνό μάτι και παρατηρήθηκε για πρώτη φορά με τηλεσκόπιο το 1862 από τον Αμερικανό αστρονόμο Άλβιν Κλαρκ. Καθώς ο Σείριος Β είναι 10.000 φορές αμυδρότερος από τον Σείριο Α, δεν στάθηκε δυνατό να φωτογραφηθεί πριν από το 1970.



Το πιο εκπληκτικό ήταν όμως η εξήγηση που έδιναν οι ίδιοι οι Ντιγκόν γι’αυτή τους της γνώση. Πίστευαν ότι οι πρόγονοί τους είχαν δεχτεί στην αρχαιότητα επίσκεψη από διαστημικούς ταξιδιώτες από κάποιον πλανήτη στο σύστημα του Σείριου.

Σύμφωνα με τον Ρόμπερτ Κ. Τζ. Τεμπλ, στο βιβλίο του «Το μυστήριο του Σείριου» , οι Ντογκόν είναι οι τελευταίοι άνθρωποι στη Γη που λατρεύουν αυτή την αμφίβια φυλή που προσγειώθηκε στον Περσικό Κόλπο κατά την αυγή του ανθρώπινου πολιτισμού. Ο Τεμπλ διατυπώνει τη θέση του ότι αναμνήσεις από το γεγονός αυτό δεν διασώζονται μόνο στον πολιτισμό των Ντογκόν αλλά και στους μύθους, τους θρύλους και τις τέχνες της Βαβυλωνίας, της Αιγύπτου και της Ελλάδας.
Οι αμφίβιοι εξωγήινοι και ο Βαβυλώνιος θεός Ωάννης

Ο Ντογκόν ιερείς είπαν στους δύο Γάλλους ανθρωπολόγους ότι αποκαλούσαν τους εξωγήινους επισκέπτες «Νόμμος». Τα πλάσματα αυτά, τους είπαν, έπρεπε να ζουν τον περισσότερο χρόνο μέσα στο νερό, ένα γνώρισμα που είχαν κοινό με τον Βαβυλώνιο θεό Ωάννη, που δίδαξε τους Σουμέριους τα μαθηματικά, την αστρονομία, τη γεωργία, την κοινωνική και πολιτική οργάνωση και τη γραπτή γλώσσα.



Στο βιβλίο «Μυστήριο του Σείριου» ο Τεμπλ προχωράει και πέρα από τη σύνδεση που κάνει ανάμεσα στους Νόμμος και τον Ωάννη των αρχαίων Σουμερίών, προσπαθεί να δείξει μια σύνδεση ανάμεσα στον Ωάννη και τον Σείριο και τις κλασικές μυστηριακές θρησκείες, που είχαν καταγραφεί σε κρυπτογραφημένη μορφή και αντιπροσώπευαν ένα απόκρυφο σύστημα γνώσεων, διαθέσιμο μόνο στους μυημένους στα μυστήρια.

Υπάρχουν κάποιες σποραδικές ενδείξεις που παραπέμπουν σε συσχέτιση με τον Σείριο, ανάμεσα τους το επαναλαμβανόμενο στοιχείο του αριθμού 50, που αντιπροσωπεύει την περίοδο της τροχιάς του Σείριου Β, καθώς μια κυνοκέφαλη θεότητα, που αντιπροσωπεύει τον Σείριο Α’
Στο βιβλίο του, ο Τεμπλ προσπαθεί να υποστηρίξει τις θεωρίες του για αμφίβιους εξερευνητές από τον Σείριο με αναφορές στη μυθολογία του αρχαίου κόσμου. Πέρα από τους Μυσσαρούς, από τους οποίους ο Ωάννης είναι ο γνωστότερος, υπήρχαν ο Δαγών και η Αρτάγατις, τους οποίους λάτρευαν οι Φιλισταίοι και είχαν ουρά ψαριού και σώμα ανθρώπου.

Έξω από τον Φάρο της Αλεξάνδρειας έλεγαν ότι αναπαυόταν ο αμφίβιος θεός Πρωτέας που χρησιμοποιούσε μια σπηλιά να τον προστατεύει «από τη ζέστη του αστεριού που λέγεται Σείριος». Επίσης η Τριτωνίδα λίμνη στη Βόρεια Αφρική ήταν η κατοικία ενός άλλου αμφίβιου θεού, του Τρίτωνα, που βοήθησε τους Αργοναύτες.

Το Αιγαίο πέλαγος ήταν η κατοικία του Νηρέα, που είχε 50 κόρες, τις Νηρηίδες, καθεμία τους μισός άνθρωπος και μισό ψάρι.Στη Φιγαλεία, στην Πελοπόννησο, υπήρχε στην αρχαιότητα, όπως αναφέρει ο Παυσανίας, ένα ιερό της Αρτέμιδας με είδωλο της θεάς που την απεικόνιζε γυναίκα μέχρι τη μέση και ψάρι από εκεί και κάτω. Στη Ρόδο ζούσαν οι αμφίβιοι θεοί Τελχίνες. Ο Δίας τους κυνήγησε από εκεί και μερικοί κατέφυγαν στην ηπειρωτική Ελλάδα, όπου έγιναν τα 50 «σκυλιά του Ακταίονα». Οι Τελχίνες ήταν κυονοκέφαλοι και είχαν πτερύγια αντί για χέρια.



Ελληνική μυθολογία
Στην κλασική μυθολογία ο Σείριος συνδέεται στενά με τον αστερισμό του Ωρίωνα, στου οποίου τις φτέρνες είναι ξαπλωμένος. Σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία, η ανάληψη του Ωρίωνα στους ουρανούς έγινε όταν τον τόξεψε η θεά Άρτεμις. Σύμφωνα με την πρώτη εκδοχή του μύθου, η Άρτεμις τον σκότωσε κατά λάθος ύστερα από παρότρυνση του αδερφού της Απόλλωνα. Μια άλλη εκδοχή αναφέρει ότι ο Ωρίωνας επέσυρε την οργή της όταν καυχήθηκε πως έχει σκοτώσει όλα τα άγρια θηρία στην Κρήτη ενώ μια τρίτη εκδοχή λέει, πως όταν προσπάθησε εκείνος να την κακοποιήσει η θεά έβγαλε έναν σκορπιό από τη γη και με αυτόν τον σκότωσε και τον Ωρίωνα και τον σκύλο του, τον Σείριο, που μεταφέρθηκαν αμέσως στους ουρανούς.

Οι Αιγύπτιοι ταύτιζαν το αστέρι με την Ίσιδα, τη σύζυγο του Όσιρι, τη μητέρα του Ώρου. Οι αρχαίοι Έλληνες εξομοίωναν την Ίσιδα άλλοτε με τη Δήμητρα, άλλοτε με την Ήρα και άλλοτε με τη Σελήνη και την Αφροδίτη.



Ο Τζειμς Όμπεργκ, επιστήμονας της ΝΑΣΑ έχει αφιερώσει ένα κεφάλαιο στο «Μυστήριο του Σείριου» όπου με ηρεμία κατεδαφίζει το επιχείρημα για την εξωγήινη παρέμβαση από όντα από τον Σείριο και επισημαίνει, για παράδειγμα, ότι οι Ντιγκόν αγνοούσαν το σύνολο των φεγγαριών του Δία και νόμιζαν ότι ο Κρόνος ήταν ο πιο απομακρυσμένος πλανήτης από τον Ήλιο, ενώ στην πραγματικότητα βρίσκονται ο Ουρανός, ο Ποσειδώνας και ο Πλούτωνας. Αναμφίβολα θατο γνώριζαν αυτό αν οι αστρονομικές τους γνώσεις προέρχονταν από εξωγήινους επισκέπτες.

Ο Όμπεργκ αναφέρει ότι μπορεί οι γνώσεις τους να είχαν επηρεαστεί από εξωτερικές πηγές, παραδέχεται όμως ότι ο Σείριος ήταν πάντα ιδιαίτερα σημαντικός για πολλούς αρχαίους πολιτισμούς.



Πηγή: Αινίγματα της Ιστορίας, Alan Baker, εκδόσεις Κλειδάριθμος | aetos-apokalypsis.com
Διαβάστε Περισσότερα »

Ακριβολογία: Μια μοναδική ιδιότητα της Ελληνικής Γλώσσης



Του Ἀντωνίου Α. Ἀντωνάκου φιλολόγου-ἱστορικοῦ

Οἱ ξένοι ὅταν θέλουν νὰ δημιουργήσουν μιὰ λέξη, εἰδικὰ σὲ ἐπιστημονικὸ πεδίο, χρησιμοποιοῦν πάντοτε καὶ μόνο τὴν Ἑλληνική. Γιὰ παράδειγμα ἀναφέρω μιὰ ἀπὸ τὶς μεγαλύτερες ἑταιρεῖες ἀθλητικῶν εἰδῶν, τὴν ἑταιρεία Nike (ἡ λέξη προφέρεται «νάϊκι» καὶ ὄχι «νάϊκ»). NIKE ὅμως σημαίνει Νίκη.
Τὸ ὄνομα αὐτὸ ἐδόθη πρὸς τιμὴν τῆς Νίκης τῆς Σαμοθράκης, ἀντίγραφο τοῦ ἀγάλματος τῆς ὁποίας κοσμεῖ τὸ ἐργοστάσιο τῆς ἑταιρείας στὸ Ὄρεγκον, διότι νίκη στὴν ἑλληνικὴ εἶναι αὐτὴ ποὺ ἐπέρχεται μέσα ἀπὸ τὴν ψυχικὴ δύναμη, ἐνῶ victory εἶναι ἡ νίκη ποὺ ἐπέρχεται μὲ ὁποιονδήποτε τρόπο.
Τὸ ὄνομα τῆς θεᾶς Νίκης ἐπέλεξε, ἐπίσης, καὶ ἡ γνωστὴ ἑταιρεία φωτογραφικῶν εἰδῶν ΝΙΚΟΝ γιὰ νὰ προωθήσει τὰ προϊόντα της. Ἀλλὰ καὶ ἡ γνωστὴ παγκοσμίως ἰαπωνικὴ ἑταιρεία φωτογραφικῶν εἰδῶν CANON πρὶν ἀπὸ μερικὰ χρόνια ἐφεῦρε τὸ περίφημο σύστημα αὐτόματης ἑστίασης (Auto Focus), τὸ ὁποῖο στὴ συνέχεια υἱοθέτησαν ὅλες οἱ ἑταιρεῖες γιὰ τὶς γενιὲς τῶν φωτογραφικῶν μηχανῶν τους.
Τὸ σύστημα αὐτὸ ἡ CANON τὸ ὠνόμασε EOS ἀπὸ τὰ ἀρχικὰ τῶν λέξεων ELECTRONIC OPERATING SYSTEM, ποὺ σημαίνουν «Ἠλεκτρονικὸ σύστημα χειρισμοῦ». Οἱ ἴδιοι οἱ Ἰάπωνες, λοιπόν, ἔγραφαν στὶς ὁδηγίες χειρισμοῦ (Manual) τῶν μηχανῶν τὰ ἑξῆς: «Ὠνομάσαμε τὸ νέο σύστημα μὲ τὴν λεξη EOS (ἀπὸ τὰ ἀρχικὰ λέξεων ELECTRONIC OPERATING SYSTEM).
Οἱ ἴδιοι οἱ Ἰάπωνες, λοιπόν, ἔγραφαν στὶς ὁδηγίες χειρισμοῦ (Manual) τῶν μηχανῶν τὰ ἑξῆς: «Ὠνομάσαμε τὸ νέο σύστημα μὲ τὴν λεξη EOS (ἀπὸ τὰ ἀρχικὰ λέξεων ELECTRONIC OPERATING SYSTEM). Ἡ λέξη αὐτὴ δὲν εἶναι τυχαία. Εἶναι ἡ ἀρχαία ἑλληνικὴ λέξη «ΕΩΣ», ποὺ σημαίνει «αὐγή». Καὶ τὴν ἐπιλέξαμε σκοπίμως, διότι μὲ αὐτὸ τὸ σύστημα φέραμε τὴν αὐγὴ στὴν νέα τεχνολογία».


Ἱστορικὴ ὁμιλία τοῦ Ξενοφώντα Ζολώτα τὸ 1959 μὲ ἑλληνικὲς λέξεις δάνεια τῆς ἀγγλικῆς γλῶσσας.
Πράγματι, ὅπως μᾶς πληροφορεῖ ὁ Φώτιος στὸ λεξικό του: «Ἕως»: ἡ πρὸ τῆς τοῦ ἡλίου ἀνατολῆς ὥρα! Πόσο προηγμένοι, λοιπόν, εἶναι οἱ Ἰάπωνες! Καὶ παρ’ ὅλη τὴν πλούσια ἱστορία τους, μόνο στὴν Ἑλληνικὴ μποροῦσαν νὰ καταφύγουν γιὰ νὰ ἀποδώσουν μὲ ἀκρίβεια κάτι. Ὁ Martin Heidegger, Γερμανὸς φιλόσοφος, ἀπὸ τοὺς κυριώτερους ἐκπροσώπους τοῦ ὑπαρξισμοῦ τοῦ 20ου αἰῶνος, στὸ ἴδιο μῆκος κύματος δήλωνε τὰ ἑξῆς: «Ἡ Ἀρχαία Ἑλληνικὴ Γλῶσσα ἀνήκει στὰ πρότυπα, μέσα ἀπὸ τὰ ὁποῖα προβάλλουν οἱ πνευματικὲς δυνάμεις τῆς δημιουργικῆς μεγαλοφυΐας, διότι ἀναφορικὰ πρὸς τὶς δυνατότητες ποὺ παρέχει στὴν σκέψη, εἶναι ἡ πιὸ ἰσχυρὴ καὶ συνάμα ἡ πιὸ πνευματώδης ἀπ’ ὅλες τὶς γλῶσσες τοῦ κόσμου».
Ὁ Ἄγγλος οἰκονομολόγος Τζέημς Μὴντ (βραβεῖο Νόμπελ 1997), σὲ ἕνα ἀπὸ τὰ σχετικῶς νέα του βιβλία, ἀναπτύσσει μιὰ νέα οἰκονομικὴ θεωρία. Ὑποστηρίζει ὅτι ὁ κομμουνισμὸς ὡς οἰκονομικὴ λύση ἀπέτυχε. Ὁ καπιταλισμὸς εἶναι γεμᾶτος πληγές, ἄρα μὴ ἐφαρμόσιμος, στὴν ἀμιγῆ τουλάχιστον μορφή του. Τὸ καλὺτερο εἶναι νὰ δημιουργήσουμε ἕνα νέο οἰκονομικὸ πλαίσιο, μὲ τὰ ἀπαραίτητα στοιχεῖα τῆς κοινωνικῆς πολιτικῆς, ἀλλὰ καὶ τὴν διατήρηση τῆς πρωτοβουλίας τοῦ ἀτόμου. Καὶ πῶς νὰ ὀνομάσουμε αὐτὸ τὸ νέο σύστημα, στὸ ὁποῖο θὰ ἄξιζε νὰ ζῆ κανείς; «Ἀγαθοτοπία». AGATHOTOPIA, λοιπόν, ὀνομάζει τὸ νέο βιβλίο του καὶ τὴν νέα θεωρία του (σελ.VI).
Ἀπὸ τὰ παραπάνω παραδείγματα, λοιπόν, φαίνεται ὅτι οἱ ξένοι καταφεύγουν πάντα στὸ ἑλληνικὸ λεξιλόγιο, ὅταν πρόκειται νὰ δημιουργήσουν λέξη ποὺ νὰ ἐκφράζη ἔννοια. Γιὰ νὰ μὴ μείνη ὅμως οὐδεμὶα ἀμφιβολία, μνημονεύω δύο ἀκόμη χωρία ἀπὸ ἕνα σημαντικὸ ἔργο, ποὺ ἀνέφερα καὶ λίγο παραπάνω. Τὸ βιβλίο τῶν Γάλλων λεξικογράφων Jean Bouffartigue καὶ AnneMarie Delrieu «Οἱ ἑλληνικὲς ρίζες στὴν γαλλικὴ γλῶσσα», ὅπου τονίζουν τὰ ἑξῆς: «Οἱ βάσεις καὶ ὁ ἐξοπλισμὸς τοῦ ἐπιστημονικοῦ λεξιλογίου ἦλθαν ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα ἀκόμη καὶ στὴν Ἀρχαιότητα.
Τὰ δάνεια ὅμως ἀπὸ τὴν Ἑλληνικὴ ἐξακολούθησαν ἀκόμη καὶ μετὰ τὸν θάνατο τῆς ἑλληνικῆς ἐπιστήμης, καὶ ὄχι μόνο ἀπὸ συνήθεια. Συνέχισαν, διότι ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα προσφέρεται μὲ ἀξιοθαύμαστο τρόπο, πολὺ περισσότερο ἀπ’ ὅ,τι ἡ λατινική γιὰ τὴν δημιουργία νέων λέξεων ἀνάλογα μὲ τὶς ἀνάγκες». Καὶ συνεχίζουν… «…Ὁ ἐπιστήμονας ποὺ πρέπει νὰ μιλήση γιὰ ἕνα ζῶο ποὺ τὰ δάχτυλά του εἶναι φτεροῦγες (dont les doigts des ailes) εἶναι πολὺ εὐτυχὴς ποὺ μπορεῖ νὰ κατασκευάση, μὲ βάση τὸ ἑλληνικὸ πρότυπο, τὴν λέξη «PTERODACTYLE» (πτεροδάκτυλος).
Ἡ ἐπιστήμη ἀνακαλύπτει ἀσταμάτητα νέα ἀντικείμενα ἢ ἔννοιες. Πρέπει νὰ τὰ ὀνομάση. Ὁ θησαυρὸς τῶν ἑλληνικῶν ριζῶν βρίσκεται μπροστά της, ἀρκεῖ νὰ τὰ ἀντλήση ἀπὸ ἐκεῖ. Θὰ ἦταν πολὺ περίεργο νὰ μὴ βρῆ αὐτὲς ποὺ χρειάζεται» (σελ.19). Καὶ λίγο παρακάτω ἀναφέρουν: «Ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα, ὅπως μιλήθηκε καὶ γράφτηκε στὴν ἀρχαιότητα, δὲν παρεῖχε πιὰ ὲπαρκεῖς λέξεις γιὰ ἕναν αὐξανόμενο ἀριθμὸ νέων ἐννοιῶν. Παρουσιάσθηκε, τότε, ἡ ἰδέα νὰ χρησιμοποιηθοῦν οἱ μέθοδοι ποὺ ἐφάρμοζαν οἱ Ἕλληνες γιὰ νὰ αὐξάνουν τὸ λεξιλόγιό τους.
Ἡ δομὴ τῆς γλώσσης τους τοὺς ἐπέτρεπε νὰ συνθέτουν λέξεις μ’ ἕναν ἁπλὸ τρόπο καὶ ἀποτελεσματικό: τοὺς μιμήθηκαν. Προσπάθησαν νὰ φαντασθοῦν τὶ θὰ ἔκαναν οἱ Ἕλληνες, ἂν εἶχαν νὰ ὀνομάσουν τὴν νέα ἔννοια ἢ τὸ νέο ἀντικείμενο: κατασκεύασαν μιὰ νέα ἑλληνικὴ λέξη, τὴν ὁποία μετέγραψαν στὰ γαλλικά (ἢ στὰ ἀγγλικα ἢ στὰ γερμανικὰ ἢ στὰ ἰταλικά, διότι οἱ Γάλλοι δὲν ἦσαν πάντα οἱ πρῶτοι ποὺ ἔκαναν αὐτὴν τὴ δουλειά).
Ἡ μίμηση τὶς πιὸ πολλὲς φορὲς ἦταν ἐπιτυχημένη, διότι οἱ κατασκευαστὲς ἑλληνικῶν λέξεων εἶναι γενικῶς ἐξαιρετικοὶ ἑλληνιστές. Τὸ «COSMONAUTE» καὶ «ASRONAUTE» βασίζονται στὰ ὑποθετικὰ κοσμοναύτης καὶ ἀστροναύτης (ναύτης τοῦ κόσμου, ναύτης τῶν ἄστρων: κόσμος καὶ ἄστρον + ναύτης), τὰ ὁποῖα συμμορφώνονται ἀπολύτως μὲ τοὺς κανόνες σύνθεσης τῶν ἑλληνικῶν λέξεων. Ὁ εἰδικὸς γιὰ τὶς ἀσθένειες τοῦ δέρματος δὲν λέγεται «DERMOLOGUE», παρ’ ὅλο ποὺ μιὰ ἑλληνικὴ λέξη «Δερμολόγος» δὲν θὰ ἦταν τελείως ἀδύνατη, ἀλλὰ «DERMATOLOGUE», ἐπειδὴ ὁ πιὸ πιθανὸς σχηματισμὸς στὰ ἑλληνικὰ θὰ ἦταν ἡ λέξη «Δερματολόγος», (σελ.21).
Ἡ σπουδαία Γαλλίδα ἀκαδημαϊκὸς καὶ ἑλληνίστρια Ζακλὶν ντὲ Ρομιγὺ εἶχε διαπιστώσει ἀπὸ τὴν πολυετῆ ἐνασχόλησή της μὲ τὴν ἀρχαία ἑλληνικὴ γραμματεία, τὸ πόσο οἱ ξένοι καταφεύγουν στὸ ἀστείρευτο ἑλληνικὸ «γλωσσολογικὸ ὕδωρ» καὶ εἶχε πεῖ: «Ἀνατρέχουν στὰ ἑλληνικὰ γιὰ νὰ ὀνομάσουν τὶς σύγχρονες ἀνακαλύψεις καὶ ἐφευρέσεις (ἀπὸ τὴν εὐθανασία ὡς τὸν μεταβολισμό), χωρὶς νὰ ἀναφέρουμε τοὺς πυραύλους ἢ τοὺς μεγάλους ἐπιστημονικοὺς στόχους πού ὀνομάζονται «Ἀριάδνη» ἢ «Ἑρμῆς».
Ἀναπνέουν μὲ τὸν ἀέρα τῆς Ἑλλάδος κάθε στιγμή, χωρὶς νὰ τὸ ξέρουμε. Ὁ Μίτος τῆς Ἀριάδνης, τὸ Οἰδιπόδειον σύμπλεγμα, ὅπως καὶ τόσα ἄλλα, εἶναι ἀναμνήσεις ἑλληνικές. Τὸ ἴδιο καὶ οἱ Ὀλυμπιακοὶ ἀγῶνες καὶ ὁ Μαραθώνιος δρόμος. Ἡ Εὐρώπη ποὺ σφυρηλατοῦμε ἔχει ἑλληνικὸ ὄνομα. Ἡ Ἀρχαία Ἑλλάδα μᾶς προσφέρει μιὰ γλῶσσα γιὰ τὴν ὁποία θὰ πῶ ἀκόμη μιὰ φορὰ ὅτι εἶναι οἰκουμενική».



Πηγή: Ενωμένη Ρωμηοσύνη μέσω arxaia-ellinika
Διαβάστε Περισσότερα »

15 Νοεμβρίου 2017

Νέα μπαταρία λιθίου-ίοντων με πολλές εφαρμογές ανέπτυξε Έλληνας επιστήμονας στις ΗΠΑ




Ερευνητές στις ΗΠΑ, με επικεφαλής έναν Έλληνα ηλεκτρολόγο μηχανικό, ανέπτυξαν μια μπαταρία λιθίου-ιόντων, που είναι πιο ασφαλής και ανθεκτική από τις υπάρχουσες και η οποία μπορεί να λειτουργήσει κάτω από ακραίες συνθήκες, γι’ αυτό κατ’ αρχάς θα χρησιμοποιηθεί από τον αμερικανικό στρατό.

Οι μπαταρίες λιθίου-ιόντων είναι οι ευρύτερα χρησιμοποιούμενες μπαταρίες σήμερα στις καταναλωτικές ηλεκτρονικές συσκευές, αλλά και σε άλλα συστήματα (αεροδιαστημικά, στρατιωτικά κ.α.). Όμως δεν είναι απαλλαγμένες από κινδύνους ασφαλείας, καθώς οι οργανικοί ηλεκτρολύτες τους παραμένουν μια μόνιμη πηγή ανησυχίας, με συνέπεια π.χ. να μπορούν να εκραγούν μόνες τους ή να ρυπάνουν το περιβάλλον. Όσο πιο εύφλεκτοι και τοξικοί είναι οι ηλεκτρολύτες τους, τόσο αυξάνεται ο κίνδυνος η μπαταρία να πιάσει φωτιά ή να αποτελέσει πηγή ρύπανσης.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον δρα Κώστα Γερασόπουλο του Εργαστηρίου Εφαρμοσμένης Φυσικής (APL) του Πανεπιστημίου Τζονς Χόπκινς, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό για νέα υλικά “Advanced Materials”, σε συνεργασία με το Εργαστήριο Ερευνών του Στρατού των ΗΠΑ, δημιούργησαν ένα νέο τύπο εύκαμπτης μπαταρίας λιθίου-ιόντων.

Η νέα μπαταρία δεν είναι επικίνδυνη και επιπλέον είναι τόσο ανθεκτική, ώστε λειτουργεί ακόμη κι αν κανείς την κόψει, τη βυθίσει σε θαλασσινό νερό ή την πυροβολήσει! Εννοείται ότι τίποτε από όλα αυτά δεν μπορεί να αντέξει μια συμβατική μπαταρία.

Η καινοτόμος μπαταρία χρησιμοποιεί έναν αβλαβή ηλεκτρολύτη από γέλη πολυμερούς με βάση το νερό (που αποκαλείται «νερό σε αλάτι») και ο οποίος λύνει το πρόβλημα της αστάθειας που έχουν οι παραδοσιακές μπαταρίες λιθίου-ιόντων. Ακόμη κι όταν είναι πλήρως εκτεθειμένη στον αέρα και στο νερό, ακόμη κι όταν υποστεί ζημιά, η μπαταρία συνεχίζει να παρέχει ρεύμα.

Σε πρώτη φάση, η μπαταρία, που επιτρέπει πάνω από 4.000 κύκλους επαναφόρτισης, θα αξιοποιηθεί σε στρατιωτικές εφαρμογές. Όπως δήλωσε ο Γερασόπουλος, «ιδίως για τους στρατιώτες, που εκτίθενται σε ακραίες συνθήκες και περιβάλλοντα στη διάρκεια των αποστολών τους, η ικανότητα της μπαταρίας να διατηρεί τόσο την ασφάλειά της όσο και την απόδοσή της, δεν έχει προηγούμενο».

Ο Έλληνας ερευνητής τόνισε ότι συνεχίζεται η έρευνα για τη βελτίωση της μπαταρίας. «Θέλουμε να αυξήσουμε την ανθεκτικότητα του ηλεκτρολύτη και την ενεργειακή πυκνότητα των μπαταριών ακόμη περισσότερο. Η δουλειά μας αποδεικνύει ότι μπορούμε να φτιάξουμε μπαταρίες λιθίου-ιόντων, που να είναι ικανές να επιβιώσουν από μηχανικές φθορές» όπως είπε.

Ο Κ.Γερασόπουλος αποφοίτησε το 2005 από τη Σχολή Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Μηχανικών Η/Υ του ΕΜΠ και πήρε το διδακτορικό του από το Πανεπιστήμιο του Μέριλαντ με ειδίκευση την επιστήμη των υλικών. Από τον Απρίλιο του 2015 είναι κύριος ερευνητής στο εργαστήριο APL του Πανεπιστημίου Τζονς Χόπκινς της Βαλτιμόρης.




ΑΠΕ-ΜΠΕ
Αθήνα



ΠΗΓΗ
Διαβάστε Περισσότερα »

Ο Κατακλυσμός Του Ωγύγου - Τι Λέει Η Αρχαία Ελληνική Γραμματεία



Ο Ωγύγος ή Ωγύγης, ήταν κατά την Ελληνική Μυθολογία, ένας από τους αρχέγονους ηγέτες στην Αρχαία Ελλάδα. ιδιαίτερα στην Βοιωτία. Κατά μία άλλη εκδοχή ήταν ο πρώτος βασιλιάς της Αττικής.


Η ετοιμολογία και η έννοια του ονόματος (από το επίθετο Ωγύγιος) σημαίνει, αρχέγονος, πρωταρχικός, πολύ αρχαίος.

Είναι ιδιαίτερα γνωστός ως βασιλιάς των Εκτενών, των αυτοχθόνων (προκατακλυσμιαίων) και πρώτων κατοίκων της Βοιωτίας. Ίδρυσε την πόλη Ωγυγία (η μετέπειτα Θήβα) και έγινε ο πρώτος βασιλιάς της. Αρκετοί αρχαίοι Έλληνες ποιητές αναφέρονται στους Θηβαίους ως «Ὠγυγίδαι».

Το όνομα του χρησιμοποιήθηκε αργότερα για να τονίσει οτιδήποτε το "παμπάλαιο", πριν τον πρώτο κατακλυσμό που συνέβει κατά την βασιλεία του. Ο κατακλυσμός κατέστρεψε και την Αττική και την Βοιωτία και οι άνθρωποι που επέζησαν λέγεται πως μετοίκησαν στην Αίγυπτο, της οποίας το πρώτο όνομα ήταν επίσης "Ωγυγία", όπως της Αττικής και της Βοιωτίας.

Σύμφωνα με την Ελληνική Παράδοση ο κατακλυσμός του Ωγύγου έγινε όταν κυβερνήτης στο Αργος ήταν ο Φορωνέας, γιός του Ιναχου.

Ο Παυσανίας στα "Κορινθιακά" λέει οτι ο Φορωνέας θεωρείτο ως ένας εκ των προ-προϊστορικών Ελλήνων (των Προσελήνων;!) ο οποίος συγκέντρωσε τους ανθρώπους σε κοινότητες ενώ μέχρι τότε έκαναν ημιάγρια ζωή.

[...]λέγεται δὲ καὶ ὧδε λόγος: Φορωνέα ἐν τῇ γῇ ταύτῃ γενέσθαι πρῶτον, Ἴναχον δὲ οὐκ ἄνδρα ἀλλὰ τὸν ποταμὸν πατέρα εἶναι Φορωνεῖ: τοῦτον δὲ Ποσειδῶνι καὶ Ἥρᾳ δικάσαι περὶ τῆς χώρας, σὺν δὲ αὐτῷ Κηφισόν τε καὶ Ἀστερίωνα [καὶ τὸν Ἴναχον] ποταμόν: κρινάντων δὲ Ἥρας εἶναι τὴν γῆν, οὕτω σφίσιν ἀφανίσαι τὸ ὕδωρ Ποσειδῶνα. καὶ διὰ τοῦτο οὔτε Ἴναχος ὕδωρ οὔτε ἄλλος παρέχεται τῶν εἰρημένων ποταμῶν ὅτι μὴ ὕσαντος τοῦ θεοῦ: θέρους δὲ αὖά σφισίν ἐστι τὰ ῥεύματα πλὴν τῶν ἐν Λέρνῃ. Φορωνεὺς δὲ ὁ Ἰνάχου τοὺς ἀνθρώπους συνήγαγε πρῶτον ἐς κοινόν, σποράδας τέως καὶ ἐφ' ἑαυτῶν ἑκάστοτε οἰκοῦντας: καὶ τὸ χωρίον ἐς ὃ πρῶτον ἠθροίσθησαν ἄστυ ὠνομάσθη Φορωνικόν. - Ελλάδος περιήγησις / Κορινθιακά.

Οι πληροφορίες που μας έχουν διασωθεί σχετικά με τον Ωγυγο και τον Φορωνέα προέρχονται από το Μυκηναϊκό Επος "Φορωνίς" -το αρχαιότερο Ελληνικό Επος- το οποίο δυστυχώς, δεν διεσώθει.

Ωγυγία ονομάζεται και η μυθική νήσος της Καλυψούς, οπότε έχουμε 3 μεγάλες περιοχές με το ίδιο όνομα! (Αιγυπτος, Αττική + Βοιωτία και νήσος της Καλυψούς)...

Σύμφωνα με τους ίδιους μύθους ο Ωγυγος ή Ωγύγης, ήταν ο θεμελιωτής των Αιγυπτιακών Θηβών ενώ αργότερα, ο Κάδμος προς τιμήν του ονόμασε τις πύλες των Ελληνικών Θηβών, Ογυγίας πύλας, και η Θήβα πήρε την επονομασία Ωγύγιαι.

Το όνομα Ωγύγης λένε πως προέρχεται από σημιτική ρίζα και σημαίνει Ωκεανός ή από φοινικική και σημαίνει "ο αποτελών κύκλον" (πάλι ωκεανος δηλαδή) ενώ Ωγυγία σημαίνει ωκεανικός, ο εν μέσω του ωκεανού κείμενος.

Κατακλυσμός του Ωγύγου

Ο πρώτος Κατακλυσμός όπως καταγράφεται στην Ελληνική γραμματεία, συνέβη βασιλεύοντος του Ωγύγου και γι’ αυτό πήρε το όνομα του . Τότε πλημμύρισε η Αττική και οι κάτοικοι της, άλλοι μεν επνίγησαν και άλλοι- όσοι πρόλαβαν -την εγκατέλειψαν. Τούτο συνέβη διότι ο Κηφισσός ποταμός πλημμύρισε και έπνιξε την Αττική και την Βοιωτία [Παυσανίας - Βοιωτικά Ε’ 1 και Η’, Σχόλ. Απόλλων. Γ’1177 κ.α ]

[...] ἐξ Ἀκραιφνίου δὲ ἰόντι εὐθεῖαν ἐπὶ λίμνην τὴν Κηφισίδα--οἱ δὲ Κωπαί̈δα ὀνομάζουσι τὴν αὐτήν-- πεδίον καλούμενόν ἐστιν Ἀθαμάντιον: οἰκῆσαι δὲ Ἀθάμαντα ἐν αὐτῷ φασιν. ἐς δὲ τὴν λίμνην ὅ τε ποταμὸς ὁ Κηφισὸς ἐκδίδωσιν ἀρχόμενος ἐκ Λιλαίας τῆς Φωκέων καὶ διαπλεύσαντί εἰσι Κῶπαι. κεῖνται δὲ αἱ Κῶπαι πόλισμα ἐπὶ τῇ λίμνῃ, τούτου δὲ καὶ Ὅμηρος ἐποιήσατο ἐν καταλόγῳ μνήμην: ἐνταῦθα Δήμητρος καὶ Διονύσου καὶ Σαράπιδός ἐστιν ἱερά. [2] λέγουσι δὲ οἱ Βοιωτοὶ καὶ πολίσματα ἄλλα πρὸς τῇ λίμνῃ ποτὲ Ἀθήνας καὶ Ἐλευσῖνα οἰκεῖσθαι, καὶ ὡς ὥρᾳ χειμῶνος ἐπικλύσασα ἠφάνισεν αὐτὰ ἡ λίμνη. οἱ μὲν δὴ ἰχθῦς οἱ ἐν τῇ Κηφισίδι οὐδέν τι διάφορον ἐς ἄλλους ἰχθῦς τοὺς λιμναίους ἔχουσιν: αἱ δὲ ἐγχέλεις αὐτόθι καὶ μεγέθει μέγισται καὶ ἐσθίειν εἰσὶν ἥδισται. Παυσανίας - Βοιωτικά

Λέγουν δε ότι τότε εφάνη σημείο παράξενο στο δίσκο της Αφροδίτης, επειδή μετεβλήθη και η διάμετρος και το σχήμα και το χρώμα και η τροχιά της. Όθεν ο Freret νομίζει ότι το παράδοξον ουράνιο σώμα ήτο κάποιος κομήτης και όχι η Αφροδίτη, και μάλιστα στην διατριβή του τεκμηριώνει ότι ήτο εκείνος ο κομήτης που εφάνη και το 1680 {Κάστωρ παρ’ Αύγουστίν. Πολ. Θ’ . θ’ Ιη’. Ή Υπομνήματ. Ακαδ.τόμ. Ι’ σελ. 357}

Υποθέτουν ότι αυτός ο κομήτης πέρασε πολύ κοντά στη Γη, ή ότι μέρη τούτου χτύπησαν τη Γη και δημιούργησαν πελώριο παλιρροϊκό κύμα , το οποίον προξένησε ασύλληπτη καταστροφή . Πιθανολογούν δε ότι εξ αιτίας αυτής της φυσικής καταστροφής εξηφανίσθη ο Προκατακλυσμιαίος Αιγαιατικός Πολιτισμός .

Ο Κατακλυσμός του Ωγύγου χρονολογείται την Ογδόη Εποχή. Διαφορετικές χρονολογίες έχουν προταθεί για τον κατακλυσμό, μερικές είναι: 2.136 π.Χ. (Βάρρων) και 1.796 π.Χ (Αφρικανός). Ο Κατακλυσμός του Ωγύγου συνέβη κατά το 37ον έτος της βασιλείας του Ωγύγου . Ο Κατακλυσμός αυτός δημιούργησε τέτοια καταστροφή ώστε άφησε ένα μεγάλο ιστορικό κενό 189 ετών, μέχρι του Κέκροπος, ο οποίος εβασίλευσε πολύ βραδύτερον. Στην μετακατακλυσμική εποχή αγνοείται τι συνέβη στην Αττική.

Ο Ωγύγος είχε γυναίκα την Θήβην θυγατέρα του Διός και εγέννησεν εξ αυτής τον Ελευσίνα και τις Πραξιδίκες. Μερικοί λέγουν και κάποιον Κάδμον, προς λύπην των φοινικιστών που τον θέλουν να κατάγεται από τους Γεφυραίους Φοίνικες, ενώ σε κάθε περίπτωση ήτο αναμφισβήτητα Ελλην . Πολύ πιθανόν ο Ωγύγος να ήτο και βασιλεύς της Βοιωτίας[Ευσελ. Χρονικ. Θεόφιλ. Εν Αυτολυκ.Γ’ 399]

Ο Ελευσίν έκτισε την Ελευσίνα και έμεινε εκεί μετά τον κατακλυσμό. Όμως υπήρχε και άλλη κομώπολις με το όνομα Ελευσίνα και Αθήναι στην Βοιωτία, πλησίον της Κωπαίδος λίμνης, τις οποίες έπνιξε η λίμνη όταν συνέβη μεγάλη πλημμύρα επί βασιλείας του Κέκροπος.

Η ιστορία/μυθολογία των λαών της Ανατολής, γνωρίζει έναν μονο κατακλυσμό. Τον λεγόμενο "Κατακλυσμο του Νώε" όπως αναφέρεται στην Παλαιά Διαθήκη. Η Ελληνική ιστορία και γραμματεία, σε πληρότητα πηγών, μας αναφέρει πως οι Έλληνες γνωρίζουν 3 Κατακλυσμούς. Τον "Κατακλυσμό του Δευκαλίωνα", τον "Κατακλυσμό του Ωγύγου" και τέλος τον "Κατακλυσμό του Δαρδάνου". Δυστυχώς το Υπουργείο Παιδείας(;) επέλεξε να διδάξει στα Ελληνόπουλα μόνο τον Κατακλυσμό του Νώε και να τα αφήσει στο σκοτάδι σχετικά με την δική τους ιστορία.

Τον λόγο μπορείτε να τον αντιληφθείτε, διαβάζοντας το Άρθρο 3 του Ελληνικού Συντάγματος....

via: ksipnistere.com
Διαβάστε Περισσότερα »

14 Νοεμβρίου 2017

ΝΑΥΣΙΝΟΟΣ - ΜΙΝΥΕΣ - ΛΑΚΕΔΑΙΜΩΝ - ΔΡ ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΣΠΥΡΟΠΟΥΛΟΣ


Ακόμα ένα καταπληκτικό video που πρέπει να δείτε!




ΝΑΥΣΙΝΟΟΣ - ΜΙΝΥΕΣ Α' ΜΕΡΟΣ: ΛΑΚΕΔΑΙΜΩΝ
Ο ΔΡ ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΣΠΥΡΟΠΟΥΛΟΣ ΜΕ ΤΟΝ ΑΔΡΙΑΝΟ ΜΠΕΖΟΥΓΛΩΦ
ΜΟΥΣΙΚΗ ΤΑΚΗΣ ΤΑΦ
ΚΑΜΕΡΑ ΝΙΚΟΣ ΜΠΑΚΗΣ
ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΑ:ΛΑΚΕΔΑΙΜΩΝ, Η ΠΥΡΑΜΙΔΑ ΤΗΣ ΘΗΒΑΣ (ΑΜΦΕΙΟΝ), ΟΙ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΠΥΡΑΜΙΔΕΣ,, ΟΙ ΜΙΝΥΕΣ, Ο ΔΥΪΣΜΟΣ ΤΩΝ ΜΙΝΥΩΝ, ΚΟΙΛΗ ΚΑΙ ΚΗΤΩΕΣΣΑ ΛΑΚΕΔΑΙΜΩΝ, ΑΡΧΑΙΑ ΛΙΜΝΟΘΑΛΑΣΣΑ, ΘΕΡΑΠΝΗ, ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟ Ι.Γ.Μ.Ε., ΟΙ ΤΑΦΟΙ ΤΩΝ ΜΙΝΥΩΝ, ΜΙΝΥΕΣ ΑΡΓΟΝΑΥΤΕΣ

ΤΟ ΑΜΦΕΙΟΝ ΣΤΗΝ ΘΗΒΑ ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΩΤΗ ΒΑΘΜΙΔΩΤΗ ΠΥΡΑΜΙΔΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΩΣ ΑΡΧΑΙΟΤΕΡΗ ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΙΓΥΠΤΙΑΚΕΣ ,,, Η ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ ΤΗΣ ΑΝΑΓΕΤΑΙ ΣΤΟ 2750 ΠΧΧ (ΤΟ ΛΙΓΟΤΕΡΟ ΚΑΤΑ ΓΕΝΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΧΗ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ) ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΕΧΕΙ ΓΙΝΕΙ ΧΡΟΝΟΛΟΓΗΣΗ ΤΟΥ ΜΝΗΜΕΙΟΥ ... Ο ΚΥΡΙΟΣ ΣΠΥΡΟΠΟΥΛΟΣ ΑΦΟΥ ΤΟ ΕΞΕΡΕΥΝΗΣΕ ΕΣΩΤΕΡΙΚΑ ΓΙΑ ΛΙΓΕΣ ΜΕΡΕΣ ΠΗΡΕ ΜΙΑ ΩΡΑΙΑ ΜΕΤΑΘΕΣΗ ΠΡΟΣ ΣΠΑΡΤΗ ΚΑΙ ΤΟ ΜΝΗΜΕΙΟ ΣΦΡΑΓΙΣΤΗΚΕ ΚΑΙ ΕΓΙΝΕ ΣΧΕΔΟΝ ΣΚΟΥΠΙΔΟΤΟΠΟΣ  ... Β) ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΗΣ ΠΕΛΛΑΝΑΣ ΑΝΑΚΑΛΥΨΕ ΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΛΑΚΕΔΑΙΜΟΝΑ ΕΤΣΙ ΟΠΩΣ ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΤΑΙ ΣΤΑ ΑΡΧΑΙΑ ΚΕΙΜΕΝΑ Γ') ΤΟ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ ΓΕΩΛΟΓΙΚΩΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑΛΕΥΤΙΚΩΝ ΕΡΕΥΝΩΝ (ΙΓΜΕ) ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΣΕ Ο,ΤΙ Η ΠΕΛΛΑΝΑ ΠΡΙΝ ΤΟΝ ΚΑΤΑΚΛΥΣΜΟ ΤΟΥ ΔΕΥΚΑΛΙΩΝΟΣ ΗΤΑΝ ΛΙΜΝΟΘΑΛΑΣΣΑ (ΚΟΙΛΗ & ΚΗΤΩΕΣΣΑ - ΜΑΣ ΛΕΕΙ Ο ΟΜΗΡΟΣ - ΔΗΛΑΔΗ ΛΕΚΑΝΗ, ΚΟΥΦΙΑ, ΛΑΚΕ LAKE & ΔΑΙΜΩΝ - ΘΕΪΚΗ ΤΙΤΑΝΩΝ ΠΟΛΗ) Δ') ΣΤΗΝ ΠΕΛΛΑΝΑ ΣΤΟ ΒΑΣΙΛΙΚΟ ΝΕΚΡΟΤΑΦΕΙΟ ΑΝΑΚΑΛΥΦΤΗΚΕ Ο ΤΑΦΟΣ 5 ... ΜΕ ΔΥΟ ΑΣΥΛΗΤΕΣ ΠΛΑΪΝΕΣ ΚΟΓΧΕΣ ΣΤΟ ΔΙΑΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΓΝΩΡΙΖΕΙ Ο ΑΝΑΣΚΑΦΕΑΣ ΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΠΑΡΑΝΟΜΑ ΚΑΤΕΧΩΣΕ ΤΟΝ ΤΑΦΟ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΕΚΡΥΒΕ ΠΟΛΛΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΚΑΙ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΣΠΥΡΟΠΟΥΛΟΣ ΣΥΝΤΑΞΙΟΔΟΤΗΘΗΚΕ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΠΑΓΟΡΕΥΤΗΚΕ ΝΑ ΞΑΝΑΔΕΙ ΤΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ ΤΟΥ.) ΣΤΗΝ ΑΝΑΣΚΑΦΗ ΤΟΥ ΤΑΦΟΥ 5 ΒΡΕΘΗΚΑΝ ΚΟΣΜΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΓΙΝΕΙ ΜΕ ΗΛΕΚΤΡΟΛΥΤΙΚΗ ΜΕΘΟΔΟ .....
Διαβάστε Περισσότερα »

13 Νοεμβρίου 2017

«Ας πάρουμε διδάγματα από την Αρχαία Ελλάδα για το περιβάλλον»




Τα στοιχεία προκαλούν σοκ: 8 εκατομμύρια τόνοι πλαστικών διαρρέουν στους ωκεανούς και τις θάλασσες ετησίως με αποτέλεσμα να πλήττονται τουλάχιστον 600 είδη εκ των οποίων το 15% βρίσκεται υπό εξαφάνιση ενώ το κόστος για τους Ευρωπαίους αλιείς ανέρχεται στα 80 εκατομμύρια δολάρια το χρόνο. Υπάρχει όμως διέξοδος και μάλιστα αυτή βρίσκεται στο παρελθόν σύμφωνα με το γιο του μεγάλου εξερευνητή των ωκεανών, Πιερ Υβ Κουστώ.

Μέχρι το 2050 σύμφωνα με μελέτη που δημοσιεύτηκε στις Βρυξέλλες, οι ωκεανοί θα εμπεριέχουν περισσότερα πλαστικά παρά ψάρια, και το 99% των θαλάσσιων πτηνών θα έχουν στα στομάχια τους πλαστικό όπως επίσης και το 52% των θαλάσσιων χελωνών. Στην Ευρώπη πιο συγκεκριμένα απορρίπτονται στις θάλασσες 100.000 τόνοι αποβλήτων. Η πλειοψηφία των πλαστικών απορριμμάτων είναι μιας χρήσης με αυτά να αποτελούνται από: 2.5 δισ. συσκευασίες φαγητού, 580 δισ. γόπες τσιγάρων, 16 δισ. πλαστικά κύπελλα καφέ, 36,4 δισ. καλαμάκια για αναψυκτικά και 46 δισ. πλαστικά μπουκάλια!

«Στόχος μας είναι ένας ωκεανός απαλλαγμένος από τα πλαστικά» δήλωσε ο Επίτροπος Περιβάλλοντος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής κ. Καρμένου Βέλα ενώ συνέχισε «στο πλαίσιο των προτάσεων Γιούνκερ σκοπεύουμε σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης να ανακυκλώνουμε το σύνολο των πλαστικών μέχρι το 2030». Σημαντική θα είναι η αύξηση της χρηματοδότησης μέσω του EFSI (Σχέδιο Γιούνκερ) με κυριότερο χρηματοδοτικό εργαλείο την «έξυπνη χρηματοδότηση».

«Πρέπει όμως να αλλάξουμε συμπεριφορά, όλοι έχουμε ένα σημαντικό ρόλο να παίξουμε στη μείωση των πλαστικών» κατέληξε ο Επίτροπος.

Σημαντικά στοιχεία όμως παρουσίασε ο Πιερ Υβ Κουστώ γιος του Ζακ Υβ για την κατάσταση των ωκεανών σήμερα. Σύμφωνα με αυτά το 70% των πλαστικών παραμένουν στον πυθμένα, το 15% επιπλέει ενώ το υπόλοιπο 15% βρίσκεται στην στήλη ύδατος μεταξύ επιφάνειας και το βυθό. Έρευνα του εταίρου της Euractiv εφημερίδας The Guardian είχε αποκαλύψει ότι το 80% του πόσιμου νερού στην Ευρώπη περιέχει μικροπλαστικά.

Ωστόσο ιδιαίτερο ενδιαφέρον είχε η αναφορά του Κουστώ στην αρχαία Ελλάδα. Όπως δήλωσε αποκλειστικά στη Euractiv.gr «Κατά τη διάρκεια της τελευταίας μου επίσκεψης στην Σαντορίνη επισκέφτηκα τον αρχαιολογικό χώρο στο Ακρωτήρι. Εκεί εντυπωσιάστηκα από τον τρόπο που οι Αρχαίοι Έλληνες αποθήκευαν σε πιθάρια το λάδι και το κρασί τους. Νομίζω ότι μπορούμε να πάρουμε μαθήματα από αυτό».

Τι μαθήματα όμως μπορούμε να πάρουμε την Αρχαία Ελλάδα; Η απάντηση μπορεί να προκαλέσει έκπληξη αλλά έχει ενδιαφέρον: «το πρόβλημα που καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε σήμερα είναι κάτι το οποίο απασχόλησε όλους τους μεγάλους πολιτισμούς στο παρελθόν: η παραγωγή, η αποθήκευση και η μεταφορά προϊόντων και εμπορευμάτων. Τον τελευταίο αιώνα ο τρόπος που επιλέξαμε να το κάνουμε δεν ήταν βιώσιμος» ενώ αναφορικά με το μέλλον «δεν είμαι αισιόδοξος, ωστόσο πιστεύω ότι έχουμε μια ελπίδα αν οι άνθρωποι αλλάξουν συμπεριφορά».

Ο εκπρόσωπος του ΟΗΕ για το Περιβάλλον στις Βρυξέλλες αναφέρθηκε στις λύσεις για την έξοδο από την κρίση: «χρειαζόμαστε θεσμικό πλαίσιο και οικονομικά κίνητρα και εθελοντική δράση. Επίσης η προώθηση της κυκλικής οικονομίας είναι απαραίτητη» είπε ενώ τόνισε ότι «θα πρέπει να μειώσουμε την παραγωγή τόσο των μιας χρήσης πλαστικών όσο και αυτών που δεν ανακυκλώνονται για παράδειγμα στα καλλυντικά και στα αυτοκίνητα».

Στις 6-7 Δεκεμβρίου ο ΟΗΕ διοργανώνει παγκόσμια συνδιάσκεψη με θέμα «προς ένα κόσμο χωρίς μόλυνση» ενώ παράλληλα ήδη τρέχει καμπάνια ενημέρωσης και δράσης στην οποία καλεί κυβερνήσεις, εταιρίες και την κοινωνία των πολιτών να συμμετέχουν στην πρωτοβουλία και να αναλάβουν τοπικές δράσεις.


πηγή: newsbeast.gr
Διαβάστε Περισσότερα »

Το κρεβάτι του Πόνου - Όταν ο Ιπποκράτης συναντά τον Ασκληπιό…

Όταν κάποιος δικός σου άνθρωπος ξαπλώσει στο κρεβάτι του πόνου - τότε και μόνο τότε - η ιατρική αποκτά άλλο νόημα και άλλη υπόσταση.

Ξαφνικά αρχίζεις να νιώθεις τον ίδιο αντανακλαστικό πόνο, την ίδια ανυπόφορη κόπωση, την ίδια αγωνία για τη ζωή. Χωρίς να το αντιληφθείς, ξαπλώνεις στο ίδιο κρεβάτι και οι σκέψεις σε πλακώνουν και δε σ’ αφήνουν να ανασάνεις.

Αυτός είναι ο ορισμός της Συμ-ΠΟΝΙΑΣ που σε χτυπά ΑΝ και μόνο ΑΝ η ΑΓΑΠΗ είναι το κυρίαρχο και αμετάκλητο συναίσθημά σου προς τον κλινήρη. Ειδάλλως, η ασθένεια του άλλου σε αγγίζει επιδερμικά, παρά τα μύρια όσα παρηγορητικά και πολιτικώς ορθά λόγια του ξεστομίζεις γεμάτος πάθος.

Μόνο αν σου τύχει … αρχίζεις να ψάχνεις, να ρωτάς, να ενδιαφέρεσαι. Μόνο αν σου τύχει … το μυαλό σου μπαίνει σε ταχύτερες στροφές και σε εκπλήσσει με τα ευρήματά του. Ανακαλύπτεις τρόπους να απαλύνεις τη θλίψη του άλλου και να συμβάλλεις στην όρεξή του για ζωή.

Αρχίζεις να αντιλαμβάνεσαι ότι τα δυτικά γιατρικά εγγυώνται τη θεραπεία, αλλά αρκετές φορές όχι καθ’ ολοκληρίαν. Έχουν ανάγκη από συμπληρώματα. Η ορθολογική ιατρική του επιστήμονα Ιπποκράτη - με γνώμονα την κλινική εξέταση και την εμπειρία - που ακολουθείται απ’ όλες τις πολιτισμένες χώρες του κόσμου, αποζητά παρέα. Δεν αρκεί πάντα … για να δεις τον άνθρωπό σου όρθιο, να πατά στα πόδια του.

Θέλει να προσθέσεις με δεξιοτεχνία κι άλλες ‘βελονιές’ υψηλής ραπτικής, πιο περίτεχνες και ψιλοδουλεμένες. Ένας τέτοιος “ράφτης” υψηλών προδιαγραφών που τον έχουμε σχεδόν ξεχάσει ήταν ο θεραπευτής Ασκληπιός.

Άφησε ισχυρό αποτύπωμα σε διάφορα μέρη, με πιο χαρακτηριστικά την Επίδαυρο και φυσικά τα Τρίκαλα. Πραγματικά αξίζει να παρατηρήσεις τη φιγούρα του, όπως απεικονίζεται σε ιστορικές πηγές, και να εντρυφήσεις στις μεθόδους που χρησιμοποιούσε.

Υπαρκτό πρόσωπο της αρχαιότητας που αργότερα θεοποιήθηκε ή φανταστικό για κάποιους … όπως και να ’χει … δημιουργήθηκε μια ολόκληρη θεραπευτική σχολή στο όνομά του, άξια λόγου και σχολιασμού.

Εξέπεμπε ηρεμία, κατανόηση και αγάπη. Ήπιος, πράος, γεμάτος θετική αύρα. Έκανε εκτεταμένες συζητήσεις με τους αρρώστους, προσεγγίζοντάς τους ψυχοθεραπευτικά. Εφάρμοζε μια τακτική κατά την οποία το μυαλό, το σώμα και η ψυχή συντονίζονταν με τέτοια ισορροπία που πετύχαινε την καλυτέρευση - ΙΣΩΣ και την ίαση σε ελαφριές περιπτώσεις - κατ’ ουσίαν μέσω αυθυποβολής.

Πρόκειται για την υπέρτατη αρχαία ψυχανάλυση!

Θεωρούσε ότι ο αρμονικός συγκερασμός του ασθενή … με τον χώρο και το φυσικό τοπίο … με τον ίδιο τον γιατρό του … με την κοινότητά του … με το σώμα και την ψυχή του … με το συνειδητό και το ασυνείδητό του … αποτελεί το ΚΛΕΙΔΙ που ξεκλειδώνει την ασθένειά του.

Γι’ αυτό και τα θεραπευτικά κέντρα στήνονταν σε περιοχές με φυσικό κάλος και καθαρό αέρα. Εκεί, με την είσοδό του κάποιος, ξεκινούσε ένα εγκεφαλικό και σωματικό ταξίδι που η ίαση - ΕΠΙΦΑΝΕΙΑΚΗ ή ΜΗ - ερχόταν με φυσικό τρόπο. Συμπαγείς δόσεις καλοπέρασης σε συνδυασμό με αυτοσυγκέντρωση, με στόχο τον ψυχικό εξαγνισμό και τη σωματική κάθαρση.

Αυτό στην πράξη σήμαινε … ειδική διατροφή, πολύ γυμναστική, μασάζ και λουτρά, διάβασμα σε βιβλιοθήκες, παρακολούθηση μουσικών και θεατρικών παραστάσεων και πάνω απ’ όλα πολύ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ και αμοιβαιότητα αισθημάτων.

Αμέσως μετά ακολουθούσε η «Εγκοίμηση» στο Άβατο, με συνοδεία αοιδών, για να καταλήξει ο άρρωστος να κοιμηθεί και να ονειρευτεί το σημείο του πόνου και τις υποδείξεις του “Θεού θεραπευτή”.

(ll.1-4) Για σένα αρχίζω θεραπευτή των νόσων Ασκληπιέ να τραγουδώ... μεγάλη χαρά για τους ανθρώπους, ανακουφιστή των πόνων των σκληρών. (l.5) Χαίρε, λοιπόν, άνακτα: με το τραγούδι μου προσεύχομαι σ’ εσένα! (Anonymous. The Homeric Hymns and Homerica).

O “Θεός θεραπευτής”, όμως, δεν ήταν άλλος από τον ίδιο του τον ΕΑΥΤΟ!

Η προετοιμασία που δεχόταν ψυχή τε και σώματι, με γερές δόσεις αυθυποβολής, ήταν αρκετά για να δώσει τα πρώτα σημάδια βελτίωσης. Φαντάζομαι … ΔΕΝ ήταν πανάκεια! Υπήρχαν περιπτώσεις … αρκετές … που η μέθοδος σαφώς δεν απέδιδε!

Πιστεύω, λοιπόν, ότι αν ο Ιπποκράτης συναντήσει τον Ασκληπιό και τις υποτιμημένες πρακτικές του, ειδικά στον Δυτικό κόσμο, η ιατρική θα αναγεννηθεί. Και αυτό γιατί τα αποτελέσματα είναι σε μεγάλο βαθμό χειροπιαστά.

Όποιος από εσάς έτυχε να κατέχει τη γνώση και να την εφαρμόσει στον πονεμένο συγγενή του - φυσικά στα όρια του εφικτού και στα πλαίσια του δυνατού - γνωρίζει την αλήθεια που περιγράφω. Μια αλήθεια με εντυπωσιακά αποτελέσματα!

Ο άρρωστος, ειδικά στην αποθεραπεία του αλλά και κατά τη διάρκεια του Γολγοθά του, έχει ανάγκη ουσιαστικής στήριξης από το περιβάλλον του. Έχει ανάγκη να πιστέψει και να θελήσει τη γιατρειά του.

Χρειάζεται σωματικές και ψυχικές μαλάξεις. Να βουτήξει σε εικονική ιαματική πηγή, όπου κορμί και μυαλό να γίνουν ΕΝΑ, και ως ένα να επιτεθεί με υπερδιπλάσια δύναμη στο κακό που πονά, εξαντλεί και λυγίζει.

Αυτός είναι ο ορισμός της θεραπείας με σφαιρική αντίληψη. Ο συνδυασμός σαφέστατα απαιτεί μεγαλύτερο Κόπο και Χρόνο από τους σύγχρονους γιατρούς … όμως ο «όρκος» για το λειτούργημα αυτό TON επιβάλλει.

Κι όσο νωρίτερα γίνει αυτό πράξη σε ευρεία κλίμακα, τόσο λιγότερα τα κρεβάτια του αγιάτρευτου πόνου…


via: macroskopio.gr 


Διαβάστε Περισσότερα »

12 Νοεμβρίου 2017

Διαλογισμός στην αρχαία Ελλάδα

«Η φύσης και η αλήθεια δεν αποκαλύπτονται ποτέ γυμνές στα μάτια εκείνων των ανθρώπων που καρδιά των τρέφει ακόμη ίχνη κακίας και ο νους των γίνεται στίβος όπου στροβιλίζονται αντιφυσικοί διαλογισμοί και σκέψεις ταπεινές»


Πυθαγόρας




Ο διαλογισμός είναι μία μορφή πνευματικής συγκέντρωσης που επιτυγχάνεται με τη βαθιά χαλάρωση, την απομάκρυνση κάθε σκέψης και εξωτερικών ερεθισμάτων από τη συνειδητότητα του υποκειμένου. Σκοπός του διαλογισμού είναι η άντληση γνώσης ή και εμπειριών άμεσα, χωρίς τη χρήση των αισθητηρίων οργάνων του ανθρώπου ή οποιασδήποτε πηγής πληροφόρησης. Γενικότερα θεωρείται και μέσο ψυχικής χαλάρωσης και ευεξίας. Τον διαλογισμό οι περισσότεροι τον έχουμε ταυτίσει με αρχαίες Ανατολικές θρησκείες και πρακτικές. Είναι όμως έτσι; Ενδιαφέρον παρουσιάζουν κάποιες αναφορές από την αρχαία Ελλάδα, οι οποίες αποδεικνύουν πως ο διαλογισμός δεν ήταν κάτι «ξένο», στην αρχαία Ελλάδα. Ας δούμε μερικά χαρακτηριστικά αποσπάσματα.


Σε αποσπάσματα του Πλάτωνα (Συμπόσιο ) ο Σωκράτης, φέρεται να διαλογιζόταν συχνά. Στην αρχή του διαλόγου και ενώ οι συνδαιτυμόνες του τον περίμεναν να μπει μέσα, βλέποντας ότι αργεί έστειλαν έναν δούλο να τον φωνάξει :


Αγάθων : Φώναξε τον γρήγορα.
Αριστόδημος : Αφήστε τον. Έχει ξέρετε ένα τέτοιο συνήθειο. Παραμερίζει πότε-πότε όπου τύχει και στέκεται ακίνητος.
Πλάτων – Συμπόσιο 175B


Σε επόμενο σημείο του διαλόγου ο Αλκιβιάδης, εξιστορεί ένα γεγονός από την μάχη της Αμφίπολης, όπου φαίνεται πως ο Σωκράτης διαλογιζόταν για μια ολόκληρη ημέρα :


"Αλκιβιάδης : Αξίζει όμως να ακούσετε ακόμα και το τι έκαμε και τράβηξε πάλι ο γενναίος άντρας κάποτε εκεί στην εκστρατεία. Αφού βυθίστηκε λοιπόν, που λέτε, σε περισυλλογή, στεκότανε στον ίδιο τόπο, από την αυγή, και στοχαζότανε κάποιο ζήτημα....Και αυτός στεκόταν, ωσότου ξαναφώτισε η αυγή και βγήκε ο ήλιος. Έπειτα προσευχήθηκε στον Ήλιο και έφυγε».
Πλάτων – Συμπόσιο 220C


Στον Φαίδωνα 65c-d, ο Σωκράτης αναφέρει σχετικά με τον διαλογισμό:


"..Χωρίς αμφιβολία τότε ακριβώς συλλογίζεται άριστα η ψυχή όταν δεν ενοχλείται διόλου από πουθενά, ούτε από την ακοή, ούτε από την όραση, ούτε από κανένα πόνο, ούτε από κάποια ηδονή, αλλά απομονώνεται όσον το δυνατόν περισσότερο μέσα στον εαυτό της, αποχαιρετώντας το σώμα, και όταν αποφεύγουσα, όσο είναι δυνατόν, κάθε συνεργασία και κάθε επαφή μαζί του, ορέγεται αυτούσια την πραγματικότητα".
Πλάτων – Φαίδων 65c-d


Επίσης στον Φαίδων (περί ψυχής), ο Σωκράτης περιγράφει την γη από ψηλά. Αναφέρει συγκεκριμένα :


"Λέγεται λοιπόν, ω συνομιλητή, πως η γη είναι, αν την έβλεπε κανείς από ψηλά, σαν τις σφαίρες που είναι από δώδεκα κομμάτια διαφορετικού δέρματος Δηλαδή είναι πολύχρωμη σφαίρα και τα μέρη της ξεχωρίζουν από τα χρώματα που έχει το καθένα, ενώ τα χρώματα που χρησιμοποιούν οι ζωγράφοι μας εδώ, δεν είναι παρά απομιμήσεις εκείνων των χρωμάτων.
Εκεί λοιπόν όλη η γη είναι χρωματισμένη απ' αυτά τα χρώματα, που είναι πιο λαμπερά και καθαρά από τα εδώ. Κάποιο μέρος της είναι πορφυρό και καταπληκτικό στην ομορφιά, ενώ άλλο χρυσωπό, άλλο λευκότερο από το γύψο και το χιόνι, και έτσι είναι χρωματισμένη και με τα άλλα χρώματα, και ακόμα περισσότερα, και ωραιότερα από

όσα εμείς έχουμε δει. Γιατί ακόμα και οι κοιλότητες της που είναι γεμάτες αέρα και νερό, παίρνουν μια απόχρωση λαμπερή μέσα στην ποικιλία των άλλων χρωμάτων, ώστε να δίνει την εντύπωση μιας ενιαίας εικόνας πολύχρωμης".


Μία άλλη μαρτυρία από τον Νέο Πυθαγόρειο Ιάμβλιχο , αναφέρει πως ο Πυθαγόρας , κατά την διάρκεια του ταξιδιού του στην Αίγυπτο, φαίνεται ότι διαλογιζόταν καθ όλη την διάρκεια του ταξιδιού.

"Καθόλο το διάστημα του ταξιδιού έμεινε (ο Πυθαγόρας ) σε ένα και το αυτό σημείο επί δύο νύκτες και τρεις ημέρες, χωρίς να μετάσχει ούτε τροφής, ούτε ποτού, ούτε ύπνου. Και θα διέφευγε της προσοχής όλων, όπως καθόταν στη θέση του ακίνητος, αν δεν ταλαντευόταν για λίγο..."
Ιάμβλιχος - Πυθαγορικός Βίος 16


Σύμφωνα δε με τον Ιεροκλέεα, το κλειδί της ευδαιμονίας για τους Πυθαγόρειους, ήταν η αυτογνωσία δια μέσου της αυτοκάθαρσης. Ιδού η ατραπός, όπως την δίδαξε ο Πυθαγόρας στους μαθητές του:


Μην επιτρέψεις στα μάτια σου ύπνο απαλό πριν εξετάσεις τρεις φορές τις πράξεις της ημέρας: "Τι παρέβην; Τι δ' έρεξα; Τι μοι δέον ουκ ετελέσθη;"


- Tι έπραξα που δεν έπρεπε;
- Τι έπραξα που έπρεπε;
- Τι δεν έπραξα που έπρεπε;


Ξεκινώντας από το πρώτο να προχωράς στη συνέχεια, και μετέπειτα προσεκτικά μεν, για τα κακώς πεπραγμένα σου να μέμφεσαι τον εαυτό σου, για τα χρηστά δε να ευχαριστιέσαι.


Γι’ αυτά να μοχθείς, να ασκείσαι, αυτά πρέπει να αγαπάς.Μ' αυτά ασχολήσου, αυτά μελέτα με προσοχή, αυτά είναι ανάγκη να αγαπήσεις με ζήλο.

Ιεροκλέους «Χρυσά Έπη» του Πυθαγόρα


…»διαλογισμός δεν είναι απόσυρση από τη ζωή. Ο διαλογισμός είναι μια διαδικασία κατανόησης του εαυτού μας, Και όταν κάποιος αρχίζει να κατανοεί τον εαυτό του, όχι μόνο τον συνειδητό αλλά και όλα τα κρυμμένα μέρη του εαυτού του, τότε έρχεται ησυχία. Αλλά ένας νους που γίνεται ήσυχος, που μένει ακίνητος με διαλογισμό ο οποίος είναι αποτέλεσμα εξαναγκασμού, συμμόρφωσης, δεν είναι ήσυχος, δεν μένει ακίνητος. Είναι ένας τελματωμένος νους.

Δεν είναι ένας νους ξύπνιος, ουδέτερος, ικανός για δημιουργική δεκτικότητα. Ο διαλογισμός απαιτεί αδιάκοπη επαγρύπνηση, αδιάκοπη επίγνωση της κάθε λέξης, της κάθε σκέψης και του κάθε συναισθήματος, που αποκαλύπτουν την κατάσταση της ίδιας μας της ύπαρξης, της κρυμμένης καθώς επίσης και της φανερής· και καθώς αυτό είναι επίπονο, καταφεύγουμε σε κάθε είδους παρηγορητικό ή απατηλό σύστημα και αυτό το ονομάζουμε διαλογισμό.
Η αυτογνωσία, λοιπόν, είναι η αρχή του διαλογισμού· χωρίς αυτογνωσία δεν υπάρχει διαλογισμός. Και καθώς εμβαθύνει κανείς στο ζήτημα της αυτογνωσίας όχι μόνο ο επιφανειακός νους γίνεται γαλήνιος, ήσυχος, αλλά φανερώνονται και τα διάφορα κρυμμένα επίπεδά του. Όταν ο επιφανειακός νους είναι ήσυχος, τότε το ασυνείδητο, τα κρυμμένα επίπεδα της συνείδησης, εμφανίζονται· αποκαλύπτουν το περιεχόμενό τους, κάνουν τις νύξεις τους, έτσι ώστε να κατανοεί κανείς εντελώς όλη τη διαδικασία της ύπαρξής του.

Ο νους, λοιπόν, γίνεται εξαιρετικά ήσυχος – είναι ήσυχος. δεν τον κάνουμε ήσυχο, δεν εξαναγκάζεται να είναι ήσυχος για κάποια ανταμοιβή ή από φόβο. Τότε υπάρχει μια σιωπή όπου εμφανίζεται η «Πραγματικότητα». Αλλά αυτή η σιωπή δεν είναι η χριστιανική σιωπή, ή η ινδουιστική σιωπή, ή η βουδιστική σιωπή. Αυτή η σιωπή είναι σιωπή χωρίς όνομα. Αν ακολουθήσεις το μονοπάτι της χριστιανικής σιωπής, ή της ινδουιστικής ή της βουδιστικής, ποτέ δεν θα είσαι σιωπηλός.

Ο άνθρωπος που θα βρει την «Πραγματικότητα» πρέπει να εγκαταλείψει εντελώς τη διαμόρφωσή του – είτε είναι χριστιανός, είτε ινδουιστής, είτε βουδιστής, ή είναι από οποιοδήποτε άλλου είδους ομάδα. Το να δυναμώνεις απλώς τα διαμόρφωσή σου με τον διαλογισμό, με τη συμμόρφωση και την υπακοή, φέρνει αποτελμάτωση του νου, νωθρότητα του νου· και δεν είμαι καθόλου βέβαιός ότι δεν είναι αυτό που θέλουμε οι περισσότεροι από εμάς, γιατί είναι πολύ πιο εύκολο να δεχόμαστε ένα πρότυπο και να το ακολουθούμε.



Αλλά το να ελευθερωθούμε από τη διαμόρφωση απαιτεί συνεχή επαγρύπνηση στις σχέσεις. Από τη στιγμή, λοιπόν, που υπάρχει αυτή η σιωπή, τότε υπάρχει μια εξαιρετικά δημιουργική κατάσταση — αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να γράψεις ποιήματα, να ζωγραφίσεις πίνακες και λοιπά· μπορεί ναι, μπορεί και όχι. Αλλά αυτή τη σιωπή δεν μπορείς να την επιδιώξεις, να την αντιγράψεις, να την μιμηθείς, γιατί τότε παύει να είναι σιωπή. Δεν μπορείς να φτάσεις σε αυτήν από κανένα μονοπάτι. Γεννιέται μόνο όταν κατανοηθούν οι τρόποι του «εγώ», και όταν το «εγώ» με όλες του τις δραστηριότητες και τις κατεργαριές, φτάνει σε ένα τέλος. Που σημαίνει ότι όταν ο νους παύει να δημιουργεί αυτός, τότε υπάρχει δημιουργία.

Οπότε ο νους πρέπει να γίνει απλός, πρέπει να γίνει ήσυχος. πρέπει να είναι ήσυχος… Όχι, το «πρέπει» είναι λάθος· το να πεις ότι ο νους πρέπει να είναι ήσυχος συνεπάγεται εξαναγκασμό – κάτι που το κάνει το «εγώ» – και ο νους είναι ήσυχος μόνο όταν έχει μπει τέλος σε όλη τη διαδικασία του «εγώ». Όταν κατανοηθούν όλοι οι τρόποι που χρησιμοποιεί το «εγώ», κι έτσι σταματήσουν οι δραστηριότητες του «εγώ», τότε μόνο υπάρχει σιωπή. Αυτή η σιωπή είναι ο αληθινός διαλογισμός. Και μέσα σε αυτή τη σιωπή εμφανίζεται το αιώνιο».


via: xletsos-basilhs.blogspot.gr
Διαβάστε Περισσότερα »

Έρευνα: H αγάπη των Αρχαίων Ελλήνων για το σκύλο



Η φύση αποτέλεσε για τους αρχαίους Έλληνες το πεδίο βάσης και εξέλιξης του ανθρώπου. Παρατήρησαν με ματιά και νου οξυδερκή, ότι μέσα σε αυτήν ο άνθρωπος πάλεψε με τα στοιχεία της φύσης, έπαθε πολλά, έμαθε από τα λάθη του και τέλος φιλοσόφησε την ίδια του την ύπαρξη, δίνοντας μεγάλη σημασία και ερμηνεύοντας τα θαυμαστά της δημιουργήματα που τον περιτριγυρίζουν.
Έτσι, αναπτύχθηκε μια άλλη, ξεχωριστή σχέση με τα ζώα, που συμπληρώνουν, μαζί με τον άνθρωπο, τις φανερές μορφές έμψυχης εκδήλωσης της φύσης. Το ζώο που βρίσκεται στην κορυφή της πυραμίδας των όντων, μετά τον άνθρωπο και έχει άμεση σχέση με την κοινωνική ζωή του ανθρώπου είναι ο σκύλος.
Υπάρχουν δύο μύθοι που εξηγούν το λόγο που ο σκύλος αποτελεί εδώ και χιλιάδες χρόνια τον πιο πιστό σύντροφο του ανθρώπου. Εδώ πρέπει να τονίσουμε ότι λίγα είναι τα ζώα για τα οποία έχουν πλαστεί μύθοι από τους αρχαίους Έλληνες. Ο πρώτος μύθος, μας λέει πως ο κύν ήταν δημιούργημα του θεού Ήφαιστου.
Για το λόγο αυτό, απολάμβανε μεγάλης εκτίμησης σε σημείο σχεδόν ισότητας με τους ανθρώπους, σε αντίθεση με τους αρχαίους Αιγυπτίους που είχαν μια πιο απόμακρη σχέση με τα ζώα (τα λάτρευαν μεν αλλά χωρίς να έχουν καθημερινή επαφή μαζί τους). Ο θεός Απόλλων εξημέρωσε το σκύλο και τον δώρισε στην αδελφή του θεά Αρτέμιδα, προκειμένου να τη συνοδεύει στο κυνήγι (κύναν άγω).
Επίσης, ένας άλλος μύθος αναφέρει ότι ο σκύλος είναι αποτέλεσμα αναπαραγωγής του Κέρβερου (του σκύλου που φύλαγε τον Άδη), την οποία επέτυχε ο Μολοσσός, ο εγγονός του Αχιλλέα. Για την ιστορία, τον Κέρβερο τον αιχμαλώτισε ο Ηρακλής και τον πήγε στον Ευρυσθέα, από τον οποίο τον έκλεψε ο Μολοσσός.
Πέραν όμως, από τους μύθους, οι αρχαίοι Έλληνες ασχολήθηκαν με τα ζώα και στο επιστημονικό πεδίο. Ο πανεπιστήμονας και φιλόσοφος Αριστοτέλης, στο έργο του «περί ζώων ιστορία», κάνει μια λεπτομερή μελέτη γύρω από τα είδη και τη φύση των σκύλων δείχνοντας έτσι τη σημασία που έδιναν οι αρχαίοι στο ζώο αυτό. Συγκεκριμένα, κατατάσσει του Μολοττικούς κύνες και τους Ινδικούς κύνες στην κατηγορία βραχυκεφάλων κυνών. (Υπενθυμίζω εδώ ότι η λέξη Μολοσσός είναι η αρχαία ονομασία της Ηπείρου). Ακόμα και στην καθημερινή ζωή των μεγάλων ανδρών ο κύνας έπαιξε σημαντικό ρόλο. Ο Μέγας Αλέξανδρος ως μαθητής του Αριστοτέλη, ήταν κυνόφιλος.
Όσο ήταν στην Πέλλα είχε μια θηλυκή σκυλίτσα (Μολοττικός κύων) και αργότερα στην Περσία κατά τη διάρκεια της εκστρατείας του κατά του Πέρση Δαρείου, αγόρασε έναν αρσενικό σκύλο (Ινδικός κύων) και μάλιστα έναντι αδρής αμοιβής, ονόματι Περίττα. Αργότερα, έδωσε το όνομά του σε μια πόλη που ίδρυσε εκεί.
Mία από τις σημαντικότερες ενδείξεις για αυτήν την σχέση αγάπης και συντροφιάς μεταξύ των αρχαίων Ελλήνων με τους σκύλους, που διαρκεί πάνω απο 3.000 χρόνια, μας την δίνει ο πατέρας της Ελληνικής ιστορίας Όμηρος στην Οδύσσεια (ραψωδία ρ΄300-309), όπου περιγράφει το γνωστό και συγκινητικό περιστατικό του θανάτου του σκύλου του Οδυσσέα (ονόματι Άργος) τη στιγμή που αναγνωρίζει τον αφέντη του ντυμένο ζητιάνο, που γύρισε μετά από 10 έτη απουσίας.
Σχέση μοναδική. Συντροφικότητα που προκαλεί συγκίνηση. Ένα άλογο ον, ο κατάκοιτος σκύλος Άργος, παρ’ όλα τα χρόνια απουσίας του αφέντη του, μπόρεσε να τον αναγνωρίσει αφήνοντας σε εμάς, όπως και στον Οδυσσέα το δάκρυ να κυλήσει και να αγγίξει την καρδιά μας. Αβίαστα ερωτήματα έρχονται στο νου μας: Τι δέσιμο είχαν ο αφέντης με το σκύλο του, κάνοντας τον πολυταξιδεμένο και σκληρό από τις κακουχίες Οδυσσέα να δακρύσει;



Τι είναι αυτό που μπορεί να οδηγήσει ένα άλογο ον να δεθεί συγκινησιακά με ένα λογικό; Μήπως η επικοινωνία αυτή δηλώνει την ύπαρξη της ψυχής; Μήπως, ως άνθρωποι πρέπει να δώσουμε μεγάλη βαρύτητα στη ψυχή μας και στην επικοινωνία με τη φύση, στην οποία άλλως τε είμαστε συγκάτοικοι με τα άλλα ζώα;

Οι αρχαίοι Έλληνες αντιλήφθηκαν από πολύ νωρίς τη διαφορετική σχέση που έχει ο σκύλος με τον άνθρωπο. Σχέση φιλική, σχέση συνεργασίας. Σχέση πάνω απ’ όλα εμπιστοσύνης, όπως επίσης και φιλοσοφικής συντροφιάς. Πριν από τον μεγάλο φιλόσοφο Σωκράτη, που άλλαξε τα δεδομένα της σκέψης πάνω σε βαθειά και αιώνια προβλήματα τη ανθρωπότητας, υπήρχαν οι λεγόμενοι κυνικοί φιλόσοφοι. Αυτοί, γύριζαν στους δρόμους των πόλεων και μιμούνταν τη ζωή των σκύλων.

Ζούσαν σε πιθάρια ή σε βράχους προκειμένου να ταπεινωθούν και να φιλοσοφήσουν. Άλλως τε, μη ξεχνάμε την εικόνα που μας έχει μείνει χαραγμένη στο μυαλό με τον μεγάλο αρχαίο φιλόσοφο Διογένη να περιφέρεται μέρα μεσημέρι στους δρόμους της Αθήνας κρατώντας φανάρι και έχοντας συντροφιά έναν σκύλο, αναζητώντας άνθρωπο, όπως έλεγε, υπονοώντας την ποιοτική έννοια της λέξης.

Ο σκύλος λοιπόν, τιμήθηκε από όλους τους Έλληνες της αρχαίας εποχής, τοποθετώντας τον ακόμα και στο σύμπαν (αστερισμός του κυνός), εκφράζοντας έτσι την υπέρτατη αγάπη τους για το ζώο. Το γεγονός αυτό αν μη τι άλλο, δείχνει ότι ο σκύλος αποτελούσε μέρος της καθημερινότητας της ζωής τους. Η καθημερινότητα δεν άλλαξε στο πέρασμα των αιώνων και ο σκύλος παραμένει γύρω μας, δίπλα μας. Είναι ανάγκη να δούμε μέσα από την παρουσία του τη σταθερή κοινωνική σχέση του με τον άνθρωπο, καταδικάζοντας και αποτρέποντας την κακοποίησή τους από μερίδα συνανθρώπων μας.

Εξάλλου, όσοι δεν το γνωρίζουν, ως και ο Μέγας Αλέξανδρος, που ενδιαφερόταν για μεγάλα και σημαντικά πράγματα, θέσπισε νόμο για την προστασία των ζώων. Κοιτάζοντας λοιπόν, στα μάτια ενός ποιμενικού ελληνικού Μολοττικού σκύλου (Hellenic Epir Molossus), μπορούμε να τρέξουμε πίσω στο χρόνο και να αισθανθούμε τη συντροφιά, όχι απλά ενός κύνα αλλά ενός αρχαίου «Έλληνα» φίλου και προστάτη της ζωής μας




Οι Έλληνες για να τιμωρήσουν την Εκάβη αποφάσισαν να τη λιθοβολήσουν. Ως προς τον θάνατό της υπάρχουν παραλλαγές, όλες όμως έχουν ως κοινό στοιχείο τη μεταμόρφωση σε σκύλο. Ο Ευριπίδης στην ομώνυμη τραγωδία του αναφέρει ότι η Εκάβη, αφού πρώτα είδε όλα τα παιδιά της νεκρά ή αρπαγμένα, μεταμορφώθηκε από τους θεούς, που τη λυπήθηκαν, σε σκυλί.

Μία παραλλαγή λέει ότι η Εκάβη μεταμορφώθηκε σε σκύλο όταν την κατεδίωξαν για εκδίκηση οι σύντροφοι του Πολυμήστορα. Τρίτη εκδοχή είναι ότι η Εκάβη μεταμορφώθηκε σε σκύλο μέσα στο πλοίο που την οδηγούσε δούλη στην Ελλάδα. Τέλος, στην εκδοχή του λιθοβολισμού, η Εκάβη λιθοβολήθηκε πράγματι από τους Έλληνες, που όμως όταν πήγαν να την τραβήξουν κάτω από τις πέτρες βρήκαν, αντί για το πτώμα της, ένα σκυλί με πύρινα μάτια. Φαίνεται ότι η Εκάβη λατρεύθηκε σαν θεά με ιερό ζώο το σκυλί.

Άλλος ένα Ελληνικός μύθος της αρχαιότητας έκανε αναφορά σε μηχανικούς σκύλους που είχαν σταλεί να προστατέψουν το παλάτι του Αλκίνοου. Οι Θεοί ήταν ιδιαίτερα ευχαριστημένοι με τον βασιλιά Αλκίνοο και μέσω της τέχνης του Ήφαιστου, του χάρισαν χρυσούς και ασημένιους, αθάνατους και πανίσχυρους μηχανικούς σκύλους για την προστασία του παλατιού του.



Πηγή

Διαβάστε Περισσότερα »
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...