Kατεβάσετε την εφαρμογή android του blog! DownLoad

FoulsCode: 2011-17

Translate

Πρόσφατα Σχόλια

Σύνολο αναρτήσεων

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα News. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα News. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Η διαμόρφωση μιας εξουσιαστικής ελίτ

Written By Greek Port on Πέμπτη, 17 Αυγούστου 2017 | Αυγούστου 17, 2017



Εισαγωγή:
Ατακτα επιλεγμένα αποσπάσματα από τη μπροσούρα "με αυτό μοιάζει η ομοφωνία;" της συλλογκότητας Common Wheel που πραγματεύεται τις διαδικασίες, συμπεριφορές και ανάπτυξη άτυπων ιεραρχιών σε αντι-ιεραρχικά εγχειρήματα.Η ομάδα που ανέλαβε τη μετάφραση, αποδίδοντας την απόπειρα των συγγραφέων του αρχικού κειμένου να ανατρέψουν τα γλωσσικά σεξιστικά στερεότυπα χρησιμοποιώντας εναλλάξ θηλυκό και αρσενικό γένος στο κείμενο, αποφάσισε να το μεταφράσει εξ'ολοκλήρου σε θηλυκό γένος.






Η διαμόρφωση μιας εξουσιαστικής ελίτ

Όποτε εμφανίζεται ένας πυρήνας μέσα σε μια συλλογικότητα ο οποίος αναλαμβάνει τη διαχείριση των καθημερινών υποθέσεων, όπως την πληρωμή του ενοικίου, τη διαχείριση των βιβλίων, τον προσανατολισμό των νέων μελών, την αντιπροσώπευση της οργάνωσης προς τα έξω -παραδείγματος χάριν στον τύπο- και τελικά αποφασίζει την κατεύθυνση της οργάνωσης χωρίς την διαβούλευση της συλλογικότητας, τότε τα μέλη θα πρέπει να ανησυχήσουν πολύ.

Εάν αυτός ο πυρήνας χλευάζει την εμμονή στις καθιερωμένες διαδικασίες ή γελοιοποιεί τα άτομα που ανησυχούν για αυτές, υποστηρίζοντας ότι εκείνες, ο «πυρήνας», η σκληρά εργαζόμενη και αναντικατάστατη ραχοκοκαλιά της οργάνωσης, ενδιαφέρονται περισσότερο να γίνονται τα πράγματα παρά να πηγαίνουν σε συνελεύσεις, τότε δεν υπάρχει καμία ομοφωνία ή αίσθημα συλλογικότητας στην ομάδα.

Τα κυριαρχικά άτομα συχνά επιδιώκουν να δυσφημούν ή να αποθαρρύνουν την προσκόλληση σε έναν γραπτό κώδικα διαδικασιών. Αυτό τους επιτρέπει να ενεργούν χωρίς τη συγκατάθεση της ομάδας αλλά και χωρίς να παραβιάζουν οποιονδήποτε κανόνα, ή ακόμη και να υποστηρίζουν ότι αυτές μόνο ξέρουν τους κανόνες και ότι στην πραγματικότητα τους έχουν ακολουθήσει. Ακόμη χειρότερα, μπορούν να αναγκάσουν κάποια άλλη να ενεργήσει σύμφωνα με τις επιθυμίες τους, υποστηρίζοντας ότι το απαιτεί ένας διαδικαστικός κώδικας που κανένα άλλο μέλος δεν έχει ποτέ δει.

Επιπλέον η έλλειψη διαδικασιών επιτρέπει στις αυτόκλητες αρχηγούς να ελέγξουν τη συλλογικότητα μέσω προστριβών και παραλείψεων. Τα ζητήματα που αυτές δεν ευνοούν επιτρέπεται να παραλειφθούν σιωπηλά. Αν κάποια παραπονεθεί, οι αυτόκλητες αρχηγοί μπορούν να πουν ότι δεν έχουν ασχοληθεί ακόμα με το ζήτημα επειδή, δεδομένου ότι “τρέχουν” τη συλλογικότητα, πνίγονται στη δουλειά. Ή μπορούν να υποστηρίξουν ότι εκείνα τα θέματα που δεν λύθηκαν, απλώς ήταν πρακτικά αδύνατο να λυθούν. Πώς μπορούν τα άλλα μέλη, που έχουν κρατηθεί μακριά από οποιαδήποτε οργανωτικά ζητήματα, να υποστηρίξουν το αντίθετο;

Οποτεδήποτε επιτρέπεται σε μια μικρή ελίτ να αναλάβει τη διοίκηση, τα υπόλοιπα μέλη αφήνονται να λειτουργούν μόνο ως μέλισσες-εργάτριες. Η κλίκα που έχει τον έλεγχο, επιδιώκει να παγιώσει τη δύναμή της κατακερματίζοντας την ομάδα, έτσι ώστε καμιά να μην ξέρει τι κάνει οποιαδήποτε άλλη εκτός από εκείνα τα μέλη που βρίσκονται στην κορυφή -και τα οποία πρέπει να ρωτηθούν κάθε φορά που είναι να γίνει ένα βήμα που θα μπορούσε να έχει επιπτώσεις σε μια άλλη υποομάδα ή στην ευρύτερη υποδομή της συλλογικότητας.

Σε μερικές περιπτώσεις, τα μέλη που έχουν αποκοπεί από την ηγεσία, στην οποία δικαιωματικά πρέπει να συμμετέχουν όλες, μπορεί απλώς να εργάζονται ανεξάρτητα, τρέχοντας δικά τους εγχειρήματα και χρησιμοποιώντας την ομάδα μόνο για τους πόρους που είναι σε θέση να προσφέρει. Αυτό επίσης δεν συνιστά λειτουργία στη βάση της ομοφωνίας.

Οι συλλογικότητες ισότιμων σχέσεων απαιτούν τόσο το να είναι ενήμερο κάθε μέλος για όλες τις πτυχές της λειτουργίας της ομάδας, όσο και να έχει κάθε μέλος τις απαιτούμενες δεξιότητες για να εκτελέσει οποιοδήποτε από, ή και όλα, τα σχετικά με τη λειτουργία καθήκοντα. Αυτό μπορεί να είναι κουραστικό, αλλά μόνο έτσι μπορεί να υπάρξει ουσιαστικό μοίρασμα της εξουσίας μέσα στη συλλογικότητα.

Οι ευθύνες των μελών της συλλογικότητας

Ακριβώς όπως εκείνες που αναλαμβάνουν θέσεις εξουσίας υπονομεύουν την ομοφωνία, έτσι την υπονομεύουν και όσες παραχωρούν την εξουσία και δείχνουν να χάνουν το ενδιαφέρον τους για τις δουλειές της ομάδας. Επειδή οι συλλογικότητες δεν έχουν αφεντικά που επιβάλλουν τους κανόνες, η καθεμία που συμμετέχει στην κοινή προσπάθεια έχει την ευθύνη και οφείλει να φροντίζει ώστε οι βασικές αρχές λειτουργίας να ακολουθούνται από όλες. Εάν κάποια ενεργεί με τρόπο εξουσιαστικό, είναι καθήκον όλων να ανακαλέσουν το πρόσωπο αυτό στην τάξη και να της ζητήσουν να αλλάξει συμπεριφορά. Η αποτυχία να γίνει αυτό σημαίνει ότι η ομοφωνία δεν λειτουργεί πλέον στην ομάδα.

Τα κυριαρχικά μέλη μπορεί να προσπαθήσουν να ενθαρρύνουν την απάθεια και την έλλειψη συμμετοχής, κρατώντας συνήθως τις υπόλοιπες χωρίς ενημέρωση σχετικά με τα όσα συμβαίνουν στην ομάδα. Αυτή είναι μια αυταρχική στρατηγική συγκέντρωσης της εξουσίας στα χέρια ενός ατόμου ή μιας μικρής κλίκας. Όταν η πλειοψηφία χάνει το ενδιαφέρον της για τη λήψη των αποφάσεων, τότε οι λίγες θα αναλάβουν αυτόν το ρόλο μόνες τους.

Έχει πολύ μεγάλη σημασία, προκειμένου να λειτουργεί η ομοφωνία, να αναλαμβάνουν όλα τα μέλη έναν ενεργό ρόλο στη λειτουργία της συλλογικότητας και να κρατά η καθεμία τον εαυτό της πλήρως ενημερωμένο. Η παραχώρηση της εξουσίας, δυστυχώς, σημαίνει συχνά ότι κάποια θα είναι έτοιμη να την αναλάβει.


Τα παρακάτω είναι μερικά κοινά τεχνάσματα που εμφανίζονται στις συνελεύσεις και στην συλλογική δυναμική της ομάδας όταν μέλη που έχουν μεγάλη επιρροή προσπαθούν να καθοδηγήσουν τη διαδικασία λήψης απόφασης.

Στις συναντήσεις:

Η έκφραση ενόχλησης ή εκνευρισμού από κάποιες όταν ένα μέλος μοιράζεται τις ανησυχίες του –συμπεριφορά που υπονοεί ότι το άτομο αυτό σπαταλά το χρόνο της ομάδας αφού ενδιαφέρεται υπερβολικά να σκαλίζει θέματα σχετικά με την κατάλληλη διαδικασία, ή επειδή φέρνει ζητήματα που δεν απασχολούν την ομάδα. όμως, η ομοφωνία απαιτεί όλα τα μέλη να ακούγονται και όλα τα ζητήματα να αντιμετωπίζονται. Κανένα άτομο και καμιά “κλίκα”, δεν επιτρέπεται να καθορίζει τί είναι και τί δεν είναι σημαντικό.
Η δημιουργία υπονοιών (ή η ξεκάθαρη δήλωση) ότι τόσο η αναφορά σε προβλήματα όσο και η έκφραση διαφωνιών δρα αποδιοργανωτικά για τη συλλογικότητα ή δείχνει απιστία προς εκείνες που εργάζονται σκληρά για αυτήν.
Η έκφραση επιφυλάξεων για μία πρόταση πριν ν’ αναλυθεί πλήρως από αυτήν που τη φέρνει στη συζήτηση έτσι ώστε να προκύψουν ανησυχίες μεταξύ των συμμετεχουσών. Αποτέλεσμα αυτού συχνά είναι να εστιάσει η συζήτηση στις ανησυχίες που εκφράστηκαν και η πρόταση καθεαυτή να μη γίνει αντικείμενο μελέτης. (Σημείωση: Μια καλή συντονίστρια συνέλευσης πρέπει να αποτρέψει κάτι τέτοιο. Συνήθως όμως η συντονίστρια απλώς αφήνει τον κόσμο να μιλάει με τη σειρά που σηκώνει το χέρι του, κάνοντας με αυτόν τον τρόπο αδύνατη οποιαδήποτε συζήτηση απαιτεί ανταλλαγή απόψεων “εκτός σειράς”. Έτσι, αυτή που έχει κάνει την πρόταση μπορεί να μην έχει τη δυνατότητα να μιλήσει παρά μόνο στο τέλος μιας σειράς παρανοήσεων, οι οποίες έχουν περάσει από ομιλήτρια σε ομιλήτρια, εξουδετερώνοντας οποιαδήποτε ελπίδα για ξεκαθάρισμα. Η συντονίστρια -πριν προχωρήσει η συζήτηση- πρέπει να επιτρέπει σε δύο άτομα την ανταλλαγή εκτός σειράς εάν πρόκειται έτσι να διασαφηνιστούν όψεις ενός ζητήματος ή μιας πρότασης).
Η έκφραση διαφωνίας σε κάτι που δεν προτάθηκε ποτέ. Παραδείγματος χάριν, η Α λέει ότι πρέπει να ενθαρρύνεται η συμμετοχή στις συνελεύσεις μέσω της ευρύτερης κοινοποίησής τους. Η Β, που προτιμά τη χαμηλή προσέλευση προκειμένου να ασκεί μεγαλύτερη επιρροή στη λήψη αποφάσεων, απαντάει ότι δεν μπορεί να απαιτείται από τον κόσμο να έρχεται στις συνελεύσεις. Έτσι ακολουθεί κατακραυγή ενάντια στην “αντιδημοκρατική” πρόταση για αναγκαστική συμμετοχή στις συνελεύσεις. Αποτέλεσμα: η πρόταση της Α απορρίπτεται.
Το να αφήνει κάποιο μέλος την ομάδα να φτάσει σε μια απόφαση και να δείχνει ότι τη στηρίζει, ενώ μετά “διακριτικά” καθοδηγεί την ομάδα στο επόμενο θέμα της συνέλευσης πριν να συμφωνηθεί συγκεκριμένο σχέδιο για την υλοποίηση της απόφασης. Ομοίως, η εθελοντική προσφορά ενός μέλους της ομάδας για μια δράση που όμως δεν γίνεται πολύ συγκεκριμένη -πρακτική που επιτρέπει να ξεχαστεί αργότερα η συγκεκριμένη διαθεσιμότητα, όταν έρθει ο καιρός για την πραγματοποίηση της δράσης.
Η θέση ότι κάποιες αποφάσεις για δράση μπορούν να εκτελεσθούν μόνο από λίγα αφοσιωμένα μέλη –θέση που όμως δεν φαίνεται να ισχύει όταν αφορά δράσεις που συγκεκριμένα μέλη δεν εγκρίνουν. Σε αυτή την περίπτωση, αυτά τα μέλη, επιμένουν ότι για τη συγκεκριμένη δράση απαιτείται ευρεία συμμετοχή. Με αυτόν τον τρόπο γίνεται προσπάθεια να κολλήσει το σχέδιο στην αδυναμία συντονισμού ενός μεγάλου ποσοστού των μελών, κάτι που μπορεί να οδηγήσει και στο να απορριφθεί η δράση. Ομοίως, η επιμονή στο ότι μερικές αποφάσεις, προκειμένου να περάσουν, απαιτούν ευρεία υποστήριξη, και όχι απλώς την απουσία ενστάσεων, και πρέπει επομένως να αναβληθούν μέχρι να ακουστούν περισσότερες απόψεις, πράγμα που οδηγεί συνήθως σε μία αόριστη (δηλαδή μόνιμη) αναβολή.
Ο χλευασμός, το κατσούφιασμα, το να κοιτάζει κανείς επίμονα κάτω, οι φωνές, οι δυνατοί αναστεναγμοί, το να παριστάνει κάποια την πληγωμένη, την ανήσυχη, την ανυπόμονη, το να αποχωρεί από τις διαδικασίες.

Στο πλαίσιο της ευρύτερης δυναμικής της ομάδας:

Το να θέτει κάποια τον εαυτό της (ή την “κλίκα” της) ως την de facto αρχηγό αναλαμβάνοντας μεγάλο κομμάτι των διοικητικών καθηκόντων, εμφανίζοντας με αυτόν τον τρόπο τον εαυτό της ως απαραίτητη, ενώ ταυτόχρονα αρνείται την προσφορά βοήθειας -ιδιαίτερα όταν αυτό θα καθιστούσε όποια άλλη βοηθά συμμέτοχο σε βασικές γνώσεις για το πώς “τρέχουν” τα πράγματα στη συλλογικότητα.
H συσσώρευση πληροφοριών από κάποια μόνο μέλη, ειδικά λεπτομερειών που είναι κρίσιμες για τη λειτουργία της συλλογικότητας ή τη συμμόρφωση της με σημαντικά ζητήματα (όπως π.χ. οι δοσοληψίες της, αν υπάρχουν, με το κράτος και τους θεσμούς).
To να καθιστά κάποιο άτομο τον εαυτό της ως τη μοναδική συντονίστρια διαφόρων επιτροπών ή δραστηριοτήτων της συλλογικότητας, μετατρέποντας έτσι τον εαυτό της (ή την κλίκα της) ως το μόνο πρόσωπο που έχει το συνολικό έλεγχο της οργάνωσης.
To να καθιστά κάποιο άτομο τον εαυτό της ως το μόνο πρόσωπο που μπορεί να ενεργήσει ως εξωτερικός σύνδεσμος της ομάδας, με το άλλοθι ότι έχει πρόσβαση σε όλες τις υποομάδες ή τα εγχειρήματα της συλλογικότητας.
To να ενεργεί κάποια ως εκπρόσωπος της ομάδας σε πλαίσια εκτός της συλλογικότητας.
Η λήψη αποφάσεων χωρίς τη διαβούλευση της συλλογικότητας –κάτι που μπορεί να ξεκινήσει με ασήμαντα θέματα (όπως την παραγγελία προμηθειών), και να κλιμακωθεί βαθμιαία περιλαμβάνοντας αποφάσεις για σημαντικά ζητήματα (όπως τη γενικότερη κατεύθυνση που πρέπει να ακολουθήσει η συλλογικότητα).
Η περιφρόνηση της επιμονής για ορθές διαδικασίες –θέση που υπονοεί ή ισχυρίζεται ότι μόνο όσα μέλη δεν κάνουν τίποτα ανησυχούν για τις διαδικασίες ενώ υπάρχουν πολλά πρακτικά πράγματα που πρέπει να γίνουν.
Η αντιμετώπιση των συναντήσεων ως σχολαστικών και κουραστικών (η απουσία συστηματικού προγράμματος συναντήσεων είναι ένδειξη τέτοιας αντιμετώπισης).
Ο ισχυρισμός ότι δεν υπάρχει καμία ανάγκη να εναλλάσσονται τα μέλη στα διάφορα καθήκοντα επειδή τα πιο ικανά άτομα πρέπει να κάνουν αυτό για το οποίο είναι καταλληλότερα. (Σημειώστε ότι η εναλλαγή καθηκόντων εξασφαλίζει το μοίρασμα της εξουσίας μέσα στη συλλογικότητα -κάτι που τα μέλη με “αρχηγικές τάσεις” συνήθως δεν θέλουν).
Το να υποστηρίζει κάποια ή κάποιες ότι γνωρίζει/-ζουν το “πρωτόκολλο” της οργάνωσης (το οποίο είναι άγραφο) σε οποιαδήποτε δεδομένη κατάσταση. Το να επικαλούνται το “βαθμό” παλαιότητας, εμπειρίας, ή εξειδικευμένης γνώσης εάν κάποια διαφωνήσει με μια απόφαση.
Η επιμονή στη θέση ότι η γνώμη όσων εργάζονται σκληρότερα για τη συλλογικότητα πρέπει να έχει μεγαλύτερο βάρος στη λήψη αποφάσεων. Η ομοφωνία δεν αναγνωρίζει ούτε ικανότητες, ούτε στάτους: όλα τα μέλη πρέπει να αντιμετωπίζονται ως ισότιμα.
Η δήλωση ότι σε περιόδους κρίσης δεν υπάρχει ο χρόνος ή η ενέργεια για να εμμένει η ομάδα στην ομοφωνία ή στις ορθές διαδικασίες, εφόσον υπάρχουν άμεσα, πιεστικά θέματα που πρέπει να εξεταστούν. Έτσι μια κλίκα μπορεί να αυτο-προσδιοριστεί ως η “εκ των πραγμάτων αρχηγική” ομάδα, καταστρέφοντας όχι μόνο τη συλλογική συμμετοχή αλλά και τη διαφάνεια στη διαδικασία λήψης αποφάσεων.
Η χρήση του παλαιότερου “κόλπου” χειραγώγησης που υπάρχει: το να περνάει κάποια στην επίθεση ώστε να μη χρειάζεται να δώσει λόγο για τις δικές της ενέργειες, δημιουργώντας ένα σύννεφο από κατηγορίες που δεν επιτρέπει να εστιάσει η προσοχή των μελών στα πραγματικά ζητήματα.
Η δημιουργία αποδιοπομπαίων τράγων ή παριών για να αποσπάται η προσοχή από όσες χειραγωγούν.
Οι φοβέρες, οι απειλές, τα καλοπιάσματα.
Η ρητορική της οσιομάρτυρος: “Μετά από όλα όσα έχω κάνει για αυτήν τη συλλογικότητα, πώς μπορέσατε να με αμφισβητήσετε;”

Το πρόβλημα με την ευγένεια

Η ευγένεια, που δεν πρέπει να συγχέεται με το σεβασμό, την εκτίμηση και την ευπρέπεια (όλα θετικές αξίες), αποτελούσε πάντα εργαλείο καταπίεσης -π.χ. για τη δυσφήμιση των πολιτικών αντιπάλων ή των διαδηλωτριών μέσω του χαρακτηρισμού των πράξεών τους ως άσεμνες ή αδιάκριτες (από εκείνες τις οποίες θίγουν τα ηχηρά συνθήματα και τα οδοφράγματα). Η ίδια τακτική εφαρμόζεται και μέσα σε συλλογικότητες για να σιωπούν όσες διαφωνούν. Οι συλλογικότητες και η συλλογική δράση απαιτούν ευθύτητα και ειλικρίνεια. Η ευγένεια αποτελεί ανάθεμα για το χτίσιμο της ομοφωνίας.

Η παραδοσιακή αγγλοσαξονική προτεσταντική λεπτότητα -του τύπου: “μη λες τίποτε αν δεν έχεις κάτι ευχάριστο να πεις”, “μην εκφράζεις ποτέ αρνητική κριτική” και “βιάσου να αμβλύνεις τις διαφωνίες”- είναι ασύμβατη με τη συλλογική δράση. Η σύγκρουση είναι ουσιώδης για τη διαδικασία διαμόρφωσης εννοιών και εγχειρημάτων. Οι ιδέες πρέπει να εξετάζονται πλήρως και ειλικρινώς. Αντιθέτως, το να φέρεσαι “ευγενικά” όταν δεν το νιώθεις, δημιουργεί μόνο δυσπιστία. Το ήθος της ειλικρίνειας, της αμεσότητας και της ευθύτητας παροτρύνει την ομάδα να επικεντρώνει στο περιεχόμενο μιας δήλωσης αντί να τροφοδοτεί συνεχώς την ανάγκη τού να γίνει κατανοητό το υπονοούμενο που ενδεχομένως κρύβει μία παρατήρηση (π.χ. “Μήπως το είπε αυτό απλώς για να με κάνει να φανώ χαζή;” κ.λπ.).
Η απουσία συγκρούσεων είναι σχεδόν πάντα σημάδι ότι η διαφωνία, ή ακόμα και η όποια ειλικρινής συνεισφορά, καταπιέζονται μέσα σε ένα πλαίσιο που αποδοκιμάζει, γενικώς και αορίστως, τη δημιουργία έντασης.

Ένα άτομο που θέλει να εκμεταλλευτεί καταστάσεις θα επικαλεστεί, όταν το βολεύει, την κοινωνική αβρότητα, κατηγορώντας οποιαδήποτε άλλη εγείρει ερωτήματα ως ασεβή ή διασπαστική, με σκοπό να την κάνει να σωπάσει.

Το ήθος της ευγένειας παρέχει πλήρη ελευθερία κινήσεων στις θρασύδειλες, καθώς οι «καλοί τρόποι» υπαγορεύουν πως πρέπει να αντιδρούμε με ηρεμία όταν κάποια προσπαθεί να μας επιβληθεί βάζοντας τις φωνές. Όταν λοιπόν κάποια απαντήσει με επιθετικό τρόπο σε λεκτικές επιθέσεις, είναι πολύ πιθανό να αντιμετωπίσει την αποδοκιμασία της ομάδας, επειδή κλιμακώνει, αντί να εκτονώνει, τη διαμάχη –ταυτόχρονα αυτή που επιτέθηκε αρχικά, αν είναι καθ' έξιν θρασύδειλη και έχει κερδίσει μια θέση ισχύος και σεβασμό στην ομάδα μέσω κυριαρχικών συμπεριφορών, πιθανότατα “θα τη βγάλει καθαρή”. Δεν αποκλείεται ο κόσμος να πάρει και το μέρος της επειδή δέχεται επίθεση, αποδοκιμάζοντας εκείνη που τόλμησε να αντιπαρατεθεί με ένα τόσο αγαπητό και σεβαστό μέλος. Συμπεριφορές σαν κι αυτή είναι χαρακτηριστικές κυρίως σε ομάδες που καθοδηγούνται από χαρισματικές προσωπικότητες, παρά σε αντι-ιεραρχικές συλλογικότητες. Παρ' όλα αυτά, τέτοια περιστατικά συμβαίνουν συχνά και σε ομάδες που ισχυρίζονται πως λειτουργούν στη βάση της ομοφωνίας.

Στις ομόφωνες διαδικασίες είναι εξαιρετικά σημαντικό να ακούγεται και να εξετάζεται το περιεχόμενο ενός παραπόνου, ακόμη κι αν αυτό εκφράζεται με μια έκρηξη θυμού. Σε μια συλλογικότητα στην οποία επικρατεί κλίμα εκφοβισμού, τα μέλη που μπορεί να έχουν αντιρρήσεις κρατούν συνεχώς το στόμα τους κλειστό. Έτσι τα ζητήματα βγαίνουν στην επιφάνεια μόνο όταν κάποια ωθείται στα άκρα και εκφράζει τις επιφυλάξεις της ουρλιάζοντας. Όταν συμβεί αυτό, είναι πολύ εύκολο για τα μέλη με κυριαρχικές διαθέσεις να χαρακτηρίσουν την παραπονούμενη “τρελή” ή “εμπαθή”. Στην πραγματικότητα, ένα ιδιαιτέρως ύπουλο μέλος που θέλει να έχει τον έλεγχο μπορεί επί τούτου να προκαλεί κάποια, την οποία αναγνωρίζει ως εν δυνάμει απειλή για την εξουσία της, μόνο και μόνο για να πάρει μια εν θερμώ απάντηση την οποία θα χρησιμοποιήσει στη συνέχεια ως αιτία για την απομάκρυνσή της από την ομάδα.

Τα μέλη μιας συλλογικότητας πρέπει να μπορούν να προσδιορίσουν εάν ο θυμός χρησιμοποιείται από πρόθεση ως εργαλείο εκφοβισμού. Η ειλικρινής συζήτηση μπορεί συχνά να προκαλέσει ένταση. Η ομάδα πρέπει να δημιουργεί ένα ασφαλές και ανοιχτό περιβάλλον στο οποίο κάτι τέτοιο θα είναι αποδεκτό.

Συχνά δημιουργείται η παρεξήγηση ότι επειδή η συλλογική ζωή βασίζεται στην ειλικρίνεια, την ισότητα και τα κοινά ιδανικά, η δυναμική μας συλλογικότητας πρέπει να χαρακτηρίζεται πάντοτε από τρυφερότητα και αλληλοϋποστήριξη. Το ακριβώς αντίθετο όμως, είναι εξίσου αληθινό. Η συλλογική δράση πρέπει να επιτρέπει στα άτομα να εκφράζουν τις διαφωνίες τους ακόμη και με τρόπους που δεν είναι πάντα οι καλύτεροι δυνατοί.

Μια συλλογικότητα που από τη μία ενδίδει σε εμφανώς ανειλικρινείς εκφράσεις τρυφερότητας ή συμπάθειας και από την άλλη δυσφορεί όταν αντιμετωπίζει βλοσυρά βλέμματα, θυμό ή την αντιπάθεια κάποιας προς κάποιο άλλο άτομο ή ιδέα, δεν λειτουργεί ούτε στη βάση της ομοφωνίας, ούτε με τη βασική προϋπόθεση του αμοιβαίου σεβασμού. Η ομοφωνία, είτε για καλό είτε για κακό, αξιώνει για όλες τη δυνατότητα ξεσπάσματος. Όταν αυτό δεν επιτρέπεται, η ομάδα λειτουργεί στη βάση εξουσιαστικών σχέσεων.

Οι άνθρωποι θυμώνουν, απογοητεύονται, αγανακτούν, συγχύζονται, καταβάλλονται, εκδικούνται, θίγονται, φθονούν και πάει λέγοντας. Η εκτόνωση αυτών των συναισθημάτων πρέπει να είναι αποδεκτή, και αργότερα μπορούν, ενδεχομένως, να απολογούνται αν κάτι τέτοιο θεωρηθεί απαραίτητο. Απ' την άλλη η συλλογικότητα οφείλει να κατακρίνει όποια επίτηδες επιδίδεται σε θεατρινισμούς ως εξουσιαστική μανούβρα για να εκφοβίσει μέλη που πιθανόν διαφωνούν.

Η συλλογική δράση απαιτεί σεβασμό -που σημαίνει να ακούς και να εξετάζεις με ειλικρίνεια τη διαφορετικότητα και τα αισθήματα της άλλης- αλλά όχι συμβατικούς ευγενείς τρόπους, που είναι το επίχρισμα της προσήνειας και συχνά χρησιμοποιούνται παραπλανητικά για να συγκαλύψουν τις πραγματικές απόψεις και κίνητρα κάποιας.

Η ανάγκη για καλοσύνη

Παρόλο που η συλλογική ζωή δεν πρέπει να χαρακτηρίζεται από ψεύτικους συναισθηματισμούς και υπερβολικές κολακείες μεταξύ των μελών, η κοινή προσπάθεια του να ανήκεις σε μια συλλογικότητα προϋποθέτει καλή θέληση και γνήσιο ενδιαφέρον για κάθε άτομο που εμπλέκεται. Εάν οι σχέσεις μέσα στην ομάδα δεν στηρίζονται στην καλοσύνη, την ανεκτικότητα και την αποδοχή παρά τα προβλήματα που αναπόφευκτα προκύπτουν, τότε σίγουρα θα εμφανιστούν δυναμικές που δεν υποστηρίζουν το πνεύμα της ομοφωνίας. Ουσία της ομοφωνίας δεν είναι η από κοινού λήψη αποφάσεων (αυτό είναι ένα αποτέλεσμα) αλλά ο θεμελιώδης σεβασμός για τους προβληματισμούς κάθε μέλους και για το ίδιο το άτομο. Όποτε εμφανίζονται πρακτικές εκφοβισμού, χλευασμού ή επιβολής η συλλογικότητα δεν λειτουργεί στη βάση της ομοφωνίας.

Στο προηγούμενο κομμάτι, “Το Πρόβλημα με την Ευγένεια”, τονίζουμε πως τα μέλη πρέπει να μπορούν να εκφράσουν το θυμό τους και άλλα δυσάρεστα ή δύσκολα συναισθήματα και απόψεις. Είναι αποδεκτό να θυμώνει ένα μέλος, να ενοχλείται ή να κάνει λάθος –οι άνθρωποι κάνουν λάθη. Η συλλογικότητα πρέπει να αντιμετωπίζει τα λάθη ως κάτι αναμενόμενο στο πλαίσιο της λειτουργίας της. Από την άλλη, όσες κάνουν κάποια “γκάφα” πρέπει να σπεύδουν να τη διορθώσουν, και έπειτα τα πράγματα να προχωρούν. Αλλά οι σκοπίμως άσχημες συμπεριφορές δεν μπορούν να γίνονται αποδεκτές. Τέτοια είναι μια συμπεριφορά που σχεδιάζεται για να προκαλέσει ένα συγκεκριμένο αποτέλεσμα, είτε αυτό είναι το να φοβίσει ένα μέλος που διαφωνεί, είτε να αποδείξει την ορθότητα μιας άποψης, είτε να επιδείξει την “ανωτερότητα” κάποιου μέλους σε σχέση με ένα συγκεκριμένο ζήτημα. Δεν είναι, επίσης, σωστό να αναστατώνεις άλλα μέλη επειδή το βρίσκεις διασκεδαστικό.

Ακόμη και όσες από εμάς διαλέξαμε να συμμετέχουμε σε αντι-ιεραρχικές συλλογικότητες, παρόλαυτα έχουμε ζήσει σε μια κοινωνία που τοποθετεί τα άτομα σε θέσεις εξουσίας και υποταγής. Οι περισσότερες αντιλαμβανόμαστε πως ισότητα σημαίνει το να απορρίπτεις κάθε μορφή εδραιωμένης ιεραρχίας και το να μη δέχεσαι να δίνεις ή/και να εκτελείς διαταγές. όμως, μερικές φορές τα μέλη μιας συλλογικότητας δημιουργούν άτυπες ιεραρχίες επειδή δρούν και σκέφτονται με βάση τα όσα έχουν ενσωματώσει στο πλαίσιο της κυρίαρχης κουλτούρας.

Για παράδειγμα, εάν κάποια φαίνεται εξαιρετικά καταρτισμένη σε ένα ζήτημα και πρόθυμη να αναλάβει την ευθύνη του να “φαίνεται”, τότε ενίοτε της παραχωρείται μια άτυπη αρχηγική θέση. Κάτι τέτοιο συμβαίνει όχι μόνο εξαιτίας της τεμπελιάς των υπολοίπων, αλλά κυρίως χάρη στην κυρίαρχη αντίληψη -την οποία είναι εξαιρετικά δύσκολο να ξεπεράσει κάποια που ένιωθε περήφανη όταν αρίστευε στο σχολείο και αυτό της αναγνωριζόταν- ότι τα άτομα πρέπει να απολαμβάνουν επαίνους και εκτίμηση για τα ταλέντα και τις επιτυχίες τους. Σε μια πραγματικά ισότιμη ομάδα, όλες συνεισφέρουν ανάλογα με τις ικανότητες και τη διαθεσιμότητά τους και καμιά δεν θα έπρεπε να περιμένει να εισπράξει εύσημα για όσα καταφέρνει. Η πρακτική της “λατρείας των ηρωίδων” είναι ασύμβατη με την ουσία της ομοφωνίας. Όλα τα κατορθώματα έχουν, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, επιτευχθεί και με τη βοήθεια των άλλων.

Η αφοσίωση, η οποία εκ πρώτης όψεως μοιάζει θετική αξία, δεν έχει θέση σε συλλογικότητες ισότιμων σχέσεων που πασχίζουν να είναι δίκαιες προς όλα τα μέλη τους. Το αίσθημα αφοσίωσης μας ωθεί να υπερασπιζόμαστε τον κοντινό μας άνθρωπο, ακόμη και εις βάρος κάποιας άλλης και ενώ ξέρουμε πως η “κολλητή” μας έχει άδικο. Ή να παραβλέπουμε γεγονότα και να αποφεύγουμε τη διερεύνηση ενός ζητήματος, ακόμη και εάν αυτό σημαίνει πως δεν θα ξεκαθαρίσει η κατάσταση για ένα άτομο που αδίκως κατηγορείται. Η δικαιοσύνη απαιτεί να ακούμε τους πάντες και να εξετάζουμε όλες τις πιθανότητες πριν σχηματίσουμε οποιαδήποτε άποψη.

Δημιουργώντας παρίες (απόβλητες)

Μία από τις χειρότερες και πλέον κατακριτέες τάσεις που συναντάμε σε μη ιεραρχικές συλλογικότητες, είναι η δημιουργία παριών: μια μικρή ομάδα αποφασίζει ότι κάποιο άτομο είναι ανεπιθύμητο και τότε αυτό απομονώνεται για να διασυρθεί και να εκδιωχθεί*. Η πρακτική αυτή μπορεί να ξενίζει για ομάδες που υποτίθεται πως βασίζονται στην ισότητα, τον αμοιβαίο σεβασμό και την αποδοχή, αλλά συμβαίνει ιδιαίτερα συχνά. Το ζήτημα αυτό χρήζει μεγαλύτερης ανάλυσης απ’ όση θα λάβει σ’ αυτό το μικρό κεφάλαιο.

Συχνά, αυτή η διαδικασία εκδίωξης δικαιολογείται με βάση μια συγκεκριμένη αντίληψη περί “αποπομπής” . Σύμφωνα με το τυπικό αναρχικό όραμα, τα άτομα θα ζουν ή θα λειτουργούν σε μικρές ομάδες χωρίς ιεραρχία, λαμβάνοντας όλες τις αποφάσεις που αφορούν στην κοινότητα με αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες (με άλλα λόγια, όλες πρέπει να έχουν τη δυνατότητα συμμετοχής στη λήψη αποφάσεων και, ιδανικά, να συμφωνούν μ’ αυτές). Αν κάποια σαμποτάρει την κοινότητα ή με κάποιο τρόπο προκαλεί ή απειλεί να δημιουργήσει σοβαρά προβλήματα, δεν υπάρχει ούτε αστυνομία, ούτε άλλη εξουσιαστική δομή για να χειριστεί το ζήτημα. Επομένως, ο καλύτερος τρόπος αντιμετώπισής της είναι, απλά και δημοκρατικά, να την διώξουν από την κοινότητα. Η πρακτική αυτή θεωρείται λιγότερο εξουσιαστική σε σχέση με τις συμβατικές μεθόδους της ποινικής δικαιοσύνης και της φυλάκισης, καθώς το άτομο είναι ελεύθερο να αναζητήσει νέα σύνδεση με άλλες κοινότητες. Το κρίσιμο σημείο που συχνά παραβλέπεται από τις σημερινές συλλογικότητες, είναι το ότι η αποπομπή προορίζεται για ακραίες, επικίνδυνες ή εγκληματικές συμπεριφορές και δεν αποτελεί μια μέθοδο για να ξεφορτωθούμε κάποια που ορισμένα μέλη βρίσκουν κουραστική ή ενοχλητική.

Είναι φυσικό να είναι οι άνθρωποι, μερικές φορές, αντιπαθητικοί ή ανάποδοι. Οι συλλογικότητες που στηρίζονται στην ισότητα πρέπει να βασίζονται στην αρχή ότι η καθεμιά έχει το δικαίωμα να είναι ο εαυτός της, άσχετα αν η συμπεριφορά της την καθιστά δημοφιλή ή όχι. Αυτό δεν σημαίνει πως είναι αποδεκτή οποιαδήποτε προσβλητική συμπεριφορά. Εάν κάποια ενοχλείται θα πρέπει να το κάνει γνωστό και να ζητήσει από το άτομο που τη θίγει να αλλάξει συμπεριφορά. Κάτι τέτοιο δεν είναι σίγουρο πως θα γίνει, οπότε τα δύο αυτά μέλη πρέπει να βρουν έναν τρόπο να συνυπάρξουν. Οι ανθρώπινες σχέσεις σπανίως είναι τέλειες.
Βέβαια, αυτό που συχνά συμβαίνει είναι ότι ή το ένα ή και τα δύο μέλη θα μεγαλοποιήσουν το θέμα, εκτοξεύοντας κατηγορίες και απαιτώντας από τη συλλογικότητα να επέμβει απομακρύνοντας αυτήν που υποτίθεται πως φταίει. Δεν είναι ασυνήθιστο να αρχίσουν και οι μηχανορραφίες ώστε το ένα μέλος να κερδίσει “πλεονέκτημα” έναντι του άλλου. Ένα δύσμοιρο άτομο που δεν θα σκεφτόταν ποτέ να καταστρώσει στρατηγικές και ιδιοφυείς συνομωσίες, μπορεί ξαφνικά να ανακαλύψει πως το μισούν οι πάντες και μάλιστα χωρίς να ξέρει το γιατί. Μερικές φορές οργανώνονται μυστικές συναντήσεις, εν αγνοία της κατηγορουμένης, στις οποίες καταστρώνεται το σχέδιο εξοστρακισμού της. Συνήθως αυτό γίνεται γιατί οι παραπονούμενες παραείναι δειλές ώστε να την αντιμετωπίσουν πρόσωπο με πρόσωπο και να ζητήσουν αλλαγή της συμπεριφοράς της.

Πολλές φορές το μέλος που απομακρύνεται δεν γνωρίζει καν το σφάλμα του, ενώ πιθανώς θα ήταν διατεθειμένο να το διορθώσει αρκεί να του είχε επισημανθεί. Επίσης, συχνά μικρές ομάδες συσπειρώνονται εναντίον κάποιου μέλους επειδή είναι “αδέξιο” με τις κοινωνικές σχέσεις και αθέλητα εμφανίζεται ως αγενές ή αυταρχικό. Χρειάζεται να επισημάνουμε ότι κάτι τέτοιο δεν συνιστά λειτουργία σύμφωνη με το πνεύμα της ομοφωνίας; Μέχρι και παιδιά μπορούν να φερθούν πιο ώριμα.

Ένας ακόμη χειρότερος τρόπος για τη δημιουργία παριών εμφανίζεται όταν ένα εξουσιαστικό μέλος -ή κλίκα- προσπαθεί εσκεμμένα να μειώσει την αξιοπιστία, και τελικά να αποβάλλει, κάποια την οποία θεωρεί απειλή για την ηγεμονία του. Μερικές φορές ένα μέλος γίνεται στόχος αφού εκφράσει την αποδοκιμασία του για την εξουσία που η αυτόκλητη αρχηγική ελίτ έχει αποσπάσει από τη συλλογικότητα. Σε άλλες περιπτώσεις, μπορεί απλώς να αξίωσε την τήρηση στοιχειώδους δημοκρατικής διαδικασίας. Εάν μια τέτοια επισήμανση ληφθεί σοβαρά υπόψη, υπάρχει το ενδεχόμενο η αρχηγική κλίκα να χάσει τα προνόμιά της -οπότε και υπονομεύει την κριτική που της γίνεται.

Ο ευκολότερος τρόπος για να αμφισβητηθεί η αξιοπιστία κάποιας που διαφωνεί είναι να κατηγορηθεί για προσωπική εμπάθεια εναντίον του μέλους που κατακρίνει. Αυτή που δέχεται την κριτική μπορεί έπειτα να ρίξει το δόλωμα στη διαφωνούσα με προσωπικές προσβολές και αν εκείνη απαντήσει καλόβουλα αλλά εκνευρισμένα, ο “Μακιαβέλι” μας θα έχει αποδείξει αυτό που θέλει: “Βλέπετε; Θέλει απλώς να με εκδικηθεί και για αυτό γίνονται όλα!”.

Δεν υπάρχει ποτέ λάθος στιγμή για να αμφισβητηθούν οι πράξεις κάποιας, όταν αυτές συνδέονται με την ακεραιότητα της διαδικασίας στη συλλογικότητα. Στην πραγματικότητα, κάτι τέτοιο είναι υποχρέωση κάθε μέλους όταν νοιώθει πως η κατάσταση το απαιτεί. Δυστυχώς, λίγοι άνθρωποι το κάνουν. Είναι ευκολότερο να μην εκτίθεσαι και να μην παίρνεις θέση για αυτό που πιστεύεις ότι είναι σωστό. Μπορούν ακόμη και να συναινέσουν στην καταδίκη μιας διαφωνούσας, μόνο και μόνο για να μη “στριμωχτούν”. Μπορούν επίσης εύκολα να συμφωνήσουν ότι αυτή που κάνει τη φασαρία δεν θέτει κάποιο πραγματικό ζήτημα αλλά επιχειρεί μονάχα προσωπικές επιθέσεις. Η ομοφωνία δεν λειτουργεί σε τέτοιο κλίμα. Είναι πιθανό, όποια προσπαθήσει να ταράξει τα νερά υπό τέτοιες συνθήκες να βρεθεί έξω απ’ την πόρτα.

Αποτελεί υποχρέωση για τα μέλη μιας συλλογικότητας να ακούν προσεκτικά και να εξετάζουν κάθε ζήτημα που τίθεται, καθώς και να λαμβάνουν υπόψη τους όλες τις πλευρές. Τα μέλη πρέπει να θεωρούν πως κάθε ανησυχία έχει σοβαρή βάση και να την εξετάζουν ως τέτοια. Ειδικά όταν αφορά στην αποδοκιμασία κάποιου άλλου μέλους, όλες στην συλλογικότητα πρέπει να προσπαθούν να φτάσουν στην ουσία του ζητήματος χωρίς να βγάλουν βιαστικά συμπεράσματα. Ρώτα. Ερεύνησε. Ψάξε για πιθανά κίνητρα, ώστε να μπορέσεις να ανακαλύψεις την αλήθεια. Αυτό δεν γίνεται σχεδόν ποτέ. Τα άτομα είναι συνήθως ευχαριστημένα με το να ακολουθούν το ρεύμα και πολύ δύσκολα μετακινούνται από τη θέση που διάλεξαν.

Σε περιπτώσεις ιδιαιτέρως άσχημων ή εκβιαστικών συμπεριφορών, η συλλογικότητα πρέπει κανονικά να αντιμετωπίζει την κατάσταση (παρ’ όλο που κάτι τέτοιο δεν σημαίνει απαραίτητα την αποπομπή του μέλους που είχε τις παραπάνω συμπεριφορές). Σπανίως, βέβαια, μια ομάδα υπερασπίζεται ένα από τα μέλη της που αδικήθηκε. Όσο η ομαδική καταδίκη συνίσταται στο “ξεφόρτωμα” οποιουδήποτε μη δημοφιλούς ατόμου -ειδικά μέσω e-mail ή χωρίς να έχει ακούσει όσα το αφορούν- τόσο οι άνθρωποι πολύ εύκολα ακολουθούν. Όταν, όμως, ένα κυριαρχικό μέλος που το παίζει τσαμπουκάς, πρέπει να αντιμετωπιστεί στα ίσια, τότε όλες εξαφανίζονται. Ακόμη και εάν, ως τότε, αυτό το μέλος γενικά αναγνωρίζεται ως εξουσιαστικό, μόλις κάποια αναζητήσει υποστήριξη για να εγείρει το ζήτημα, ξαφνικά καμιά από τις υπόλοιπες δεν μπορεί να θυμηθεί να είχε πρόβλημα μαζί του.

Πολύ συχνά, συμβαίνουν περιπτώσεις «άσχημων» αποβολών επειδή η συλλογικότητα δεν έχει καθορισμένο πλαίσιο για την αντιμετώπιση διαφωνιών και διενέξεων. Όταν λείπει μια τέτοια διαδικασία ή μια συνέλευση στην οποία οι διαφορές μπορούν ανοιχτά να συζητηθούν, οι μόνες επιλογές για την ομάδα είναι ή το να σέρνεται με έναν αδόμητο και ακαθόριστο τρόπο σε μια κατάσταση όπου όλες καταπίνουν τους προβληματισμούς τους και υπομένουν σιωπηλά κάθε προσβολή, ή το να απομακρύνεται βίαια όποια επισημαίνει κάποιο πρόβλημα. Σε τέτοιες συνθήκες η υπόσχεση μιας περιεκτικής και ανοιχτής συναίνεσης, εγγενής υποτίθεται σε ομάδες που βασίζονται στην ομοφωνία, υπονομεύεται και περιορίζεται σε εκφράσεις του τύπου “ή σκάσε ή πάρε δρόμο”.

Παρόλα αυτά, κάποιες φορές, ακόμη και εάν φαίνεται πως υπάρχουν επαρκείς κανόνες και διαδικασίες, αυτοί μπορεί να αγνοηθούν ή/και να αχρηστευθούν. Ιδιαίτερα σε ολιγομελείς ομάδες δεν είναι σπάνιο οι κανόνες να αγνοούνται απροκάλυπτα, καθώς τα μέλη αποφασίζουν πως αυτές οι ρυθμίσεις δεν αποτελούν τίποτα περισσότερο από τεχνικές κοινοτοπίες. Έτσι, παρά τους κανόνες, αυτή που έχει δυσφημιστεί ή εκδιωχθεί δεν έχει πολλά περιθώρια αντίδρασης όταν η μικρή κλίκα που αυτοαποκαλείται συλλογικότητα, στραφεί εναντίον της. Σχεδόν αναπόφευκτα θα καταλήξει να εγκαταλείψει τον αγώνα, καθώς δεν αξίζει να ασχολείται με κανόνες που όλες αγνοούν, απλώς για να παραμείνει ανάμεσα σε άτομα που προφανώς δεν τη θέλουν μαζί τους.

Οι καθιερωμένοι κανόνες μπορούν, επίσης εύκολα, να υπονομευθούν μέσω κοινών τεχνικών χειραγώγησης, όπως περιγράψαμε σε άλλα κεφάλαια. Μια ομάδα μπορεί να προτίθεται να ακολουθήσει με ειλικρίνεια τις συμφωνημένες διαδικασίες διερεύνησης προστριβών ή να παρέχει την αναμενόμενη διαδικασία, αλλά αυτά αποδεικνύονται άχρηστα, όταν όλη η ομάδα έχει προκαταβολικά πειστεί για την ενοχή του ατόμου που κατηγορείται. Ακατάσχετα όργια καταρράκωσης υπολήψεων και διασποράς φημών μπορούν ψυχολογικά να εκμηδενίσουν πολλές “δίκαιες δίκες” προτού ακόμη αρχίσουν.

Κατά τραγική ειρωνεία, πολλά άτομα χρησιμοποιούν την πίστη στον αναρχισμό, ως δικαιολογία για να αγνοούν σκανδαλωδώς κανόνες που σχεδιάστηκαν για να εξασφαλίζουν τη δικαιοσύνη και τη δημοκρατία. Όσες παραβιάζουν τέτοιους κανόνες, μπορούν να υπερασπίζονται τις πράξεις τους λέγοντας πως δεν πρέπει να ακολουθούν πάντα το “νόμο”, ακριβώς επειδή πιστεύουν στην αναρχία. Παρ’ όλα αυτά, ενώ μπορεί να είναι αλήθεια πως οι αναρχικοί και οι αναρχικές διατηρούν το δικαίωμα να απορρίπτουν άδικους -ή προερχόμενους από ένα άδικο σύστημα- νόμους, είναι εξίσου αλήθεια ότι οφείλουν ταυτόχρονα να κινούνται προς μια συλλογική κατανόηση των βασικών δημοκρατικών αρχών.

Οι κανόνες μπορούν να είναι πολύ σημαντικοί, όχι απλώς επειδή είναι οι κανόνες, αλλά επειδή μπορούν να λειτουργήσουν ως άξονες-οδηγοί για την κατάκτηση της δημοκρατίας. Οι άξονες αυτοί αποδεικνύονται εξαιρετικά χρήσιμοι σε δύσκολες ή πολύπλοκες αντιπαραθέσεις όταν τα άτομα πολύ πιο εύκολα μπερδεύονται ή παρασύρονται, ξεχνώντας τις πλέον βασικές αρχές ή ακόμη και την κοινή λογική.

Προειδοποιητικά Σημάδια και Επικίνδυνες Συμπεριφορές

Τα παρακάτω αποτελούν έναν κατάλογο συμπεριφορών (σε καμία περίπτωση πλήρη) που θα έπρεπε να προειδοποιούν τα μέλη της συλλογικότητας ότι χρειάζεται να επανεξετάσουν τη δυναμική της ομάδας ώστε να εξασφαλίζεται η ισότιμη συμμετοχή (και να “γειώνονται” τα εγωκεντρικά μέλη ή/και όσα το παίζουν ντίβες).

Ομαδικές συμπεριφορές

Οι συναντήσεις παρακολουθούνται από λίγα άτομα και εκείνα που παρευρίσκονται είναι βαρύθυμα και βαριεστημένα, αφήνοντας μια αυτόκλητη αρχηγό να θέτει την ημερήσια διάταξη και να μιλάει την περισσότερη ώρα. Αυτό είναι ένα βέβαιο σημάδι ότι ο κόσμος έχει εγκαταλείψει κάθε προσπάθεια ουσιαστικής συνεισφοράς.
Δεν γίνονται συναντήσεις για πολλούς μήνες ή και καθόλου, λόγω της έλλειψης ενδιαφέροντος. (Σημείωση: μερικές ομάδες συγκεντρώνονται σε τακτική βάση για να δουλέψουν διάφορα σχέδια. Αυτές οι συναντήσεις μπορούν να θεωρηθούν άτυπες εάν αποφάσεις και ζητήματα συζητούνται κατά τη διάρκεια της εργασίας. Αυτό δεν πειράζει γιατί δεν σηματοδοτεί έλλειψη συμμετοχής.).
Ένα άτομο ή μια κλίκα δυσφημεί τις συνελεύσεις (είναι βαρετές, παίρνουν πάρα πολύ χρόνο, οι άνθρωποι έχουν καλύτερα πράγματα να κάνουν, οι συνελεύσεις είναι για όσους ενδιαφέρονται μόνο για τις διαδικασίες και όχι για να γίνονται πράγματα κλπ.) έτσι ώστε γίνονται σπάνια, εσπευσμένα, ή με μικρή συμμετοχή. Η συνέπεια είναι ότι μία μικρή ομάδα ή ένα άτομο μπορεί να λάβει αποφάσεις χωρίς να πρέπει να ερωτηθεί οποιαδήποτε άλλη.
Κάποιες συμμετέχουν στις διαδικασίες με το φόβο μήπως αναστατώσουν την «αρχηγό». Κάποιες επιπλήττουν άλλες επειδή αναστάτωσαν την “αρχηγό”.
Κάποιο άτομο ή μια μικρή ομάδα χλευάζει την ιδέα της χρήσης μιας συντονίστριας ή μιας συμφωνημένης διαδικασίας, υπονοώντας ότι “η ομάδα μας” δεν τα χρειάζεται πλέον αυτά.
Αβάσιμες φήμες και κουτσομπολιά, ειδικά αυτά που επιτίθενται σε κάποια αποκαλώντας την ρατσίστρια ή σεξίστρια (χαρακτηρισμοί που είναι δύσκολο να αποκρούσει κάποια) ή “μη συνεργάσιμη”, “παράλογη”, “αποδιοργανωτική” (ασαφείς κατηγορίες, δύσκολο τόσο να αποδειχθούν όσο και να απορριφθούν).
Μια συνεχής εκστρατεία δυσφήμισης κάποιου μέλους, με κατηγορίες όπως “κλέφτρα”, “ψεύτρα” και “ελεγχομανής” πετιούνται χωρίς αιτιολόγηση ή στο πλαίσιο μιας καθαρής σκευωρίας (π.χ. ένα πρόσωπο που δανείζεται ή χάνει κάτι χαρακτηρίζεται κλέφτρα και ζητείται η αποπομπή του).
Κυκλοφορεί μια λίστα που συγκεντρώνει υπογραφές από τα μέλη, με σκοπό να δυσφημίσει κάποιο άλλο μέλος της ομάδας. Άτομα που υπογράφουν χωρίς οποιαδήποτε άμεση γνώση των κατηγοριών (συχνά με την πρόθεση να φανούν χρήσιμα: “Δεν θέλω το τάδε πρόσωπο να καταστρέψει την ομάδα!”, ή για να αποφύγουν να θυμώσουν τις κατηγόρους και να είναι οι ίδιες τα θύματα της επόμενης τέτοιας κίνησης).
Συνεχές “θάψιμο” ατόμων που συνδέονταν στο παρελθόν με την ομάδα, ακόμη και σε ένα φαινομενικά χιουμοριστικό πλαίσιο.
Πρακτικές αποκλεισμού καινούριων ζητημάτων όταν υπάρχει πρόβλημα που απασχολεί τη συλλογικότητα.

Ατομικές συμπεριφορές

Κάποιο μέλος:

Υποκρίνεται την εξοργισμένη επειδή θεωρεί ότι κάποια σπαταλάει το χρόνο της ομάδας με κοινοτοπίες.
Συντρίβει τις διαφωνίες κατασκευάζοντας προφάσεις που αποσπούν την προσοχή ή παραπλανούν.
Προσπαθεί να δημιουργήσει μια διαμάχη δυσφημώντας συνεχώς κάποιες πίσω από την πλάτη τους ή με το να τους επιτίθεται φραστικά (για παράδειγμα: κάποια που εκμεταλλεύεται κάθε ευκαιρία για να παραπονεθεί πάντα για το ίδιο πρόσωπο υποστηρίζοντας ότι: η τάδε είναι “πεσιματίας” (!)/παρενοχλεί σεξουαλικά /είναι σεξίστρια /τρελή/τα έχει βάλει μαζί μου, κλπ).
Χρησιμοποιεί τον άμεσο εκφοβισμό με διάφορους τρόπους, όπως το να κοιτάζει επίμονα κάτω, να φωνάζει, θεατρινισμούς ή συμπεριφορά του τύπου “μόλις που συγκρατώ την οργή μου”.
Παριστάνει την πληγωμένη ή το θύμα μιας κατάστασης ενώ στην πραγματικότητα είναι αυτή που επιτίθεται.
Παριστάνει την πληγωμένη ή την εξοργισμένη όποτε κάποιο μέλος υποβάλλει ένα λογικό αίτημα, όπως το να ζητήσει την ευθύνη για μία δαπάνη (ένα επιπλέον σημείο προσοχής: το άτομο αυτό θεωρεί τον εαυτό της τόσο υπεράνω των κανόνων ώστε να οικειοποιείται τα χρήματα του ταμείου της συλλογικότητας ή άλλους πόρους.
Καθιστά τον εαυτό της αναντικατάστατο με το να μην επιτρέπει σε κανένα μέλος να βοηθήσει ή να έχει πρόσβαση στις πληροφορίες που θα χρειάζονταν προκειμένου να βοηθήσει.
Προτείνει (ή επιμένει!) να παραμεριστούν θεμελιώδεις αρχές της συλλογικότητας έτσι ώστε να αντιμετωπιστεί μια κρίση (ή άλλες σημαντικές ανεπάρκειες, όπως η έλλειψη οικονομικών πόρων).
Δεν έχει καθόλου υπομονή με τις θεμελιώδεις αρχές της συλλογικότητας (υπονοώντας ότι αυτές, ή τα ιδανικά γενικώς, είναι παιδαριώδη).
Απολαμβάνει τις λογομαχίες με όσες έχουν λιγότερες γνώσεις ή είναι πιο ευάλωτες, μόνο και μόνο για την ευχαρίστηση του να τις συντρίβει.
Δείχνει περιφρόνηση για τις ιδέες των άλλων ή για το δικαίωμά τους να τις εκφράσουν (π.χ. χλευάζοντας, γελοιοποιώντας, υποτιμώντας). Αυτό δεν πρέπει να συγχέεται με την ειλικρινή συζήτηση στην οποία μπορεί να δημιουργηθούν αναμενόμενες εντάσεις. Η περιφρόνηση φέρνει μόνο τη σιωπή.
Προκαλεί το φόβο με σκοπό να ελέγχει καταστάσεις, εκφράζοντας οργή με θεατρινίστικους τρόπους για ασήμαντες αφορμές (π.χ. μια ομάδα δεν τακτοποίησε τις καρέκλες μετά από τη συνέλευση, τα άτομα που εργάζονται για κάποιο πρότζεκτ δεν τηλεφώνησαν πριν έρθουν στο χώρο, κλπ).
Προκαλεί το φόβο και ελέγχει τα πράγματα προβλέποντας καταστροφικές συνέπειες. Τα άτομα που ανησυχούν ή αντιλαμβάνονται μια επικείμενη κρίση είναι πιο πιθανό να ενδώσουν στη χειραγώγηση.
Δημιουργεί και διαδίδει καταστροφολογικά σενάρια και ταυτόχρονα παρουσιάζει τον εαυτό της ως την “από μηχανής θεά”.
Παρανοεί και αποδίδει φαύλα και ύπουλα κίνητρα στις εμφανώς αθώες ή χωρίς πρόθεση ενέργειες κάποιου προσώπου. Η επίθεση προς τις άλλες είναι συχνά ο αποτελεσματικότερος τρόπος για να αποφύγει να λογοδοτήσει για τη δική της συμπεριφορά (π.χ. κάποιο μέλος που δανείζεται χωρίς να ρωτήσει το κατάλληλο άτομο είναι “κλέφτρα” και πρέπει να διωχθεί, κάποιο μέλος που υιοθετεί ένα σκυλί και το φέρνει στο χώρο “νομίζει ότι ο χώρος της ομάδας είναι το ιδιωτικό του σπίτι”, κλπ).
Προβλέπει τις εξελίξεις έτσι ώστε να εξυπηρετούν τους στόχους της (για παράδειγμα: δηλώνει επανειλημμένα ότι η γειτονιά γίνεται όλο και λιγότερο ανεκτική απέναντι στη συλλογικότητα εξαιτίας των πανκ-ροκ συναυλιών).
Επιδεικνύει τις γνώσεις της (π.χ. για τον αναρχισμό, τον κολεκτιβισμό, τον ριζοσπαστισμό) για να δημιουργήσει την εικόνα του ατόμου που όλες οι άλλες πρέπει να συμβουλεύονται σχετικά με το πώς να προχωρήσουν.

[via] osarena.net
Αυγούστου 17, 2017 | 0 σχόλια | Διαβάστε περισσότερα

AI ή τεχνητή νοημοσύνη: Μια διαφορετική προσέγγιση

Written By Greek Port on Παρασκευή, 11 Αυγούστου 2017 | Αυγούστου 11, 2017




Στην τεχνητή νοημοσύνη ή AI που γνωρίζουμε μέχρι σήμερα οι εταιρείες παρομοιάζουν τον ανθρώπινο εγκέφαλο με ένα υπολογιστή.

Ωστόσο, ο εγκέφαλος δεν επεξεργάζεται πληροφορίες, δεν ανακτά γνώσεις και δεν αποθηκεύει μνήμες όπως ακριβώς το κάνει ένας υπολογιστής, σύμφωνα με Pascal Kaufmann.



Η σημερινή προσέγγιση

Έτσι οι εταιρείες που ισχυρίζονται ότι χρησιμοποιούν το AI για να κατασκευάσουν την “επόμενη γενιά” των προϊόντων τους, αυτό που αναφέρουν εν αγνοία τους είναι η διασταύρωση των Big Data, την ανάλυση δεδομένων και της αυτοματοποίησης, σύμφωνα με τον Ελβετό νευροεπιστήμονα και συνιδρυτή της Starmind Pascal Kaufmann.

“Σήμερα, το λεγόμενο AI είναι συχνά μόνο η ανθρώπινη νοημοσύνη των προγραμματιστών που το αναπτύσσουν και συμπυκνώνεται στον πηγαίο κώδικα”, δήλωσε ο Kaufmann, ο οποίος εργάστηκε χρόνια σε cyborgs στο DARPA.

“Δεν θα πρέπει να χρειαζόμαστε 300 εκατομμύρια φωτογραφίες με γάτες για να μπορέσουμε να πούμε αν κάτι είναι γάτα, αγελάδα ή σκύλος.”



Η νοημοσύνη δεν σχετίζεται με τα Big Data, αλλά με τα μικρά δεδομένα. Οι αρχές που μας κάνουν να αναγνωρίζουμε μια γάτας όπως το κάνουν τα παιδιά, ονομάζονται νοημοσύνη και είναι κάτι που δεν χρειάζεται εκατομμύρια φωτογραφίες.




Το “αληθινό AI” δεν είναι η ικανότητα μιας μηχανής να λειτουργεί στρατηγικά και εκτός πλαισίου ενός αλγόριθμου που είναι βασισμένος σε κανόνες, σύμφωνα με τον Kaufmann, ο οποίος πιστεύει ότι το AI θα μπορεί να εξαπατήσει χωρίς να έχει προγραμματιστεί να το κάνει.

Επιπλέον, η ικανότητα αυτοματοποίησης της ανθρώπινης συμπεριφοράς ή της εργασίας δεν είναι αναγκαστικά μια αντανάκλαση του πόσο έξυπνες γίνονται οι μηχανές, πάντα σύμφωνα με τον Kaufmann που μίλησε στο ZDNet.

“Πάρτε μια αντλία, για παράδειγμα, αντί να κουβαλάτε νερό από το ποτάμι, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε μια αντλία, αλλά αυτό δεν είναι τεχνητή νοημοσύνη, παρά η αυτοματοποίηση μιας χειρωνακτικής εργασίας.”
Τεχνητή Νοημοσύνη Η άλλη πλευρά

Ενώ λοιπόν το Facebook σχεδιάζει να αναπτύξει μια διεπαφή εγκεφάλου-υπολογιστή και ο Elon Musk θέλει να συγχωνεύσει τον ανθρώπινο εγκέφαλο με το AI, ο Kaufmann αναφέρει ότι ο “κώδικας του εγκεφάλου” θα πρέπει να σπάσει για να μπορέσουμε να προχωρήσουμε στο πεδίο. Ανέφερε επίσης ότι αυτό μπορεί να επιτευχθεί μόνο μέσω της έρευνας των νευροεπιστημών.

Νωρίτερα φέτος, ο ιδρυτής της DeepMind Demis Hassabis ανακοίνωσε κάτι παρόμοιο σε ένα έγγραφο, λέγοντας ότι τα πεδία του AI και της νευροεπιστήμης πρέπει να επανασυνδεθούν και ότι μόνο με την κατανόηση της φυσικής νοημοσύνης μπορούμε να αναπτύξουμε το τεχνητό είδος.

“Πολλές εταιρείες επενδύουν τους πόρους τους στην κατασκευή γρηγορότερων υπολογιστών … πρέπει να επικεντρωθούμε περισσότερο στις [αρχές] του εγκεφάλου, να κατανοήσουμε πώς λειτουργεί … παρά να αντιγράφουμε και να επικολλούμε πληροφορίες”, δήλωσε ο Kaufmann.

Ο Kaufmann παραδέχθηκε ότι δεν έχει όλες τις απαντήσεις, αλλά θεωρεί “ενδιαφέρον” ότι οι υψηλού επιπέδου επιχειρηματίες όπως ο Musk και ο Mark Zuckerberg, που δεν έχουν ακόμα AI ή νευροεπιστήμες, έχουν τόσο ισχυρές και αντίθετες απόψεις για το AI.
Τεχνητή Νοημοσύνη Διαμάχες και καταστροφολογία

Ο Musk και ο Zuckerberg από την άλλη έριξαν λάσπη ο ένας τον άλλο τον Ιούλιο, κατά τη διάρκεια μιας διαμάχης για το αν το “κακό AI” μπορεί να καταστρέψει την ανθρωπότητα ειδικά αν δεν παρακολουθείται και δεν ρυθμίζεται σωστά. Ο Zuckerberg μιλούσε αισιόδοξα για το AI και υποστήριζε ότι μπορεί συμβάλλει σε μια καλύτερη ποιότητα ζωής.
Μαζί αλλά με σωστή εκπαίδευση

Εν τω μεταξύ, ο Kaufmann πιστεύει ότι τα συστήματα θα πρέπει να σχεδιαστούν με τέτοιο τρόπο, ούτως ώστε άνθρωποι και μηχανήματα να μπορούν να δουλεύουν μαζί, και όχι εναντίον του άλλου.

Για παράδειγμα, ο Kaufmann προβλέπει ένα μέλλον όπου οι άνθρωποι φορούν έξυπνους φακούς (κάτι σαν το Google Glass) που λειτουργούν σαν “το τρίτο μισό του εγκεφάλου” και αντλούν σχετικές πληροφορίες από τις συνομιλίες που κάνουν.

«Η βασική διαφορά μεταξύ ανθρώπου και μηχανής είναι η δυνατότητα να του να θέτει ερωτήσεις. Οι μηχανές είναι περισσότερο για να προτείνουν λύσεις».

Ωστόσο, ο Kaufmann παραδέχτηκε ότι οι άνθρωποι δεν ξέρουν να υποβάλλουν τις σωστές ερωτήσεις πολύ συχνά επειδή διδάσκονται να θυμούνται γεγονότα από το σχολείο. Εκείνοι που θυμούνται τα περισσότερα γεγονότα είναι και εκείνοι που λαμβάνουν τις καλύτερες βαθμολογίες.

Πιστεύει δε, ότι οι άνθρωποι θα πρέπει να εκπαιδεύονται για να κάνουν σωστές ερωτήσεις, προσθέτοντας ότι ένα σωστό ερώτημα είναι το 50% της λύσης. Οι σωστές ερωτήσεις θα επιτρέψουν στους ανθρώπους να κατανοήσουν τις αρχές του εγκεφάλου και να αναπτύξουν το πραγματικό AI.




Η εταιρεία ισχυρίζεται ότι το σύστημα αυτό-μάθησης που αναπτύσσει συνδέει αυτόνομα και χαρτογραφεί την εσωτερική τεχνογνωσία μεγάλων ομάδων ανθρώπων, επιτρέποντας στους υπαλλήλους να αξιοποιήσουν τη βάση γνώσεων ενός οργανισμού ή τον «εταιρικό εγκέφαλο» όταν υπάρχουν ερωτήσεις.
Το νέο σύστημα

Το σύστημα της Starmind ενσωματώνεται σε υπάρχοντα κανάλια επικοινωνίας – όπως το Skype for Business ή κάποιο εταιρικό πρόγραμμα περιήγησης – εξαλείφοντας την ανάγκη αλλαγής συμπεριφοράς των εργαζομένων, αναφέρει ο Kaufmann.

Οι ερωτήσεις που γράφονται στο παράθυρο ερώτησης απαντώνται αμέσως αν η απάντηση ενός εμπειρογνώμονα είναι ήδη αποθηκευμένη στο Starmind, ενώ οι νέες ερωτήσεις που δεν έχουν απαντήσεις, κατευθύνονται αυτόματα στον κατάλληλο εμπειρογνώμονα του οργανισμού, με βάση τις δεξιότητες, τα πρότυπα διαθεσιμότητας και την προθυμία του να μοιραστεί την τεχνογνωσία. Όλες οι απαντήσεις προστίθενται και ενισχύουν την εταιρική βάση γνώσεων.

“Το όραμά μας είναι να συνδέσουμε χιλιάδες ανθρώπινους εγκεφάλους με έξυπνο τρόπο, και να ξεπεράσουμε κάθε μηχανή”, δήλωσε ο Kaufmann.

Αυτό είναι πολύ διαφορετικό από το να δίνει μια ερώτηση σε μια μηχανή αναζήτησης. Η Google είναι βασικά “μια μεγάλη μηχανή δεδομένων” τα οποία απαντούν σε ερωτήσεις που έχουν ήδη ζητηθεί, αλλά δεν είναι σε θέση να απαντήσει σε νέες ερωτήσεις.

Το Starmind χρησιμοποιείται σήμερα σε περισσότερες από 40 χώρες από οργανισμούς όπως η Accenture, η Bayer, η Nestlé και η Telefonica Deutschland.
Ο άνθρωπος δεν χρειάζεται χρήματα

Όταν ρωτήθηκε πώς θα κερδίσουν χρήματα οι άνθρωποι για να επιζήσουν, ο Kaufmann ανέφερε ότι η κοινωνία δεν χρειάζεται να κυβερνάται από χρήματα.

“Σε πολλά σενάρια επιστημονικής φαντασίας, δεν υπάρχουν χρήματα. Όταν δείτε τις αποικίες ζώων όπως το μυρμήγκι, δεν υπάρχουν μετρητά.”

Επιπλέον, αν οι άνθρωποι είχαν συνεχή πρόσβαση σε έξυπνες μηχανές, ο Kaufmann ανέφερε ότι «η επιτάχυνση της ανθρώπινης ανάπτυξης θα ήταν πολύ γρήγορη” και «θα δημιουργούσε νέα είδη».

“Το AI είναι το απόλυτο εργαλείο για την ανθρώπινη πρόοδο”, δήλωσε κατηγορηματικά.




[via] secnews.gr
Αυγούστου 11, 2017 | 0 σχόλια | Διαβάστε περισσότερα

Η ρωσική τράπεζα Sberbank τοποθετεί ΑΤΜ που εκτελούν συναλλαγές με βιομετρικά δεδομένα.





σχόλιο ID-ont: Όπως και με την Ηλεκτρονική Ταυτότητα, σιγά μην μείνει ο Πούτιν εκτός του συστήματος.


Τον Ιούνιο η ρωσική τράπεζα Sberbank άρχισε να τοποθετεί με βάση ένα πιλοτικό πρόγραμμα, μηχανήματα ΑΤΜ που μπορούν να εκτελούν συναλλαγές κάνοντας χρήση των βιομετρικών δεδομένων του πελάτη της τράπεζας χωρίς να απαιτεί χρήση κάρτας.

Το πρώτο τέτοιο ΑΤΜ τοποθετήθηκε σε κατάστημα της Sberbank στην λεωφόρο Κουτούζοφσκι, δήλωσε ο εκπρόσωπος της τράπεζας. Το πιλοτικό πρόγραμμα θα εφαρμοσθεί έως τα τέλη του 2017, δήλωσε ο εκπρόσωπος της τράπεζας, επισημαίνοντας ότι με βάση το αποτέλεσμα που θα έχει η χρήση των συγκεκριμένων ATM, θα ληφθεί και η σχετική απόφαση για την περαιτέρω χρήση ΑΤΜ που θα λειτουργούν με αυτή την τεχνολογία.

Όπως δήλωσε ο ίδιος, η τεχνολογία αυτή είναι προηγμένη και πιο ασφαλής, για παράδειγμα σε σχέση με την τεχνολογία που χρησιμοποιεί δακτυλικά αποτυπώματα. Τον Μάιο ο αναπληρωτής διευθύνων σύμβουλος της Sberbank Αλεξάντρ Τορμπάχοφ είχε δηλώσει ότι η τράπεζα κάνει ήδη τεστ με την χρήση τεχνολογίας βιομετρικών δεδομένων στα ΑΤΜ. Τότε είχε υπογραμμίσει ότι είναι νωρίς να ειπωθεί πότε συγκεκριμένα θα χρησιμοποιηθεί η τεχνολογία αυτη στα ΑΤΜ. Ωστόσο είχε ανακοινώσει ότι στο τέλος του έτους η τράπεζα θα μπορεί να ταυτοποιεί τους πελάτες της μέσω της φωνής τους, σε περίπτωση που απευθύνονται στο τηλεφωνικό κέντρο της τράπεζας.


[via] athina984.gr
Αυγούστου 11, 2017 | 0 σχόλια | Διαβάστε περισσότερα

Κενό στο δίκτυο κινητής αφήνει χάκερς να χρησιμοποιούν τον αριθμό σας

Written By Greek Port on Κυριακή, 30 Ιουλίου 2017 | Ιουλίου 30, 2017

Εταιρεία ασφαλείας ανακάλυψε ότι χάκερς μπορούν να εκμεταλλευτούν ένα μικρό κενό στο δίκτυο κινητής τηλεφωνίας, να υποκλέψουν τον αριθμό τηλεφώνου του χρήστη και να πραγματοποιήσουν κλήσεις ή να στείλουν SMS από αυτόν.

Ειδικότερα, η ομάδα Unicorn Team της 360 Technology, μίας εκ των μεγαλύτερων εταιρειών ασφαλείας της Κίνας, ανακάλυψε ότι μπορούσαν να χακάρουν τηλέφωνα, τη στιγμή που οι συσκευές μετέβαιναν από το δίκτυο LTE στο παλαιότερο 2G. Και ναι, το 2G είναι πολύ παλαιότερη τεχνολογία, αλλά οι τηλεφωνικές συσκευές μεταβαίνουν πολύ συχνά στο 2G όταν δεν υπάρχει καλή λήψη σήματος, κάτι που πολλοί ούτε καν αντιλαμβάνονται.

Ωστόσο, αν οι χάκερς εκμεταλλευτούν αυτό το άνοιγμα, θα μπορούν να πραγματοποιούν κλήσεις και να στέλνουν μηνύματα από τον τηλεφωνικό αριθμό του χρήστη.

Τα παραπάνω παρουσίασε η Unicorn Team στο συνέδριο ασφαλείας Black Hat.

Γιατί όμως η μετάβαση από το LTE στο 2G δημιουργεί αυτό το άνοιγμα; Αυτό συμβαίνει επειδή στη διάρκεια της μετάβασης από το ένα δίκτυο στο άλλο, η συσκευή προσπαθεί να διατηρήσει τη σύνδεση χωρίς να δημιουργηθούν προβλήματα.

Κανονικά, όταν ένα τηλέφωνο προσπαθεί να συνδεθεί σε ένα ασύρματο δίκτυο, στέλνει έναν κωδικό ταυτοποίησης, ο οποίος αναγνωρίζει ότι η συσκευή είναι αυτή που όντως χρησιμοποιεί το νούμερο.

Αλλά, όταν το τηλέφωνο πραγματοποιεί μετάβαση μεταξύ αργής και γρήγορης τεχνολογίας, τότε αυτό το βήμα της ταυτοποίησης παραλείπεται προκειμένου να διατηρηθεί η σύνδεση σταθερή.

Η εταιρεία ονόμασε την επίθεση “Ghost Telephonist”, δηλαδή “Τηλεφωνητής Φάντασμα” και βρήκε ότι οι χάκερς θα μπορούσαν να εκμεταλλευτούν το άνοιγμα αυτό και αφού αποκτήσουν πρόσβαση στον τηλεφωνικό σας αριθμό, θα μπορούσαν να τον χρησιμοποιήσουν για διάφορες λειτουργίες που σχετίζονται με αυτόν.

Για παράδειγμα, να αλλάξουν κωδικούς σε διάφορα social media, καθώς πολλά απλά στέλνουν τον κωδικό επιβεβαίωσης στον αριθμό τηλεφώνου και εν συνεχεία να αποκτήσουν πρόσβαση στους λογαριασμούς. Επίσης, σε πολλές χώρες, οι χρήστες χρησιμοποιούν τον αριθμό κινητού τους για να εισέλθουν σε τραπεζικούς λογαριασμούς και δημόσιες υπηρεσίες.

Η ομάδα συνιστά στους παρόχους κινητής που δεν χρησιμοποιούν κάποια μέθοδο επαλήθευσης όταν το δίκτυο αλλάζει, να επιληφθούν του ζητήματος και να υιοθετήσουν ασφαλέστερες πρακτικές.

[via] cnet.com


Ιουλίου 30, 2017 | 0 σχόλια | Διαβάστε περισσότερα

Τα Blogs και η αξιόπιστη δημοσιογραφία

Written By Greek Port on Τρίτη, 25 Ιουλίου 2017 | Ιουλίου 25, 2017








Blogs ή Αξιόπιστες δημοσιογραφικές σελίδες; Τι σημαίνει δημοσιογραφία; Σύμφωνα με την επεξήγηση του όρου: Δημοσιογραφία είναι η συγκέντρωση ειδήσεων και πληροφοριών, και η διάδοση τους μέσω των μέσων μαζικής ενημέρωσης με στόχο την κατά το δυνατόν ορθή πληροφόρηση των πολιτών. Η δημοσιογραφία εμπεριέχει την υποκειμενική άποψη αυτού που την ασκεί, από τον τρόπο διαμόρφωσης ή παρουσίασης των συγκεντρωμένων πληροφοριών, μέχρι τον άμεσο σχολιασμό τους. Όποιος ασκεί τη δημοσιογραφία ως επάγγελμα (δημοσιογράφος) υπόκειται στον κώδικα δημοσιογραφικής δεοντολογίας της ένωσης συντακτών στην οποία ανήκει.


Οι τομείς με τους οποίους ασχολείται η δημοσιογραφία καλύπτουν όλα τα ζητήματα της πολιτικής, κοινωνικής, οικονομικής και πολιτιστικής ζωής. Το επάγγελμα του δημοσιογράφου θεωρείται από κάποιους λειτούργημα από την άποψη ότι ο δημοσιογράφος επιτελεί κοινωνικό έργο, εργάζεται προς όφελος του συνόλου της κοινωνίας και συμβάλλει στην εύρυθμη λειτουργία της (π.χ. με την αποκάλυψη σκανδάλων).

Κάπου εδώ έρχονται και τα blogs, σαν ανεξάρτητες και εναλλακτικές πηγές ενημέρωσης που εισέβαλαν στη ζωή μας με την εξάπλωση του διαδικτύου.

Η διαδικτυακή κοινότητα φέρεται να άκουσε και να υιοθέτησε αυτές τις διαφορετικές πηγές πληροφόρησης (blogs, social media) με αποτέλεσμα τα blogs αυτή τη στιγμή να είναι περισσότερα από τις “αξιόπιστες δημοσιογραφικές σελίδες” και τους “αληθινούς δημοσιογράφους.”

Εδώ έρχεται και το δίλημμα που τελευταία ακούγεται όλο και περισσότερο, ειδικά μετά τα σκάνδαλα που ανέφεραν την μετάδοση ψευδών ειδήσεων από “αξιόπιστες δημοσιογραφικές σελίδες,” “αληθινούς δημοσιογράφους” και μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Τι να εμπιστευτούμε πια όταν η αξιοπιστία είναι αντιστρόφως ανάλογη της μίζας ή μιας πολιτικής προπαγάνδας;




Ποιος μπορεί να ορίσει τα standards της ορθής πληροφόρησης ή της προβολής και της μη προβολής των άρθρων;


Οι περισσότεροι μελετητές, καθώς και πολλοί δημοσιογράφοι, θεωρούν ότι τα blog προσφέρουν μια νέα μορφή εναλλακτικής δημοσιογραφίας που συμβάλει ουσιαστικά στον εκδημοκρατισμό της δημόσιας επικοινωνίας. Αυτό δικαιολογείται από το γεγονός ότι κάποιος που γράφει σε ένα blog δεν περιορίζεται από καμία νόρμα και μπορεί να εκφράσει την άποψη του σε ένα θέμα από μία διαφορετική σκοπιά από την γενικά θεσμοθετημένη και κρατούσα, χωρίς συγχρόνως να περιορίζεται από τους ανώτερους του για το πως να εκφραστεί πάνω σε ένα θέμα.

Φυσικά οι θεσμοθετημένες απόψεις και οι νόρμες των ισχυρών της κάθε κοινωνίας δεν βλέπουν με καλό μάτι την ελευθερία που προσφέρει το blog κάθε ιδιώτη καθώς αναταράσσει τα λιμνάζοντα ύδατα. Έχουμε διαβάσει για δεκάδες (γνωστές) ποινικές έρευνες και διώξεις για συκοφαντική δυσφήμιση και ότι άλλο μπορείτε να φανταστείτε.

Σύμφωνα με τον Michel Paul Foucault (Φουκώ) το κράτος νομιμοποιεί, εγκαθιδρύει και έχει τον συνολικό οικονομικό και διοικητικό έλεγχο της λειτουργίας διαφορετικών ειδών δομών εγκλεισμού όπως οι φυλακές, στρατόπεδα συγκέντρωσης και ψυχιατρεία για πολλούς και διάφορους λόγους. Ένας από αυτούς εκτός από τη διασφάλιση της “ομαλής” κοινωνικής συμβίωσης, την επιβολή και τη διατήρηση της τάξης είναι και η συντήρηση των κανονικοτήτων και άρα και τη συντήρηση του υπάρχοντος. Για όσους δεν κατάλαβαν με απλά λόγια, το κράτος χρειάζεται την απόκλιση γιατί δείχνοντάς τη μπορεί να καθορίζει και να διατηρεί την κανονικότητά του.

Με την εμφάνισή τους, τα blogs ήρθαν ουσιαστικά να αναταράξουν την κανονικότητα, την “ομαλή” κοινωνική συμβίωση, την επιβολή και τη διατήρηση της τάξης. Έχουμε δει ότι η ελευθερία έκφρασης που προσφέρει το διαδίκτυο δεν αρέσει σε απολυταρχικά καθεστώτα, βλέπε τους αποκλεισμούς της Τουρκίας και το the Great Firewall της Κίνας.

“Τα blogs αποτελούν μια καινοτόμο πλατφόρμα επικοινωνίας που -για πρώτη φορά στην ιστορία- επιτρέπει στον κάθε έναν με απλή πρόσβαση στο internet, εντελώς ανέξοδα και μόνο με μερικά clicks του ποντικιού, να δημοσιεύσει περιεχόμενο οποιασδήποτε ψηφιακής μορφής δυνητικά σε ολόκληρο τον κόσμο. Η πρωτοφανής αυτή δυνατότητα -που εντάσσεται μέσα στα γενικότερα πλαίσια αυτού που έχει επικρατήσει να ονομάζεται “web 2.0” ή “social web”- μετασχηματίζει ριζικά το παγκόσμιο επικοινωνιακό τοπίο διευρύνοντας τη δημόσια σφαίρα ενώ αποτελεί ένα τεραστίων διαστάσεων φαινόμενο που κερδίζει σταδιακά ολοένα και περισσότερο την προσοχή των ΜΜΕ, των επιστημόνων, της αγοράς και κυρίως των απλών ανθρώπων που βλέπουν στα blogs ένα μέσο αυτοέκφρασης, κοινωνικοποίσης και αυτο-ενδυνάμωσης του λόγου τους.”
Επίλογος:

Από όλα τα παραπάνω διακρίνεται μια ατελείωτη διεύρυνση της πληροφόρησης με πολύ περισσότερους εμπλεκόμενους. Αυτό είναι καλό αλλά είναι και κακό. Αν και σύμφωνα με την έρευνα του κ Καραμπάση: ο «τυπικός ελληνόφωνος blogger είναι 30άρης άνδρας που μένει στην Αθήνα, έχει πανεπιστημιακή μόρφωση και εργάζεται”, καθένας μπορεί να γράψει ότι του κατέβει και έτσι η ευθύνη του τελικού χρήστη, αποδέκτη της πληροφορίας μεγαλώνει. Ζούμε στην εποχή της πληροφορίας και του Big Data. Πολλές από τις μεγαλύτερες τεχνολογικές εταιρείες επενδύουν πάρα πολλά χρήματα στην ανάλυση της πληροφορίας, αφού μπορεί να χρησιμοποιηθεί σαν μέσο επικράτησης, να προβλέψει να κατευθύνει να χρησιμοποιηθεί για εμπορικούς σκοπούς και πολλά άλλα.
Οι πληροφορίες που μας βομβαρδίζουν καθημερινά είτε έρχονται από δημοσιογραφικά κανάλια, είτε από blogs, περιέχουν πολύ αξιόλογα πράγματα αλλά και απεριόριστα σκουπίδια που αναζητούν αποδέκτες.


Τι κάνουμε; Προσωπικά δεν πιστεύω ότι υπάρχουν συνταγές, δεν πιστεύω σε φωστήρες και ranking υπηρεσίες όπως το Alexa.

Η ανάλυση των Big Data και η παρουσίαση των αποτελεσμάτων χρηματοδοτείται (ή και χρηματίζεται), όπως χρηματοδοτούνται (ή χρηματίζονται) και οι δημοσιογράφοι (για να μην είμαστε άδικοι εντάξει δεν χρηματίζονται όλοι).

[via] secnews.gr
Ιουλίου 25, 2017 | 0 σχόλια | Διαβάστε περισσότερα

ΈΡΕΥΝΑ ΤΟΥ ELECTRONIC FRONTIER FOUNDATION ΠΕΡΊ ΤΗΣ ΙΔΙΩΤΙΚΌΤΗΤΑΣ ΤΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΏΝ

Written By Greek Port on Τετάρτη, 19 Ιουλίου 2017 | Ιουλίου 19, 2017


Δεν θα κρύψω πως το Electronic Frontier Foundation (EFF), ο οργανισμός για τα ηλεκτρονικά δικαιώματα, μας έχει προβληματίσει αρκετά και ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια. Δεν υπάρχει αμφιβολία πως έχει χάσει την καθαρά ακτιβιστική τάση που είχε στις αρχές του και πλέον φαίνεται πως ακολουθεί πιο (οικονομικά) φιλελεύθερες πλεύσεις. Δεν θα μπορούσα όμως το γενικεύσω, καθώς υπάρχουν ορισμένα σημεία στα οποία τηρεί μια δυνατή στάση υπέρ του καθημερινού ανθρώπου ο οποίος κινείται στο διαδίκτυο. Και πάλι όμως αυτό το κάνει - τις περισσότερες φορές - κάτω από ένα πρίσμα που επιβάλλει το εταιρικό κατεστημένο. Ίσως, επειδή τελικά το διαδίκτυο και ολόκληρο το συνεπαγόμενο τεχνολογικό φάσμα έχει εμπορευματοποιηθεί στο 100%.
Πριν λίγες ημέρες όμως και συγκεκριμένα την Δευτέρα 10 Ιουλίου (2017), δημοσίευσε μια έκθεση με την ονομασία: «Who Has Your Back».
Πρόκειται για την 7η συνεχή χρονιά που δημοσιεύει αντίστοιχη έκθεση το EFF, η οποία, για κάποιους λόγους, κάνει και περισσότερη αίσθηση κάθε χρόνο, ενώ ορισμένες εταιρείες το χρησιμοποιούν ανάλογα.
Στην φετινή (2017) έκθεση, περιλαμβάνονται 26 εταιρείες που αποτελούν και το δικτυακό κατεστημένο και αξιολογούνται με βάση τα κριτήρια του τρόπου που προστατεύουν τους χρήστες τους από προσπάθειες κρατικής παρακολούθησης και εν γένει την ιδιωτικότητά τους.
Και ποια είναι αυτά τα κριτήρια με τα οποία βαθμολογεί το EFF; Συνοψίζονται στα εξής πέντε:
1. Αν οι εταιρείες χρησιμοποιούν δυναμικές πρακτικές προστασίας της ιδιωτικότητας,
2. Αν δεν πωλούν τα δεδομένα των χρηστών τους.
3. Αν ενημερώνουν τους χρήστες τους για αιτήματα παραχώρησης των δεδομένων σε κρατικές αρχές.
4. Αν συμμορφώνονται πάντα σε αιτήματα δικαστικών και διωκτικών αρχών.
5. Αν υποστηρίζουν την πρόσφατη μεταρρύθμιση του θεσμικού πλαισίου των ΗΠΑ, το οποίο δίνει την δυνατότητα στην NSA να υλοποιεί προγράμματα παρακολούθησης όπως τα Prism και Upstream, τα οποία και μάθαμε μετά τις αποκαλύψεις του Edward Snowden.
Το ποιες είναι αυτές οι 26 εταιρείες και το πώς βαθμολογήθηκε η κάθε μια τους, μπορείτε να το δείτε στις εικόνες πιο κάτω.
Εν τάχει να πούμε πως μόλις εννιά εταιρείες πληρούν το σύνολο των πέντε κριτηρίων του ΕFF και είναι οι εξής:
- Adobe
- Credo
- Dropbox
- Lyft
- Pinterest
- Sonic
- Uber
- Wickr
- Wordpress
Όσον αφορά τις Google, Microsoft και Facebook φαίνεται πως δεν ικανοποιούν το κριτήριο μη αναγκαστικής συμμόρφωσης σε κρατικά αιτήματα, ενώ η Apple δεν ικανοποιεί το κριτήριο αναθεώρησης των αρμοδιοτήτων της NSA.
- Δείτε τα αποτελέσματα (κλικ στην εικόνα για να την δείτε σε full μέγεθος):







Τώρα, το αν εκπλήσσουν αυτά ή λένε κάτι άγνωστο, είναι υποκειμενικό. Είναι όμως και αντιφατικά σε κάποια σημεία όπως θα δείτε. Και από αυτά δεν φαίνεται να έχει κάποιο θέμα το ΕFF με το δόσιμο των δεδομένων, αλλά για το αν ενημερώνονται οι χρήστες/-ριες γι' αυτό,
Όσο για την παρουσία και την βαθμολογία της Yahoo, τι να πει κάποιος; Γελάνε και τα 8bitα...

Κλείνοντας, δεν θα σχολιάσω παραπάνω την αξιοπιστία ή ό,τι άλλο της πιο πάνω έκθεσης και των όσων ακολουθήσουν, μα όποια/-ος πιστεύει πως δεν γίνεται εμπόριο με την μεγαλύτερη τεχνολογική «φλέβα χρυσού» που είναι τα προσωπικά δεδομένα, μάλλον πρέπει να εκπολιτίστηκε πρόσφατα από το δάσος που ζούσε.
Το ίδιο φυσικά ισχύει και για την εξάρτηση κυβερνήσεων και εταιρειών αμφότερα. Είναι παραπάνω από κραυγαλέο πως είναι τέτοια η υφιστάμενη δομή όλου αυτού του (καπιταλιστικού) συστήματος τα δυο αυτά είναι αλληλένδετα, καθώς και οι φανεροί ή υπόγειοι μηχανισμοί σύνδεσής τους.

[via] osarena.net

Ιουλίου 19, 2017 | 0 σχόλια | Διαβάστε περισσότερα

Tο DNA λύση αποθήκευσης δεδομένων για εταιρείες τεχνολογίας

Written By Greek Port on Δευτέρα, 17 Ιουλίου 2017 | Ιουλίου 17, 2017




Το DNA πρόκειται να αποτελέσει πρωταρχική λύση αποθήκευσης δεδομένων για εταιρείες τεχνολογίας

Το DNA είναι μια ολοκληρωμένη συσκευή αποθήκευσης δεδομένων στη βιολογία, και αυτός ο εξαιρετικά εξελιγμένος μηχανισμός μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τη συγκράτηση και άλλων δεδομένων, μετατρέποντας τα δεδομένα σε βάση τέσσερα. Για να αποθηκευτούν δεδομένα σε σύνθετες DNA, μελετώνται επιστημονικές μέθοδοι, οι οποίες είναι μέσα για την αποθήκευση ψηφιακών δεδομένων στη βασική κατανομή του DNA. Ορισμένες μέθοδοι απαιτούν τη χρήση φυσικού DNA σε ζωντανούς οργανισμούς όπως τα βακτήρια, ενώ άλλοι ερευνητές ξεκινούν σε μια συνθετική πορεία.







Το DNA έχει μια πυκνότητα πληροφορίας σε κλίμακες βαθμού πολύ μεγαλύτερη από οποιαδήποτε παραδοσιακή μέθοδο αποθήκευσης. Μόνο 1 γραμμάριο DNA ικανό να εξυπηρετεί σχεδόν 1 zettabyte δεδομένων. Το DNA είναι επίσης ισχυρή πληροφορία που μπορεί να ανακτηθεί χιλιάδες κύκλοι αργότερα, και δείγματα DNA μπορούν να διατηρηθούν καλά με ψύξη. Εκτός από τα διάφορα μέσα αποθήκευσης, μερικοί ερευνητές θεωρούν ότι οι άνθρωποι είναι ήδη υπάρχοντα οχήματα αποθήκευσης, παίρνοντας μαζί τους μικροσκοπικά κομμάτια δεδομένων που κωδικοποιούν το DNA.

Αρκετές εταιρείες τεχνολογίας διερευνούν τη χρήση της αποθήκευσης DNA. Αυτό προϋποθέτει το είδος των μεγάλων μελών, όπως το Google Genomics που λειτουργεί με τις νέες επιχειρήσεις βιοτεχνολογίας, όπως και η Apple. Ενδεχομένως η μεγαλύτερη πρόοδος, με βάση τις εκθέσεις των κατασκευαστών, γίνεται από τη Microsoft. Η Εταιρεία φέρεται να δέχεται δέκα εκατομμύρια σκέλη DNA από την αρχή της βιολογίας Twist Bioscience.

Αυτό είναι να εξετάσει την εφαρμογή του γενετικού στοιχείου για την αποθήκευση δεδομένων. Το Twist Bioscience έχει την ικανότητα να παράγει χαρακτηριστικές σειρές DNA, οι οποίες πωλούνται σε εργαστήρια μελέτης, έτσι ώστε να μπορεί να εισαχθεί ο κρυπτογραφικός κώδικας. Όπως Twist Bioscience φορές, αυτό είναι ένα νεύμα προς το μέλλον.

πηγή: latesthackingnews
Ιουλίου 17, 2017 | 0 σχόλια | Διαβάστε περισσότερα

DHS Σάρωση προσώπων όλων των ταξιδιωτών στις ΗΠΑ

Written By Greek Port on Σάββατο, 15 Ιουλίου 2017 | Ιουλίου 15, 2017

DHS: Ταξιδιώτες που ταξιδεύουν με αεροπλάνο σε διεθνείς πτήσεις από αεροδρόμια των ΗΠΑ θα πρέπει σύντομα να υποβάλλονται σε σάρωση προσώπου πριν επιβιβαστούν στο αεροπλάνο τους

Το μέτρο ασφάλειας αποτελεί μέρος ενός νέου προγράμματος του Υπουργείου Εσωτερικής Ασφάλειας των ΗΠΑ (DHS) που ξεκίνησε το καλοκαίρι του 2016, όταν το DHS συνεργάστηκε με τις δύο εταιρείες αεροπορικών εταιρειών τη Delta και τη JetBlue για την εισαγωγή συστημάτων αναγνώρισης προσώπου στις διεθνείς πτήσεις.

Η σάρωση προσώπου θα βοηθήσει τόσο τις αεροπορικές εταιρείες όσο και τους πράκτορες του CBP (U.S. Customs and Border Protection)

Οι ταξιδιώτες υποτίθεται ότι θα κάθονται μπροστά από μια κάμερα που θα σαρώνει το πρόσωπό τους και θα αποθηκεύει την εικόνα τους πριν επιβιβαστούν στο αεροπλάνο τους. Το σύστημα θα συγκρίνει τη σάρωση προσώπου με φωτογραφίες διαβατηρίων ή άλλες εικόνες επιβατών για να διαπιστώνει εάν ταιριάζουν με την ταυτότητα του ατόμου που καταγράφεται σε κάθε δηλωτικό πτήσης.



Home / /inet / DHS Σάρωση προσώπων όλων των ταξιδιωτών στις ΗΠΑ

DHS Σάρωση προσώπων όλων των ταξιδιωτών στις ΗΠΑ

Giorgos /inet 15 July, 2017 9:44 am

DHS: Ταξιδιώτες που ταξιδεύουν με αεροπλάνο σε διεθνείς πτήσεις από αεροδρόμια των ΗΠΑ θα πρέπει σύντομα να υποβάλλονται σε σάρωση προσώπου πριν επιβιβαστούν στο αεροπλάνο τους

Το μέτρο ασφάλειας αποτελεί μέρος ενός νέου προγράμματος του Υπουργείου Εσωτερικής Ασφάλειας των ΗΠΑ (DHS) που ξεκίνησε το καλοκαίρι του 2016, όταν το DHS συνεργάστηκε με τις δύο εταιρείες αεροπορικών εταιρειών τη Delta και τη JetBlue για την εισαγωγή συστημάτων αναγνώρισης προσώπου στις διεθνείς πτήσεις.

Η σάρωση προσώπου θα βοηθήσει τόσο τις αεροπορικές εταιρείες όσο και τους πράκτορες του CBP (U.S. Customs and Border Protection)

Οι ταξιδιώτες υποτίθεται ότι θα κάθονται μπροστά από μια κάμερα που θα σαρώνει το πρόσωπό τους και θα αποθηκεύει την εικόνα τους πριν επιβιβαστούν στο αεροπλάνο τους. Το σύστημα θα συγκρίνει τη σάρωση προσώπου με φωτογραφίες διαβατηρίων ή άλλες εικόνες επιβατών για να διαπιστώνει εάν ταιριάζουν με την ταυτότητα του ατόμου που καταγράφεται σε κάθε δηλωτικό πτήσης.

Οι εταιρείες Delta και JetBlue αναφέρουν ότι το συγκεκριμένο πρόγραμμα θα επιταχύνει τους ελέγχους επιβίβασης. Αντίγραφα των φωτογραφιών θα αποστέλλονται επίσης στο σύστημα Τελωνειακής και Συνοριακής Προστασίας ή Customs and Border Protection (CBP) των ΗΠΑ που εντοπίζει ανθρώπους με πλαστά διαβατήρια ή ή με διαβατήρια που έχουν λήξει.

Δοκιμές για αυτό το νέο σύστημα σάρωσης προσώπου έχουν γίνει από το 2016 σε αεροδρόμια της Ατλάντα, της Βοστώνης, στο Σικάγο, το Χιούστον, τη Νέα Υόρκη και την Ουάσινγκτον σε επιλεγμένες διεθνείς πτήσεις.

Το σύστημα υποτίθεται ότι δεν σαρώνει Αμερικανούς πολίτες. Αλλά το κάνει.

Το DHS, μέσω της CBP, έχει συγκεντρώσει ήδη δακτυλικά αποτυπώματα και φωτογραφίες από αλλοδαπούς που εισερχόταν στις ΗΠΑ από το 2004.

Το Κογκρέσο και η κυβέρνηση Obama ενέκριναν την επέκταση αυτού του προγράμματος συλλογής δεδομένων βιομετρικών στοιχείων ώστε να συμπεριλάβει τους ταξιδιώτες που εισέρχονται και εξέρχονται από τις ΗΠΑ, από τον αέρα, θάλασσα και ξηρά.

Το Κογκρέσο, και αργότερα ο Πρόεδρος Trump μέσω μιας εκτελεστικής εντολής, διευκρίνισε ότι στο πρόγραμμα αυτό δεν πρέπει να συμπεριλαμβάνονται οι Αμερικανοί πολίτες. Παρόλα αυτά, οι δοκιμές που διεξήγαγε το DHS από τον Ιούνιο του 2016 έχουν σαρώσει και Αμερικάνους ταξιδιώτες.

Σύμφωνα με μια έκθεση του DHS που αφορά την πρόοδο του προγράμματος, το υπουργείο φέρεται να γνωρίζει ότι σαρώνουν πρόσωπα Αμερικάνων πολιτών, σε αντίθεση με την εκτελεστική εντολή του Κογκρέσου και του Προέδρου Trump.

“Εάν ένας πολίτης των ΗΠΑ ζητήσει να μην συμμετάσχει στην TVS [Υπηρεσία Εξυπηρέτησης Ταξιδιωτών], η ταυτότητά του μπορεί να εξακριβωθεί από έναν διαθέσιμο Αξιωματικό του CBP μέσω χειρωνακτικής επεξεργασίας”, ανέφερε η υπηρεσία σε μια έκθεση το Μαΐο, αναγνωρίζοντας εμμέσως ότι και τα πρόσωπα Αμερικάνων πολιτών, σαρώνονται μαζικά.

Η κριτική που δέχτηκε το πρόγραμμα από πολίτες των ΗΠΑ και ομάδες προστασίας της ιδιωτικής ζωής δεν φαίνεται να είχε αντίκτυπο στο πρόγραμμα του DHS, το οποίο έδωσε μια απάνθρωπη απάντηση αναφέροντας ότι όσοι δεν θέλουν να σαρωθούν τα πρόσωπά τους, δεν πρέπει να ταξιδεύουν.

“Ο μόνος τρόπος για ένα άτομο να εξασφαλίσει ότι δεν θα υπόκειται σε συλλογή βιομετρικών πληροφοριών όταν ταξιδεύει σε διεθνές επίπεδο είναι να αποφύγει να ταξιδέψει”, δήλωσε το DHS.

Το σύστημα θα γίνει μόνιμο από το 2018

Το σύστημα σάρωσης προσώπου προγραμματίζεται να ξεκινήσει επίσημα το 2018 με περισσότερους συνεργάτες αεροπορικών εταιρειών. Το σύστημα θα επεκταθεί και στα λιμάνια και στα χερσαία σημεία ελέγχου των συνόρων των ΗΠΑ. Το DHS ανέφερε ότι οι φωτογραφίες των σαρωμένων προσώπων διαγράφονται αυτόματα από το σύστημά τους μετά από 14 ημέρες.

Φυσικά θα πρέπει να αναφέρουμε ότι κυβερνητικές υπηρεσίες στο παρελθόν έχουν χρησιμοποιήσει τη βάση δεδομένων με φωτογραφίες πολιτών των ΗΠΑ χωρίς άδεια. Το FBI χρησιμοποίησε μία από αυτές τις βάσεις δεδομένων για να εντοπίσει εγκληματίες.

Οι σαρώσεις προσώπου δεν θεωρούνται από τις πιο ακριβείς μεθόδους αναγνώρισης βιομετρικών στοιχείων και πολλοί υποστηρίζουν ότι οι εσφαλμένες ταυτοποιήσεις ενδέχεται να καταστρέψουν τα ταξιδιωτικά σχέδια πολλών ανθρώπων ή ότι μερικοί θα έμπαιναν αυτόματα στον κατάλογο απαγόρευσης εισόδου των ΗΠΑ.

[via] secnews.gr


Ιουλίου 15, 2017 | 0 σχόλια | Διαβάστε περισσότερα
 
berita unik