Web Analytics Made Easy - StatCounter
FoulsCode

Προσαρμοσμένη αναζήτηση

23 Ιανουαρίου 2018

Μακεδονία το αρχαίο Ελληνικό βασίλειο




Η Μακεδονία ήταν αρχαίο Eλληνικό βασίλειο στο βορειότερο σύνορο της Αρχαίας Ελλάδας και αργότερα το κυρίαρχο κράτος της ελληνιστικής Ελλάδας. Κυβερνήθηκε κατά το μεγαλύτερο μέρος της ύπαρξής του από τη Δυναστεία των Αργεαδών, με διαλείμματα από τη Δυναστεία των Αντιπατριδών και τελικά από εκείνη των Αντιγονιδών.

Πατρίδα των Μακεδόνων, το αρχαιότερο βασίλειο είχε το κέντρο του στο βορειοανατολικό τμήμα της ελληνικής χερσονήσου και συνόρευε στα δυτικά με το βασίλειο της Ηπείρου, στα βόρεια με την Παιονία, στα ανατολικά με την περιοχή της Θράκης και στα νότια με τη Θεσσαλία.

Η άνοδος της Μακεδονίας, από ένα μικρό βασίλειο στο περιθώριο των υποθέσεων των τυπικών ελληνικών πόλεων-κρατών σε ένα που κατέληξε να εξουσιάζει την τύχη ολόκληρου του Ελληνιστικού κόσμου, συνέβη επί της βασιλείας του Φιλίππου Β΄. Με τον καινοτόμο μακεδονικό στρατό, νίκησε τις παλιές δυνάμεις της Αθήνας και της Θήβας στην αποφασιστική Μάχη της Χαιρώνειας (338 π.Χ.) και τις υπέταξε ενώ διατηρούσε υπό έλεγχο τη Σπάρτη.

Ο γιος του Αλέξανδρος ο Μέγας συνέχισε την προσπάθεια του πατέρα του να διοικήσει όλη την Ελλάδα μέσω της ομοσπονδίας των ελληνικών κρατών, κατόρθωμα που τελικά επιτεύχθηκε μετά την καταστροφή της επαναστατημένης Θήβας. Ο νεαρός Αλέξανδρος ήταν τότε έτοιμος να ηγηθεί αυτής της δύναμης, όπως ο ίδιος φιλοδοξούσε, σε μια μεγάλη εκστρατεία κατά της Αυτοκρατορίας των Αχαιμενιδών, σε αντίποινα για την εισβολή της στην Ελλάδα τον 5ο αιώνα π.Χ.

Στους πολέμους του Μεγάλου Αλεξάνδρου που ακολούθησαν, κατάφερε τελικά να κατακτήσει έκταση που εκτεινόταν μέχρι τον Ινδό Ποταμό. Για μια σύντομη περίοδο η Μακεδονική Αυτοκρατορία του ήταν η ισχυρότερη στον δυτικό κόσμο, το καθοριστικότερο ελληνιστικό κράτος, εγκαινιάζοντας τη μετάβαση στη νέα αυτή περίοδο του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού.

Στις νεοκατακτημένες χώρες άνθησαν οι ελληνικές τέχνες και τα γράμματα και στον αρχαίο κόσμο διαδόθηκαν οι πρόοδοι στη φιλοσοφία και στην επιστήμη. Σημαντικότερη ήταν η συνεισφορά του Αριστοτέλη, δάσκαλου του Αλεξάνδρου, του οποίου οι διδασκαλίες επιβίωσαν πολλούς αιώνες μετά το θάνατό του.

Μετά το θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου το 323 π.Χ., τους πολέμους των Διαδόχων που ακολούθησαν και το διαμελισμό της βραχύβιας αυτοκρατορίας του, η κυρίως Μακεδονία συνέχισε ως ελληνικό πολιτισμικό και πολιτικό κέντρο στην περιοχή της Μεσογείου, μαζί με την Αίγυπτο των Πτολεμαίων, την Αυτοκρατορία των Σελευκιδών και του βασιλείου των Ατταλιδών.

Σημαντικές πόλεις, όπως η Πέλλα, η Πύδνα και η Αμφίπολη ενεπλάκησαν σε ανταγωνισμούς για τον έλεγχο της περιοχής και νέες πόλεις ιδρύθηκαν, όπως η Θεσσαλονίκη από τον σφετεριστή Κάσσανδρο. Η μείωση της μακεδονικής επιρροής άρχισε με την άνοδο της Ρώμης, μέχρι την τελική της υποταγή κατά τον Β΄ Μακεδονικό Πόλεμο.

Από τον 5ο π.Χ. αιώνα και εξής, ξεκίνησε η ολοένα αυξανόμενη ανάμιξη των Μακεδόνων βασιλέων στις υποθέσεις των ελληνικών πόλεων. Ο Φίλιππος Β΄ (βασ. 359-336 π.Χ.) υπέταξε τις ελληνικές πόλεις, ενώ ο γιος του, Αλέξανδρος Γ΄ (βασ. 336-323 π.Χ.) εκστράτευσε εναντίον της Περσικής Αυτοκρατορίας και την κατέκτησε, εγκαινιάζοντας τον ελληνιστικό πολιτισμό.

Μετά τον θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου το 323 π.Χ., η αυτοκρατορία του διαμοιράστηκε ανάμεσα στους διαδόχους του, αλλά η Μακεδονία συνέχισε να είναι ανεξάρτητο βασίλειο που ασκούσε σημαντική επιρροή στον ελληνιστικό κόσμο. Ήρθε σε σύγκρουση με την ανερχόμενη δύναμη της Ρώμης και ηττήθηκε με αποτέλεσμα το 168 π.Χ. να καταλυθεί το μακεδονικό βασίλειο και να διαμελιστεί σε τέσσερεις «μερίδες». Το 146 π.Χ. η Μακεδονία έγινε ρωμαϊκή επαρχία.


Ετυμολογία


Το όνομα Μακεδονία προέρχεται από το «Μακεδόνες» ή «Μακεδνοί». Όπως και το «Μάγνητες», οι λέξεις αυτές περιέχουν το θέμα «μακ» το οποίο σημαίνει μέγεθος και απαντάται και στα ουσιαστικά «μήκος» - «μάκος» και «μάκρος» της αρχαίας και νέας ελληνικής.[1]

Ο Όμηρος, φαίνεται να αγνοεί τα ονόματα Μακεδονία και Μακεδόνες. Γι΄ αυτόν οι πολεμιστές από τη χώρα που αρδεύει ο Αξιός είναι οι Παίονες και χώρα τους η Παιονία (Ιλιάδα Β’ 848, Π’ 287 και Φ’ 152).

Ο Ηρόδοτος ονομάζει Μακεδονία την πέρα της Πρασιάδας λίμνης και του Δυσώρου όρους χώρα (Ε 18) που ορίζεται προς Ν. από τον Πηνειό και τον Όλυμπο (Ζ’ 173), άλλως «Μακεδονίς» (Ζ 127). Οι κάτοικοι αυτής, Μακεδόνες (Ε 18) ή Μακεδνόν έθνος (Α 56, Η 43) ήταν, κατά τον Ηρόδοτο, ελληνικό φύλο και μάλιστα δωρικό γένος που κατοικούσε πρώτα στη Φθιώτιδα επί Δευκαλίωνα, παρά την Όσσα και τον Όλυμπο επί Δώρου και που τελικά εκδιώχθηκε από τους Καδμείους και κατέφυγε στην Πίνδο (Α 56).

Στην ελληνική μυθολογία υπάρχουν τρεις παραδόσεις για το όνομα της Μακεδονίας:



Aπό τον γενάρχη Μακεδόνα, τον γιο του Αιόλου (Ελιαν. απόσπ. 46).
Από τον Μακεδόνα τον γιο του Λυκάονα (βασιλέα της Ημαθίας), πατέρα της Πίνδου
Το όνομα οφείλεται στον Μακεδόνα τον γιο του Δία και της Θυίας, κόρης του Δευκαλίωνα που απέκτησε τα τέκνα Άμαθον και Πίερον από το όνομα του οποίου ονομάστηκαν τα Πιέρια όρη (Ησιόδου απόσπ. XXVI).



Οριοθέτηση
Αξιοσημείωτη τυγχάνει, για οποιονδήποτε ερευνητή, η δυσκολία που φαίνεται πως αντιμετώπιζαν από την αρχαία ακόμη εποχή οι τότε αρχαίοι συγγραφείς, ώστε να αποδώσουν ορθά τα γεωγραφικά όρια αυτού του βασιλείου, που από τα κείμενά τους δείχνουν πως ή δεν τα γνώριζαν (αμφίβολο) ή δεν προλάβαιναν (τις αλλαγές) ή και να συνέχεαν τα γεωγραφικά όρια με εκείνα τα πολιτικά (μετά από επιχειρήσεις).

Ο Ηρόδοτος θεωρούσε το βόρειο όριο μεταξύ της Μακεδονίδος και της Βοττιαίας την συνένωση των ποταμών Λουδία και Αλιάκμονα: (7.127) «...μέχρι Λυδίεώ τε ποταμού και Αλιάκμονος, οι ουρίζουσι γην την Βοττιαιίδα τε και Μακεδονίδα, ες τωυτό ρέεθρον ύδωρ συμμίσγοντες.»

Από την περιγραφή του Ηροδότου πρέπει να υποθέσουμε ότι στα χρόνια του ο Αλιάκμονας προχωρούσε βορειότερα μέχρι το Λουδία και ενωμένοι οι δύο ποταμοί χύναν τα νερά τους στο Θερμαϊκό. Έτσι η «Μακεδονίς γη»του Ηροδότου περιλαμβάνει τους σημερινούς νομούς Πιερίας και Ημαθίας. Ο Θουκυδίδης, που ζούσε πριν τη κατάληψη της Οδομαντικής και της Ηδωνίδας από τον Φίλιππο, θεωρούσε ανατολικό όριο τον Στρυμώνα ποταμό.

Επί Περδίκκα Α΄, το μακεδονικό βασίλειο της Ημαθίας αποτελούνταν από έξι επαρχίες: Ημαθία, Πιερία, Βοττιαία, Μυγδονία, Εορδαία και Αλμωπία. Επί Αλεξάνδρου Α΄ έλαβαν χώρα οι ανατολικές προσαρτήσεις των εξής περιοχών: Κρηστωνία, Βισαλτία, Ελιμία ή Ελιμιώτις, Ορεστίδα (Ορεστίς) και η Λυγκηστίδα (Λυγκηστίς ή Λύγκος). Επί Φιλίππου προστέθηκαν στα βόρεια και τα ανατολικά οι εξής επαρχίες: (βόρειες) Πελαγονία, Παιονία, (ανατολικές) Σιντική, Οδομαντική Ηδωνίδα (Ηδωνίς) και (νότια μία) Χαλκιδική.


Ιστορία

Προϊστορική περίοδος

Σύμφωνα με την αρχαία ελληνική μυθολογία, Μακεδών, ήταν το όνομα του αρχηγού της φυλής που πρωτοεγκαταστάθηκε στη δυτική, νότια και κεντρική Μακεδονία και ίδρυσε το αρχαίο μακεδονικό βασίλειο. Σύμφωνα με τη μαρτυρία του Ηρόδοτου το μακεδονικό έθνος ήταν ελληνικό φύλο και μάλιστα δωρικό, που μετακινούμενο από τη Εστιαιώτιδα της Θεσσαλίας (αρχικά) κατοίκησε στις παρυφές της Πίνδου. Ο Μακεδών, γενάρχης του βασιλικού οίκου της Μακεδονίας ανήκε στη φυλή των Δωριέων και ήταν Αργείος Ηρακλείδης στη καταγωγή.


Από τον Περδίκκα Α΄ μέχρι τον Φίλιππο Β΄
Η ιστορία των Μακεδόνων φαίνεται να αρχίζει γύρω στο 700 π.Χ., στην περιοχή της Ορεστίδας, την οποία μοιράζονταν με ένα ελληνικό φύλο, τους Ορέστες. Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο και τον Θουκυδίδη, η πρώτη μακεδονική βασιλική δυναστεία ήταν αυτή των Αργεαδών ή Τημενιδών, με ιδρυτή της τον Περδίκκα Α΄ (πρώτο μισό του 7ου αι. π.Χ.).[1] Σε μεταγενέστερη εποχή (4ος αι. π.Χ.) αναφέρονται και βασιλείς αρχαιότεροι από τον Περδίκκα με τα ονόματα Κάρανος, Κοίνος, Τυρίμμας, αλλά αρκετοί νεότεροι ιστορικοί πιθανολογούν ως πλαστή την πληροφορία αυτή.[2]

Κατά τη βασιλεία του Περδίκκα οι Μακεδόνες άρχισαν να επεκτείνονται προς τα ανατολικά, καταλαμβάνοντας κατά σειρά την Εορδαία, Βοττιαία, Πιερία, Αλμωπία. Την ίδια εποχή ή επί του διαδόχου του κτίστηκαν οι Αιγαί (σύγχρονη Βεργίνα), ως νέα πρωτεύουσα του βασιλείου.[3]

Τον Περδίκκα Α΄ διαδέχτηκε ο γιος του Αργαίος (652-621 π.Χ.) ο οποίος νίκησε το ιλλυρικό φύλο των Ταυλαντίων που εισέβαλε στη Μακεδονία. Οι διάδοχοί του Φίλιππος Α' (621-588 π.Χ.) και Αεροπός (588-568 π.Χ.) απέκρουσαν επανειλημμένες επιδρομές Ιλλυριών. Μετά τον Αεροπό, βασίλευσαν οι Αλκέτας Α' (568-540 π.Χ.) και Αμύντας Α' (540-498 π.Χ.), οι οποίοι κατέλαβαν τμήματα της Μυγδονίας (η περιοχή των λιμνών Κορώνεια και Βόλβη) και τον Ανθεμούντα, στα όρια της Χαλκιδικής.[3]

Όμως, η σημαντικότερη επέκταση του μακεδονικού βασιλείου έγινε κατά τις πρώτες δεκαετίες του 5ου αι. π.Χ., επί της βασιλείας του Αλεξάνδρου Α' (498-454 π.Χ.). Ο Αλέξανδρος Α' ήταν μια πολύ σημαντική προσωπικότητα με ιδιαίτερες πολιτικές, διπλωματικές και στρατιωτικές ικανότητες.

Χειρίστηκε επιδέξια την εξωτερική πολιτική κατά την περίοδο της υποτέλειας της χώρας του στους Πέρσες (η οποία είχε ήδη επιβληθεί κατά τη βασιλεία του πατέρα του Αμύντα) και της εισβολής τους στην Ελλάδα. Μετά τη λήξη της περσικής εισβολής, βρήκε την ευκαιρία να επεκτείνει το βασίλειό του απωθώντας τους Παίονες από την κάτω κοιλάδα του Αξιού και επιβάλλοντας υποτέλεια στους ηγεμόνες των τεσσάρων γειτονικών λαών (Ορέστες, Λυγκηστές, Πελαγόνες, Ελιμιώτες).

Στη συνέχεια, κατέστησε υποτελείς τους Βισάλτες και τους Κρηστωνούς (θρακικά φύλα δυτικά του ποταμού Στρυμόνα) και έθεσε υπό την εκμετάλλευσή του ορισμένα μεταλλεία αργύρου της περιοχής. Αναφέρεται ως ο πρώτος Μακεδόνας βασιλιάς που έκοψε νόμισμα.[4]

Με τον διάδοχο του Αλεξάνδρου, Περδίκκα Β΄ (454-413 π.Χ.), αρχίζουν τα προβλήματα με τις επεκτατικές διαθέσεις της Αθήνας, η οποία εκμεταλλεύτηκε τη διαμάχη του μακεδόνα βασιλιά με τα αδέλφια του Αλκέτα και Φίλιππο. Ήταν χαρακτηριστική, όμως, η αδυναμία του μακεδονικού βασιλείου μπροστά στην πανίσχυρη Αθηναϊκή συμμαχία, γι αυτό και ο πανούργος Περδίκκας συνήθως απέφευγε να κάνει φανερές τις αντιαθηναϊκές ενέργειές του.

Τελικά οι συνεχείς προστριβές με τους Αθηναίους οδήγησαν τους τελευταίους σε πόλεμο εναντίον του, ο οποίος έληξε με συνθήκη, το 413 π.Χ.. Γενικά, η βασιλεία του Περδίκκα χαρακτηριζόταν από μεγάλες εσωτερικές και εξωτερικές δυσκολίες τις οποίες όμως κατάφερε να αντεπεξέλθει με μεγάλη επιδεξιότητα.[5]

Εξ αιτίας των αυξανόμενων δυσκολιών των Αθηναίων, προς το τέλος του Πελοποννησιακού πολέμου, οι σχέσεις τους με το μακεδονικό βασίλειο έγιναν φιλικές. Έτσι, ο διάδοχος του Περδίκκα Αρχέλαος Α' (413-399 π.Χ.) έμεινε απερίσπαστος στην αναδιοργάνωση του βασιλείου του ενώ η ισχύς που απέκτησε ήταν αρκετή για να του επιτρέψει μια αιματηρή επέμβαση στα εσωτερικά της Θεσσαλίας.

Στον τομέα της οργάνωσης, προχώρησε σε διοικητική διαίρεση της Κάτω Μακεδονίας (η οποία ήταν πιο ανεπτυγμένη) σε περιφέρειες πόλεων και στρατιωτική αναδιοργάνωση. Επίσης πιθανολογείται ότι ήταν αυτός ο οποίος μετέφερε την πρωτεύουσα από τις Αιγές στην Πέλλα η οποία ήταν, τότε, πολύ κοντά στη θάλασσα.

Φιλοξένησε στην αυλή του διάσημους καλλιτέχνες μεταξύ των οποίων ο Ευριπίδης (ο οποίος έμεινε εκεί μέχρι το θάνατό του) και σοφούς (λέγεται πως είχε καλέσει και τον Σωκράτη), των οποίων τη συναναστροφή εκτιμούσε.[6]

Επί βασιλιά Περδίκκα Γ' (365-359 π.Χ.), το μακεδονικό βασίλειο συνέχισε την προσπάθεια για διοικητική αναδιοργάνωση και μείωση της απόστασης που το χώριζε πολιτιστικά από τη Νότια Ελλάδα. Όμως, σε μια εκστρατεία εναντίον μιας ακόμη εισβολής των Ιλλυριών σε μακεδονικό έδαφος, ο Περδίκκας έπεσε στο πεδίο της μάχης, μαζί με 4.000 άνδρες του. Η ιλλυρική εισβολή συνεχίστηκε, οι Παίονες εισέβαλλαν κι αυτοί αποσπώντας εδάφη, λάφυρα και αιχμαλώτους και η χώρα βυθίστηκε στην αναρχία με διαμάχες μεταξύ των μελών της βασιλικής οικογένειας.[7]

Μέσα από αυτή την εξαιρετικά δύσκολη κατάσταση ξεπρόβαλε η ηγετική φυσιογνωμία του Φιλίππου Β΄ (359-336 π.Χ.) ο οποίος, αφού πρώτα απαλλάχτηκε από τους αντιζήλους του, στράφηκε διαδοχικά εναντίον των εισβολέων Παιόνων και Ιλλυριών και τους κατανίκησε. Σημαντικότατο είναι το οργανωτικό του έργο καθώς πριν τον Φίλιππο η Μακεδονία ήταν μια καθυστερημένη αγροτική χώρα με χαλαρούς πολιτικούς θεσμούς.

Ο Φίλιππος έκανε πιο συγκεντρωτικό το κράτος του και κατάργησε την μέχρι τότε αυτονομία των Ορεστών, Λυγκηστών και Τυμφαίων. Με μεθοδικότητα, έθεσε υπό τον έλεγχό του τη Θεσσαλία και τη Δελφική Αμφικτυονία και στράφηκε εναντίον των Αθηναίων και των συμμάχων τους οι οποίοι ήταν εμπόδιο στα σχέδιά του για κυριαρχία σε ένα ενοποιημένο ελληνικό χώρο.

Μετά τη νίκη του επί του αντιμακεδονικού σχηματισμού στη Χαιρώνεια (338 π.Χ.), ένωσε υπό την ηγεμονία του τις υπόλοιπες ελληνικές πόλεις-κράτη και δημιούργησε μία πανελλήνια συμμαχία (Συνέδριο της Κορίνθου) της οποίας είχε τον έλεγχο.


Μέγας Αλέξανδρος και ελληνιστική εποχή


Ο γιος του Φιλίππου Αλέξανδρος, αποκαλούμενος ως «Μέγας», συνέχισε το έργο του πατέρα του. Ολοκλήρωσε την ενοποίηση των ανεξάρτητων ελληνικών πόλεων-κρατών της εποχής και, λίγα χρόνια αργότερα και μέχρι τον πρώιμο θάνατό του το 323 π.Χ., κατέκτησε την Περσική αυτοκρατορία και μεγάλο μέρος του τότε γνωστού κόσμου.

Το βασίλειο της Μακεδονίας σύντομα έχασε τον έλεγχο των αχανών ασιατικών εκτάσεων, αλλά διατήρησε την κυριαρχία του στην Ελλάδα έως ότου καταλύθηκε από τους Ρωμαίους μετά τους Μακεδονικούς Πολέμους (215 - 148 π.Χ.).


Η κατάλυση από τους Ρωμαίους

Πρώτο ελληνιστικό βασίλειο που καταλύθηκε ήταν το μακεδονικό βασίλειο ή βασίλειο των Αντιγονιδών. Η Ρώμη κήρυξε τον πόλεμο στο μακεδονικό βασίλειο κατά τον Δεύτερο Μακεδονικό Πόλεμο (200-197). Ο λόγος της επιλογής αυτής της χρονικής περίστασης για την έναρξη του πολέμου ήταν ότι τότε οι Ρωμαίοι αποφάσισαν την επέκταση της πολιτικής τους ηγεμονίας, λόγω του ότι το 202 π.Χ. μετά τη μάχη στη Ζάμα, που σηματοδότησε τη λήξη του Δεύτερου Καρχηδονιακού Πολέμου, μπορούσαν πλέον να χρησιμοποιήσουν το στρατό που απασχολούνταν έως τότε εκεί.

Η αφορμή δόθηκε το 203-202 π.Χ., όταν ο Φίλιππος Ε’, βασιλιάς της Μακεδονίας, και ο Αντίοχος Γ’, βασιλιάς του βασιλείου των Σελευκιδών, έκαναν μεταξύ τους συμφωνία για την κατάλυση και τη διαίρεση του πτολεμαϊκού βασιλείου, στο θρόνο του οποίου βρισκόταν ο, επιτροπευόμενος, λόγω του μικρού της ηλικίας του, Πτολεμαίος Στ' Φιλομήτωρ.

Η πολιτική της Ρώμης, όμως, αποσκοπούσε στη διατήρηση της ισορροπίας μεταξύ των ελληνιστικών βασιλείων. Σε εφαρμογή του σχεδίου που είχε συμφωνήσει με τον Αντίοχο Γ’, την άνοιξη του 202 π.Χ. προχώρησε στην Προποντίδα και κατέλαβε τη Θάσο, το 201 π.Χ. το ανατολικό Αιγαίο, εισέβαλε στο βασίλειο της Περγάμου και έφτασε μέχρι την Καρία.

Το φθινόπωρο του 201 π.Χ. απεσταλμένοι της Ρόδου και του Αττάλου του Α’ στη Ρώμη, διαμαρτυρήθηκαν για την πολιτική του Φιλίππου Ε’. Πριν οι Ρωμαίοι λάβουν επίσημα απόφαση, διεμήνυσαν δύο φορές στο Φίλιππο ότι δεν έπρεπε να επιτίθεται στο πτολεμαϊκό κράτος και να αφήσει τις πτολεμαϊκές κτήσεις που είχε καταλάβει, την περιοχή ανατολικά του Νέστου με τις μεγάλες πόλεις, Μαρώνεια, Άβδηρα και Αίνος, κατά τον Γ΄ Συριακό πόλεμο (241-202 π.Χ.)


Ο Φίλιππος και τις δύο φορές απέρριψε το αίτημα των Ρωμαίων που του μετέφερε επιτροπή της Συγκλήτου. Τα μέσα του θέρους 200 π.Χ. ελήφθη απόφαση να μεταβεί στρατός στην Ιλλυρία για τη διεξαγωγή του πολέμου. Το 200 και το 199 π.Χ. δεν έγινε κάποια αποφασιστική επιχείρηση. Τα πράγματα πήραν νέα τροπή από το 198 π.Χ. όταν ο Φλαμινίνος ανέλαβε ως ύπατος την ευθύνη για τη διεξαγωγή του πολέμου.

Ενώ προηγουμένως λάμβαναν χώρα μικρότερες επιχειρήσεις, τώρα έγινε μία μεγάλη μάχη, τον Ιούνιο του 197 π.Χ., στην τοποθεσία Κυνός Κεφαλαί, η οποία και έκρινε την έκβαση του πολέμου. Τη σημασία του Β’ Μακεδονικού Πολέμου και της μάχης αυτής διαπιστώνουμε κυρίως αν λάβουμε υπόψη τους όρους της συνθήκης που ανακοίνωσε ο Φλαμινίνος στο Φίλιππο και που το 196 π.Χ. εστάλη για επικύρωση στη Ρώμη.

Οι όροι της ειρήνης δείχνουν τη σημασία της έκβασης του μακεδονικού πολέμου και την επέκταση της ρωμαϊκής πολιτικής, αφού για πρώτη φορά έχουμε ενεργό ανάμιξη στα ελληνικά πράγματα. Οι όροι της ειρήνης ήταν οι εξής:

Ο Φίλιππος υποχρεωνόταν να εγκαταλείψει όλες τις κτήσεις του στην Ασία και στην Ευρώπη εκτός από τη Μακεδονία, να αποσύρει τις φρουρές που διατηρούσε εκτός των ορίων της Μακεδονίας μέχρι τα Ίσθμια του 196 π.Χ.

Υποχρεούνταν να παραδώσει όλους τους αυτόμολους και τους αιχμαλώτους στη Ρώμη.
Υποχρεωνόταν να παραδώσει στη Ρώμη όλο τον στόλο του εκτός από πέντε ελαφρά πλοία και το βασιλικό πλοίο, μία τριήρη εκκαιδεκήρη.

Έπρεπε να καταβάλει ως πολεμική αποζημίωση στη Ρώμη χίλια τάλαντα και να συνάψει συνθήκη συμμαχίας με τον όρο να εκστρατεύει μαζί με τους Ρωμαίους.

Επίσης ο μικρότερος γιος του, ο Δημήτριος στάλθηκε ως όμηρος στη Ρώμη. Κατά τα Ίσθμια του 196 π.Χ. ο Τίτος Κόιντος Φλαμινίνος διακήρυξε στο στάδιο της Κορίνθου ενώπιον του συγκεντρωμένου πλήθος την αυτονομία και την ελευθερία των ελληνικών πόλεων. Ο ίδιος ήταν ο πρώτος Ρωμαίος στον οποίο αποδόθηκαν λατρευτικές τιμές από τους Έλληνες ως δείγμα ευγνωμοσύνης.

Ο Φλαμινίνος παρέμεινε στην Ελλάδα ως το 194 π.Χ., οπότε ανακλήθηκε στη Ρώμη, όπου επέστρεψε παίρνοντας μαζί του πολλά έργα τέχνης με τα οποία κόσμησε τον θρίαμβό του. Ο Δεύτερος Μακεδονικός Πόλεμος, λοιπόν, αποτελεί σημαντική τομή, καθώς είναι η πρώτη φορά που οι Ρωμαίοι παρεμβαίνουν ρυθμιστικά στα ελληνικά πράγματα.

Ο Φίλιππος Ε' ήταν ο πιο διάσημος από τους Αντιγονίδες και είχε ως πρότυπό του τον Φίλιππο Β’. Ήταν ο μόνος από τους Αντιγονίδες που επεκτάθηκε ανατολικά του Νέστου, το 202 π.Χ. και το 187 π.Χ. Αν και ηττήθηκε από τη Ρώμη, δεν ησύχασε και δεσμευόταν από ανασυγκρότησε το κράτος του και το 187 π.Χ. κατέλαβε τις ελληνικές πόλεις ανάμεσα στους ποταμούς Νέστο και Έβρο, Μαρώνεια, Άβδηρα και Αίνος.

Όμως, στην ίδια περιοχή ζητούσε να κυριαρχήσει και ο Ευμένης Β’, ανταγωνιστής του Φιλίππου Ε’ και, αργότερα, του Περσέα. Ο Φίλιππος Ε’ διεξήγαγε εκστρατείες εναντίον των θρακικών φύλων κατά τα έτη 184, 183 και 181 π.Χ. Το 179 π.Χ., ενώ βρισκόταν σε εκστρατεία στη Θράκη κατευθυνόμενος από την Αμφίπολη προς τον βορρά πέθανε και τον διαδέχτηκε στο θρόνο του ο Περσέας, ο τελευταίος βασιλιάς του μακεδονικού βασιλείου (179-168).

Με την άνοδό του στο θρόνο, ο Περσέας ζήτησε από τους Ρωμαίους ανανέωση της συμμαχίας μαζί τους και αναγνώρισή του από τη ρωμαϊκή Σύγκλητο. Ο Ευμένης, όμως, τον διέβαλε ότι δήθεν προετοίμαζε πόλεμο, κάτι που δεν προέκυπτε από τη διπλωματική του δραστηριότητα, από την οποία φαίνεται ότι επιζητούσε καλές σχέσεις με όλα τα ελληνιστικά κράτη, βασίλεια και πόλεις. Ένα περιστατικό, ωστόσο, του 172 π.Χ. δημιούργησε στη Ρώμη την άποψη ότι ο Περσέας είναι επικίνδυνος.

Καθώς ο Ευμένης επέστρεφε από ένα ταξίδι του στη Ρώμη, πέρασε από τους Δελφούς όπου σημειώθηκε απόπειρα δολοφονίας του, ηθικός αυτουργός της οποίας θεωρήθηκε ο Περσέας. Σώζεται μέρος της επιγραφής που αναφέρεται με αρνητικό για τον Περσέα περιεχόμενο στο περιστατικό. Η επίσημη ρωμαϊκή άποψη ήταν ότι ο Μακεδόνας βασιλιάς ήταν ο ηθικός αυτουργός ενίσχυσε το αρνητικό κλίμα εις βάρος του και οδήγησε στην απόφαση των αρχών του 171 π.Χ. για πόλεμο εναντίον του.

Το 170 και 169 έλαβαν χώρα ελάσσονος σημασίας επιχειρήσεις στην Ιλλυρία. Η αποφασιστική μάχη δόθηκε στις 22 Ιουνίου 168 π.Χ. στην Πύδνα της Μακεδονίας και έληξε με νίκη του ρωμαϊκού στρατού, που είχε ως αρχηγό τον ύπατο Λεύκιο Αιμίλιο Παύλο. Λόγω της διάλυσης του στρατού του, ο Περσέας πέρασε στην Πέλλα και, στη συνέχεια, στην Αμφίπολη και στη Σαμοθράκη, όπου και παραδόθηκε στους Ρωμαίους.

Ο ίδιος και τα παιδιά του κόσμησαν τον θρίαμβο του νικητή και ο Περσέας πέθανε στη Ρώμη το 165 π.Χ. Το 167 π.Χ. ο Λεύκιος Αιμίλιος Παύλος συγκέντρωσε τους εκπροσώπους των μακεδονικών πόλεων στην Αμφίπολη και τους ανακοίνωσε τις νέες ρυθμίσεις.

Μετά την κατάλυση του μακεδονικού βασιλείου, οι Ρωμαίοι προέβλεπαν το χωρισμό των εδαφών της Μακεδονίας σε τέσσερις διοικητικές περιοχές, που ονομάστηκαν μερίδες. Καθεμία από αυτές τις περιοχές ήταν αυτοδιοίκητη, ενώ δεν επιτρεπόταν επιγαμίες και ανταλλαγές ανάμεσα στους κατοίκους των περιοχών αυτών.

Η πρώτη περιοχή ήταν μεταξύ του Νέστου και του Στρυμώνα με πρωτεύουσα την Αμφίπολη (σε αυτήν υπήχθησαν και οι κτήσεις του Περσέα μεταξύ Νέστου και Έβρου), η δεύτερη τα εδάφη μεταξύ Στρυμώνα και Αξιού, με πρωτεύουσα τη Θεσσαλονίκη, η τρίτη, γνωστή ως κάτω ή παράλια Μακεδονία, περιλάμβανε την περιοχή μεταξύ Αξιού και Πηνειού με πρωτεύουσα την Πέλλα και η τέταρτη, Άνω Μακεδονία, με πρωτεύουσα την Ηράκλεια Λυγκηστίδα (η σημερινή πόλη Μπίτολα, γνωστή και ως Μοναστήρι) που περιλάμβανε ολόκληρη την ορεινή βορειοδυτική Μακεδονία, την ενδοχώρα της τρίτης μερίδας.

Με βάση τις νέες ρυθμίσεις οι Ρωμαίοι επέτρεψαν τη διατήρηση στρατού για την άμυνα από επιθέσεις, εκτός από την τρίτη μερίδα. Η απαγόρευση της μεταξύ των μερίδων επικοινωνίας ίσως οφείλεται στην αποτροπή της επιβίωσης του βασιλείου. Οι μερίδες διατηρήθηκαν υπό αυτό το καθεστώς από το 167 π.Χ. έως ότου οργανώθηκαν ως επαρχία του ρωμαϊκού κράτους.

Το 150 π.Χ. εμφανίστηκε κάποιος Ανδρίσκος ο οποίος ισχυριζόταν ότι ήταν γιος του Περσέα, αυτοανακηρύχθηκε βασιλιάς ως Φίλιππος και από τη Θράκη ξεκίνησε, ακολουθούμενος από πλήθη στρατιωτών, σχεδιάζοντας να αναβιώσει το βασίλειο της Μακεδονίας. Το 149 π.Χ. εγκαταστάθηκε στη Θεσσαλονίκη, ηττήθηκε, όμως, περί το θέρος του 148 π.Χ. και κατέφυγε στη Θράκη, όπου χάνουμε και τα ίχνη του. Το κίνημα αυτό ήταν η τελευταία προσπάθεια αναβίωσης του μακεδονικού βασιλείου.


Παραπομπές

[1] Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, τ. Β΄, σ. 237
[2] Ιστορία του Ελληνικού Εθνους, τ. Β΄, σ. 238
[3] Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, τ. Β΄, σ. 239
[4] Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, τ. Γ1΄, σ. 163-167
[5] Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, τ. Γ1΄, σ. 167-169
[6] Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, τ. Γ1΄, σ. 169-170
[7] Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, τ. Γ1΄, σ. 449-450

Bιβλιογραφία:
Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Εκδοτική Αθηνών, τ. Β΄, Αθήνα 1971.
Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Εκδοτική Αθηνών, τ. Γ1΄, Αθήνα 1972



Πηγή

Το σουβλάκι κατάγεται από το Αιγαίο - Το έψηναν σε καλαμάκια στη Σαντορίνη πριν από 6.500 χρόνια!




Τι έτρωγαν οι Ελληνες το 1.600 π.Χ.; Ο αρχαιολόγος Χρίστος Ντούμας άφησε για λίγο στην άκρη τα προβλήματα που αντιμετωπίζει στο Ακρωτήρι της Θήρας και μίλησε για τις νοστιμιές που απολάμβαναν οι πρόγονοί μας πριν από 3.500 χρόνια.

Η απολαυστική κουβέντα έγινε τον Μάιο του 2014 με την Ευάννα Βενάρδου στην Ελευθεροτυπία: Αποφλοίωση φάβας με αρχαίες μυλόπετρες «Βρήκαμε πολλά κατάλοιπα καρπών, μέσα σε δοχεία που φυλάσσονταν στα σπίτια. Καθώς έπεσε η τέφρα απανθρακώθηκαν και έτσι διατηρήθηκαν», εξηγεί ο Χρ. Ντούμας.

«Οι καρποί αυτοί ήταν προϊόντα καλλιεργειών -γι’ αυτό και έχουμε γνώσεις για τις καλλιέργειες εκείνης της εποχής. Βρήκαμε φάβα, φακές, κριθάρι-, σε ένα μάλιστα πιθάρι γεμάτο τέφρα βρήκαμε αποτυπώματα αμύγδαλων. Εντοπίσαμε επίσης πολλά κουκούτσια ελιών θρυμματισμένα, άρα μιλάμε για παραγωγή λαδιού. Βρήκαμε και ένα πιθάρι με σαλιγκάρια, αν και τα συγκεκριμένα ήταν εισαγωγής! Επρόκειτο για κρητικά σαλιγκάρια».

Βρήκαν όμως και πάρα πολλούς σπόρους από σύκα: «Αυτή ήταν η ζάχαρή τους. Και βέβαια, το σύκο ήταν το καθαρτικό τους!» (χαμογελάει).

Βρήκατε και υπολείμματα ψαριού;
«Μέσα σε πιθάρια εντοπίσαμε αποξηραμένα ψάρια και κόκαλα ψαριών. Μάλιστα, καθώς σκάβαμε σε βαθιά στρώματα για τα θεμέλια των στύλων του στεγάστρου, βρήκαμε γάρον (garum κατά τους Ρωμαίους).
Πρόκειται για μια πάστα από ψάρι, λιχουδιά για τους Ρωμαίους. Η αριστοκρατία απολάμβανε το καλύτερο μέρος του ψαριού, ενώ η «πλέμπα» και ο στρατός χρησιμοποιούσαν τα κεφάλια, τις ουρές, τα πτερύγια. Βρήκαμε ένα τέτοιο πιθαράκι και επρόκειτο για σημαντική ανακάλυψη μιας και απέδειξε ότι 1.500 χρόνια πριν τους Ρωμαίους, το έφτιαχναν στη Θήρα. Είναι βέβαια χαρακτηριστικό ενός λαού που ζει με και από τη θάλασσα…»

Η πιο σπάνια, όμως, λιχουδιά ήταν ο γάρος, μια εκλεκτή σάλτσα που εξυμνούσε ο Σοφοκλής, ο Πλάτωνας και ο Πλίνιος από εντόσθια ψαριών και μικρά ψάρια (σαρδέλες, αθερίνες) που παστώνονταν σε χοντρό αλάτι και απλώνονταν στον ήλιο 2-3 μήνες. Το παχύρευστο υγρό που έπαιρναν από το σούρωμα αραιωνόταν με ελαιόλαδο, κρασί ή ξύδι και αποθηκευόταν στο γαράριον για σάλτσα. Σε ορισμένες περιοχές, μάλιστα, έφτιαχναν γάρο μόνο από συκώτι κολιού ενώ η αρχική συνταγή έδωσε την ιδέα για την σάλτσα αντζούγιας των Σικελών και την γουόστερ σος (Worcestershire sauce).

– Κρέας έτρωγαν;
«Βρήκαμε άφθονα κόκαλα από αιγοπρόβατα, που αποτελεί βασικό είδος κτηνοτροφίας και σήμερα στα νησιά, ελάχιστα βοοειδή (στα νησιά δεν μπορούν να εκθρέψουν μεγάλα ζώα) και πολύ λίγο κυνήγι (κουνέλια, αποδημητικά πουλιά). Βρήκαμε όμως πάρα πολλά κατάλοιπα από αχινούς, αχιβάδες, κυδώνια και άλλα παρεμφερή θαλασσινά».

– Εχουμε ιδέα πώς τα μαγείρευαν ολ’ αυτά;
«Ξέρουμε πως είχαν τριποδικές χύτρες -που σημαίνει ότι, αν μη τι άλλο, έβραζαν. Γιαχνί πάντως δεν νομίζω πως έφτιαχναν, αφού δεν είχαν ντομάτες. Σήμερα μπορεί να μιλάμε για τα περίφημα σαντορινιά ντοματάκια, όμως οι ντομάτες μας ήρθαν από την Αμερική! Βρήκαμε επίσης ταψιά και φορητά τριποδικά φουρνάκια: φωτιά από πάνω, φωτιά από κάτω και ταψάκι με καπάκι και πορτούλα. Ενα είδος γάστρας με πόδια». Κρατευτές σουβλακιών

– Τι σας εξέπληξε πιο πολύ από αυτά που ανακαλύψατε;
«Οι Κρατευτές: πάνω τους έψηναν σουβλάκια. Είχαν εγκοπές αλλά και τρυπούλες για να κυκλοφορεί ο αέρας και να μην σβήνουν τα κάρβουνα. Ηταν πολύ εργονομικοί. Στην άκρη τους είχαν το σχήμα κεφαλής κριαριού. Και εξασφάλιζαν και ένα υγιεινό ψήσιμο, αφού το λίπος έπεφτε».



– Δηλαδή, το σουβλάκι είναι δικό μας έδεσμα… Κι όμως, κάποιοι σήμερα νομίζουν ακόμα πως είναι τουρκικής προέλευσης.
«Το σουβλάκι κατάγεται από το Αιγαίο. Οι Τούρκοι ήρθαν το 1453 μ.Χ. Κάποτε είχα μια κουβέντα με έναν διαπρεπή Τούρκο αρχαιολόγο, τον ελληνιστή Εκρέμ Ακουργκάλ. Και του έλεγα ότι έχουμε δανειστεί κι εμείς πολλά από την τουρκική κουζίνα. Φέρνοντάς του ως παράδειγμα τον κεφτέ. Και μου λέει:

«Είστε αφελής. Οι Τούρκοι όταν ήρθαν εδώ ήταν νομάδες. Δεν είχαν κουζίνα. Απλώς υιοθέτησαν τη βυζαντινή κουζίνα. Ας μην κοροϊδευόμαστε: η λέξη «κεφτές» δεν είναι τούρκικη. Είναι η βυζαντινή λέξη «κοπτόν κρέας…».

Και πράγματι, θυμάμαι ακόμα τη μαμά μου και τη γιαγιά μου να κόβουν γρήγορα και σταυρωτά το κρέας με δύο κοφτερά μαχαίρια κάνοντας το κιμά!».

– Οι ανασκαφές του Ακρωτηρίου αποτελούν τα παλαιότερα τεκμήρια για το τι έτρωγαν οι Ελληνες;
«Οχι. Υπάρχουν σκόρπια ευρήματα και από τη νεολιθική εποχή (5η και 4η χιλιετία π.Χ.) σε Θεσσαλία, Μακεδονία, Θράκη. Ομως στο Ακρωτήρι, χάρη στο ηφαίστειο, πρώτη φορά βρέθηκαν τόσο πολλά μαζεμένα -και τόσο καλά διατηρημένα. Σκεφθείτε πως στις λάβες της Σαντορίνης υπάρχουν εγκλείσματα φυτών όπως τα φοινικόδεντρα ή οι ελιές που χρονολογούνται 60.000 χρόνια πριν από σήμερα. Και αποκαλύπτουν ένα κλίμα που δεν διαφέρει από το σημερινό. Στα πρώιμα ιστορικά χρόνια, την 5η, 4η ή 3η χιλιετία π.Χ., οι άνθρωποι άρχισαν να καλλιεργούν την ίδια αυτή άγρια χλωρίδα». Η περίφημη μεσογειακή διατροφή έχει πολύ μακρινές ρίζες τελικά.


Πηγή

Έτοιμη να οριοθετήσει ΑΟΖ η Ελλάδα – Είδηση-«βόμβα» έβγαλε ο Π. Καμμένος




Το 2018 «θα προχωρήσουμε στις απαιτούμενες πολιτικές ενέργειες για τη διασφάλιση της οικονομικής ζώνης, προκειμένου να προχωρήσουμε στις εξορύξεις του φυσικού αερίου και του πετρελαίου» εξήγγειλε ο υπουργός Εθνικής Άμυνας, Πάνος Καμμένος, μιλώντας στα εγκαίνια για τη σύσταση της Διοίκησης Αεροπορίας Ναυτικού (ΔΑΝ), που πραγματοποιήθηκαν στην 112 Πτέρυγα Μάχης, στην Ελευσίνα.

Με λίγα λόγια, θα ανακηρύξουμε ΑΟΖ σύμφωνα με τον Π. Καμμένο, κάτι που σημαίνει πως από εδώ και πέρα όλα αλλάζουν στη Μεσόγειο.

«Η Ελλάδα, αυτόν τον χρόνο, γίνεται χώρα παραγωγής πετρελαίου και φυσικού αερίου, αρχίζει μία καινούργια περίοδος για τη χώρα μας. Θα προχωρήσουμε στις απαιτούμενες πολιτικές ενέργειες για τη διασφάλιση της οικονομικής ζώνης, προκειμένου να προχωρήσουμε στις εξορύξεις του φυσικού αερίου και του πετρελαίου. Αυτό χάρη στις δυνατές και ισχυρές Ένοπλες Δυνάμεις, σε όλους εσάς» ανέφερε.

«Η ισχυρή γεωπολιτικά Ελλάδα είναι αυτή που βοήθησε την κυβέρνηση να οδηγηθεί στην έξοδο από την κρίση. Βλέπουμε όλοι το διαφορετικό μάτι, με το οποίο μας κοιτούν οι σύμμαχοι, αλλά και οι αντίπαλοί μας. Βλέπουμε τον σεβασμό που δείχνουν στην Ελλάδα, χάρη ακριβώς σε όλους εσάς, στα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεών μας και στον νέο ρόλο που θα παίξει πλέον η χώρα στη Νοτιανατολική Μεσόγειο» πρόσθεσε.

Στη Διοίκηση Αεροπορίας Ναυτικού, η οποία θα λειτουργεί στις εγκαταστάσεις της 353 Μοίρας Ναυτικής Συνεργασίας, στην 112 ΠΜ, θα υπάγονται τα ελικόπτερα του Ναυτικού και τα εκσυγχρονισμένα αεροσκάφη P-3 ORION.



Τα P-3 ORION -που εκσυγχρονίζονται στην ΕΑΒ- «θα αποτελέσουν την αιχμή του δόρατος της εναέριας επιτήρησης, με σκοπό την αντιμετώπιση των αυξανόμενων προκλήσεων ασφαλείας στο Αιγαίο και στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο» σημείωσε ο υπουργός Εθνικής Άμυνας.

Με την ευκαιρία των εγκαινίων της ΔΑΝ, ο κ. Καμμένος διαβεβαίωσε τους, μεν, μηχανικούς και τα συνεργεία των ελικοπτέρων του Πολεμικού Ναυτικού ότι «εντός των επομένων μηνών θα έχουν στα χέρια τους όλα τα μέσα για την άμεση ενεργοποίηση όλων των ιπτάμενων μέσων του Πολεμικού Ναυτικού», το, δε, ιπτάμενο προσωπικό ότι «θα δώσουμε τα πάντα για να έχετε στη διάθεσή σας όλα τα εκπαιδευτικά μέσα, προκειμένου να βελτιώσετε τις ικανότητές σας και παράλληλα να εκπαιδεύσετε τους νεότερους».

Ο υπουργός Εθνικής Άμυνας εξήγγειλε ότι στο πλαίσιο της δημιουργίας «μίας νέας βάσης στήριξης και συντήρησης των ιπταμένων μας μέσων, μέσα στους επόμενους μήνες, στην Ελευσίνα, στο Βόλο και σε όλες τις μονάδες στήριξης των ιπταμένων μέσων και των τριών Όπλων, θα δοθούν όλα εκείνα τα μέσα και το προσωπικό, προκειμένου το μεγαλύτερο μέρος του έργου που απαιτείται για τη συντήρηση των ιπταμένων μέσων να το έχει στα χέρια του το πολιτικό και στρατιωτικό προσωπικό των Ενόπλων Δυνάμεων».

Ο κ. Καμμένος προέτρεψε «να συνεχίσουμε να δίνουμε τον αγώνα μας με ευσυνειδησία, υπέρ της ευημερίας και της προόδου της χώρας μας» και απευθυνόμενος προς τα στελέχη τόνισε: «Να είστε πάντα εκείνοι που αποτελούν το παράδειγμα για όλες τις Ένοπλες Δυνάμεις της Συμμαχίας και όλου του κόσμου».

Στην εκδήλωση παρέστησαν ο αναπληρωτής υπουργός Εθνικής Άμυνας, Δημήτρης Βίτσας, ο αρχηγός ΓΕΕΘΑ, ναύαρχος Ευάγγελος Αποστολάκης, ο αρχηγός ΓΕΝ, αντιναύαρχος Νικόλαος Τσούνης και ο αρχηγός ΓΕΑ, αντιπτέραρχος Χρήστος Χριστοδούλου.


pentapostagma.gr

Σε ενεργειακές κοινότητες οι αγρότες αλλά χωρίς πρόβλεψη για σταθερό φόρο



Κίνητρα σε αγρότες, κτηνοτρόφους, οµάδες, συνεταιρισµούς, αγροτικές επιχειρήσεις, ακόµη και ΤΟΕΒ, που θα συστήσουν από κοινού Κοινότητες στον τοµέα της Ενέργειας, όπως η δυνατότητα συµµετοχής σε προγράµµατα του Αναπτυξιακού και χρηµατοδότησης µέσω ΕΣΠΑ περιλαµβάνει το ψηφισθέν από το ελληνικό κοινοβούλιο στις 17 Ιανουαρίου νομοσχέδιο του υπουργείου Περιβάλλοντος & Ενέργειας, για τις «Ενεργειακές Κοινότητες» (Ε.Κοιν.).




Σε σχέση με το αρχικό κείμενο που κατατέθηκε στη Bουλή, η πιο σημαντική αλλαγή στο ψηφισθέν πλέον πλαίσιο νόμου αφορά την πρόβλεψη για σταθερή φορολογία από 5-10 χρόνια, όσον αφορά τους συμμετέχοντες στις Ενεργειακές Κοινότητες.

Οι πληροφορίες ως προς τούτο του Agronews αναφέρουν ότι η πρόβλεψη «κόπηκε» έπειτα από σχετική σύσταση του υπουργείου Οικονομικών, καθώς επρόκειτο επί της ουσίας για φορολογικό κίνητρο.

Μια ακόμα αλλαγή στο ψηφισθέν σχέδιο έχει να κάνει με την διεύρυνση της δυνατότητας συμμετοχής στο virtual net metering για όλους και όχι μόνον για τους συντελεστές της αγροτικής παραγωγής.

Υπενθυμίζεται, όπως είχε γράψει σχετικά η εφημερίδα Agrenda, ότι πέραν των γενικών κινήτρων, το σχέδιο, που φιλοδοξεί να προσθέσει ένα «λιθαράκι» στο ευνοϊκό για τους αγρότες πλαίσιο νοµοθεσίας, που εισήχθη πρώτη φορά το 2010, έπειτα από ενέργειες της τότε υπουργού Γεωργίας Κατερίνας Μπατζελή, του υφυπουργού Περιβάλλοντος Θάνου Μωραΐτη, της ΠΑΣΕΓΕΣ και συνεταιριστικών φορέων (ΕΑΣ Αγρινίου) προορίζεται, την ίδια ώρα, να παράσχει ειδικά κίνητρα στους αγρότες, µε σκοπό, εκτός από καταναλωτές να γίνουν και παραγωγοί ηλεκτρικής ενέργειας, την οποία είτε θα πωλούν στο δίκτυο είτε θα συµψηφίζουν µε το ρεύµα που δαπανούν.

Η προοπτική αυτή γίνεται εφικτή χάρη στη δυνατότητα για αποκεντρωµένη παραγωγή ρεύµατος που δίνουν οι Ανανεώσιµες Πηγές Ενέργειας, αλλά και ενεργειακά εργαλεία, όπως ο συµψηφισµός (net metering) και ο εικονικός ενεργειακός συµψηφισµός (virtual net metering).

Στην «παλέτα», λοιπόν, µε τα ειδικά κίνητρα σταθµών Ανανεώσιµων Πηγών Ενέργειας (ΑΠΕ) περιλαµβάνονται οι προλέψεις για προτεραιότητα στους κατ’ επάγγελµα (όπως και το 2010), οι µειωµένες εγγυητικές επιστολές, καθώς επίσης και η απαλλαγή από τα τέλη διατήρησης αδειών.

Με το νέο πλαίσιο, µικρές και µεσαίες επιχειρήσεις θα µπορούν να µειώσουν το ενεργειακό τους κόστος, ενώ ακόµη και απλοί ιδιώτες θα έχουν τη δυνατότητα να περιορίσουν δραστικά τους λογαριασµούς ρεύµατος.

Παράλληλα, δήµοι και περιφέρειες µπορούν να χαράξουν µία τοπική ενεργειακή πολιτική, ώστε για παράδειγµα να αντιµετωπίσουν την ενεργειακή φτώχεια ή να ενισχύσουν την ηλεκτροκίνηση.

Σε κάθε περίπτωση, οι Ε.Κοιν. µπορούν να έχουν κερδοσκοπικό ή µη κερδοσκοπικό χαρακτήρα. Στη δεύτερη περίπτωση τα κέρδη δεν διανέµονται στα µέλη, αλλά αξιοποιούνται για τη χρηµατοδότηση νέων έργων που θα εγκρίνει η γενική συνέλευση της κοινότητας.

Όπως έχει γίνει ήδη γνωστό, µία Ε.Κοιν. θα µπορεί να παράγει, να πουλά ή να ιδιοκαταναλώνει ηλεκτρική και θερµική ενέργεια που παράγεται από ΑΠΕ, όπως από αιολικά και φωτοβολταϊκά έργα, ή µονάδες βιοαερίου και βιοµάζας.

Επίσης, θα µπορεί να δραστηριοποιηθεί στην προµήθεια ρεύµατος και φυσικού αερίου, να εγκαθιστά συστήµατα τηλεθέρµανσης και µονάδες αφαλάτωσης, αλλά και να εγκαθιστά και να διαχειρίζεται υποδοµές και οχήµατα εναλλακτικών καυσίµων (π.χ. ηλεκτρικά).

Χρειάζονται πέντε µέλη

∆ικαίωµα συµµετοχής σε µια Ενεργειακή Κοινότητα θα έχουν φυσικά πρόσωπα, νοµικά πρόσωπα δηµοσίου και ιδιωτικού δικαίου, όπως και ΟΤΑ πρώτου ή δευτέρου βαθµού.

Για τη σύστασή της θα απαιτείται τουλάχιστον η ύπαρξη πέντε µελών, στην περίπτωση νοµικών προσώπων ιδιωτικού δικαίου, φυσικών προσώπων και νοµικών προσώπων δηµοσίου δικαίου (εκτός ΟΤΑ).

Αντίθετα, θα απαιτούνται τρία µέλη στην περίπτωση που η σύστασή της γίνεται µόνο από ΟΤΑ (και µάλιστα δύο στις νησιωτικές περιοχές), ενώ αν θελήσουν να συµπράξουν δύο ΟΤΑ, θα χρειάζεται τουλάχιστον ένα ακόµη φυσικό πρόσωπο ή νοµικό πρόσωπο δηµοσίου ή ιδιωτικού δικαίου.

Σηµαντικό στοιχείο είναι όµως η εντοπιότητα της πλειοψηφίας των µελών, καθώς τουλάχιστον το 51% των µελών πρέπει να σχετίζονται µε τον τόπο στον οποίο βρίσκεται η έδρα της, ώστε οι τοπικές κοινωνίες να είναι αυτές που απολαµβάνουν τα οφέλη. Μάλιστα, για να αποφευχθούν τάσεις συγκεντροποίησης, εκτός από την υποχρεωτική συνεταιριστική µερίδα, έχει οριστεί ανώτατο όριο 20% στο συνεταιριστικό κεφάλαιο που µπορεί να αποκτήσει κάθε µέλος - µε µόνη εξαίρεση τους ΟΤΑ, για τους οποίους το «πλαφόν» είναι το 40%.

Την ίδια στιγµή, το ποσοστό στο συνεταιριστικό κεφάλαιο δεν θα αυξάνει το «ειδικό βάρος» οποιουδήποτε µέλους στη λήψη αποφάσεων. Κι αυτό γιατί σε κάθε µέλος θα αντιστοιχεί µία ψήφος, ανεξάρτητα από τον αριθµό των µερίδων που κατέχει.

Φωτοβολταϊκά και σε γειτονικούς νοµούς

Συγκριτικά µε τις ρυθµίσεις που προέβλεπε η πρώτη εκδοχή του, όταν το καλοκαίρι είχε τεθεί στην διαδικασία της δηµόσιας διαβούλευσης, το υπό προώθηση θεσµικό πλαίσιο για τις «Ενεργειακές Κοινότητες» περιλαµβάνει «µία από τις πιο σηµαντικές αλλαγές αφορούν στην αξιοποίηση του virtual net metering για τις Ενεργειακές Κοινότητες που θα συσταθούν στην Περιφέρεια Αττικής», αναφέρουν στην Agrenda από το γραφείο του υπουργού Ενέργειας Γιώργου Σταθάκη.

Κι αυτό γιατί, λόγω των περιορισµένων διαθέσιµων εκτάσεων που υπάρχουν στο λεκανοπέδιο της Αττικής, ειδικά στη συγκεκριµένη περίπτωση το φωτοβολταϊκό σύστηµα ή µια µικρή ανεµογεννήτρια ΑΠΕ θα µπορεί να εγκατασταθεί και σε µία γειτονική περιφερειακή ενότητα.



Με συντελεστή 29% η φορολόγηση των κερδών
Αστικοί συνεταιρισμοί αγροτών οι Κοινότητες στην ενέργεια

Με συντελεστή 29% εκτιµά, ότι θα φορολογούνται τα κέρδη µιας Ενεργειακής Κοινότητας, η οποία ως οντότητα θα συνιστά έναν Αστικό Συνεταιρισµό αποκλειστικού σκοπού, ο Γιώργος Παπαδηµητρίου, φοροτεχνικός και συνεργάτης της Agrenda.

Την ίδια ώρα, όπως επισηµαίνουν συνεργάτες του καθ’ ύλην υπουργού Ενέργειας Γιώργου Σταθάκη, «σε µια Ενεργειακή Κοινότητα θα µπορούν να συµµετέχουν φυσικά πρόσωπα, νοµικά πρόσωπα δηµοσίου δικαίου, νοµικά πρόσωπα ιδιωτικού δικαίου, καθώς επίσης και οργανισµοί τοπικής αυτοδιοίκησης α’ & β’ βαθµού της ίδιας περιφέρειας». Ταυτόχρονα, τουλάχιστον το 51% των µελών µιας Ενεργειακής Κοινότητας, θα πρέπει να σχετίζονται µε τον τόπο, στον οποίο βρίσκεται η έδρα της, κατά περίπτωση, ενώ τα φυσικά πρόσωπα - µέλη της θα πρέπει οπωσδήποτε να έχουν πλήρη ή ψιλή κυριότητα ή επικαρπία σε ακίνητο που βρίσκεται εντός της περιφέρειας της έδρας της Ενεργειακής Κοινότητας ή να είναι δηµότες δήµου της περιφέρειας που βρίσκεται η Κοινότητα. Τέλος, προκειµένου για τα νοµικά πρόσωπα - µέλη υπάρχει πρόβλεψη, η έδρα τους να βρίσκεται εντός της περιφέρειας της εκάστοτε Ενεργειακής Κοινότητας.

Συµπαραγωγή ηλεκτρισµού και θερµότητας

Οι Ενεργειακές Κοινότητες θα µπορούν να συµµετάσχουν σε προγράµµατα του αναπτυξιακού νόµου και να αναζητήσουν χρηµατοδότηση µέσω ΕΣΠΑ. Με δεδοµένο πως οι συµπράξεις θα κινούνται γύρω από την παραγωγή ενέργειας από ανανεώσιµες πηγές, αρκετά ακόµη κίνητρα αφορούν ειδικά την εγκατάσταση και λειτουργία µονάδων ΑΠΕ και Συµπαραγωγής Ηλεκτρισµού και Θερµότητας Υψηλής Απόδοσης (ΣΗΘΥΑ).

Έτσι, ένα σηµαντικό κίνητρο είναι πως οι Ενεργειακές Κοινότητες θα µπορούν να αξιοποιούν τον εικονικό ενεργειακό συµψηφισµό (virtual net metering), κάτι που έως σήμερα επιτρέπονταν µόνο στους κατ’ επάγγελµα αγρότες και νοµικά πρόσωπα δηµοσίου ή ιδιωτικού δικαίου που επιδιώκουν κοινωφελείς ή άλλους δηµοσίου ενδιαφέροντος σκοπούς.

Επίσης, οι συγκεκριµένες µονάδες θα έχουν προτεραιότητα στην αδειοδότηση, θα απαλλάσσονται από το ετήσιο τέλος διατήρησης δικαιώµατος κατοχής άδειας παραγωγής, ενώ θα καταβάλλουν µειωµένα ποσά εγγυητικών επιστολών για εγγραφή στο µητρώο συµµετεχόντων.

Την ίδια στιγµή, θα απολαµβάνουν όρους προνοµιακής συµµετοχής ή εξαίρεσης από τις ανταγωνιστικές διαδικασίες υποβολής προσφορών, θα απαλλάσσονται από το ειδικό τέλος 1,7% όταν συµµετέχει ΟΤΑ στην Ενεργειακή Κοινότητα, ενώ θα καταβάλλουν 60.000 ευρώ ως ελάχιστο κεφάλαιο για χορήγηση άδειας προµήθειας. Τέλος, για τις Ενεργειακές Κοινότητες θα ισχύουν ειδικοί και πιο ευνοϊκοί όροι στην περίπτωση που διαχειρίζονται υποδοµές φόρτισης ηλεκτροκίνητων οχηµάτων. Κατ’ ανάλογο τρόπο, θα απολαµβάνουν ειδικό καθεστώς όσες λειτουργούν συστήµατα τηλεθέρµανσης, εγκαθιστώντας µία µονάδα παραγωγής θερµικής ενέργειας.


Ολόκληρο το ψηφισθέν νομοσχέδιο



agronews.gr

Πόση ελευθερία δικαιούνται τα παιδιά μας;







Το λεωφορείο -σαράβαλο που συστηματικά καθυστερεί- της γραμμής « Δάφνη-Καλαμάκι», ήταν τίγκα από κόσμο –και καρφίτσα να έπεφτε κάποιο κεφάλι θα έβρισκε. Μεσημέρι: ώρα σχολάσματος από το μεροκάματο για τους πιο τυχερούς και για τους μαθητές! Το μόνο, λοιπόν, που δεν θα ήθελε κάποιος να βιώσει θα ήταν οι κάθε είδους διαπληκτισμοί και αψιμαχίες σε μια τέτοια επικίνδυνη ώρα!

Μια εύρυθμη ομάδα εφήβων από κάποιο Λύκειο του Αγίου Δημητρίου μπήκε, ξένοιαστα και χαρωπά, στο λεωφορείο λες και ήταν μόνοι τους στην παιδική χαρά. Απλώθηκαν στα καθίσματα όπου είχε ακόμα ξεμείνει κάποιο κενό. Ηλικιωμένος επιβάτης ζήτησε από παρακαθήμενο νεαρό να μιλάει πιο χαμηλόφωνα ή, τουλάχιστον, να μην φωνάζει μέσα στ’ αυτιά του αλλά εκείνος απάντησε με περισσή αυτοπεποίθηση ότι «βρίσκεται σε δημόσιο χώρο και δεν υπάρχει περιορισμὀς». Ο επιβάτης –φορτωμένος καθώς ήταν- αναγκάστηκε να μετακινηθεί, να προχωρήσει στο μπροστινό μέρος του λεωφορείου και την θέση πήρε άλλος νεαρός ο οποίος ισχυρίστηκε ότι «ήταν και αυτός πολύ κουρασμένος και καλά έκανε και του παραχωρούσε τη θέση του»!

Ο ηλικιωμένος επιβάτης έμεινε αρκετή ώρα όρθιος σε ένα κατάμεστο λεωφορείο, επακολούθησε και μια δυσάρεστη πτώση με όλα τα δέματα καταγής γιατί, σας είπα, το λεωφορείο ως σαράβαλο και με τους δρόμους όπως καθημερινά τους βιώνουμε, είχε σκαμπανεβάσματα, λες και μετέφερε κοπάδι… Δεν γύρισε να δει προς το βάθος του λεωφορείου, τους νεαρούς επειδή μάλλον θα ντράπηκε για λογαριασμό τους…

Αυτή την απάθεια για το συνάνθρωπό μας –που γίνεται ακόμα πιο απογοητευτική επειδή την συναντάμε σε παιδιά- την βρίσκουμε παντού: στις ξέφρενες ταχύτητες στους δρόμους και τα σχεδόν καθημερινά θανατηφόρα τροχαία, στην αδυναμία μας να επικοινωνήσουμε με επιχειρήματα αντί να αυθαδιάζουμε, να φωνασκούμε και να απειλούμε, στην, με κάθε τρόπο και με καταστρατήγηση του αυτονόητου, απαξίωση της ανθρώπινης ζωής.

Είμαστε, κάθε στιγμή, έτοιμοι να συγκρουστούμε, χωρίς λόγο και αιτία, θαρρείς και ο άλλος μας πνίγει και μας στερεί τον αέρα από τον ζωτικό μας χώρο. Αντί να αντιμετωπίζουμε τον άλλο με προσήνεια, τον αντιμετωπίζουμε άλλοτε «αμυντικά» και άλλοτε «επιθετικά»! Δεν έχουμε ανάγκη να παρακαλέσουμε ή να ευχαριστήσουμε για κάτι, δεν γνωρίζουμε τι είναι η πειθαρχία και τι η αυτοπειθαρχία, αντιμετωπίζουμε με κρυφή ευχαρίστηση ό, τι δυσάρεστο συμβαίνει στους άλλους επειδή δεν συμβαίνει σε εμάς, επιμένουμε πάντα να υποτιμάμε τους τύπους σε σχέση με την ουσία αλλά δυστυχώς στην καθ’ ἡμάς Ἀνατολή μας λείπουν και η ουσία και οι τύποι. Και δεν μπορεί να υπάρξει το ένα χωρίς το άλλο!

Όμως, δεν έχουν αλλάξει τα παιδιά… Εμείς, οι ενήλικοι έχουμε αλλάξει….γιατί όλα είναι θέμα παιδείας και η παιδεία μας είναι σκέτη εκπαίδευση – συσσώρευση γνώσεων- από την οποία λείπει η συστηματική φροντίδα και μετά λόγου γνώσεως για τον ψυχισμό και την συμπεριφορά του παιδιού και του εφήβου. Τα θεωρούμε όλα αυτονόητα, αλλά δεν είναι!
_______________________

~ Μυττά Χαρίκλεια


Πηγή: tovima.gr

Προφητείες «Τα 12 μίλια,η επίθεση της Τουρκίας,η κάθοδος της Ρωσίας,η Κωνσταντινούπολη» Φυγόκεντρος



Από τα 12 μίλια, το επεισόδιο & την προσωρινή κατάληψη 1-2 Ελληνικών νησιών από τους Τούρκους, στην κάθοδο της Ρωσίας, την επιστροφή της Κωνσταντινούπολης, τον κοιμώμενο Άγιο Βασιλέα, έως & την Αναλαμπή της Ορθοδοξίας.
Ξεκινώντας από τον Μέγα Αλέξανδρο & την Παλαιά Διαθήκη, οι προφητείες των Αγίων, μας πηγαίνουν στην τηλεόραση & στα αεροπλάνα, στην επανάσταση του 1821, στο Τσερνομπίλ, στην πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, έπειτα μας φέρνουν στην σημερινή κατάσταση & τέλος μας αποκαλύπτουν (συχνά με λεπτομέρεια), γεγονότα που θα βιώσουμε σαν έθνος , από την επέκταση των 12 μιλίων, στο επεισόδιο με τους Τούρκους & την προσωρινή κατάληψη 1-2 ελληνικών νησιών, την επιστροφή της Κωνσταντινούπολης στους Έλληνες, την Ανάσταση του κοιμώμενου Βασιλέα, τον 3ο Παγκόσμιο Πόλεμο & την παύση του, καθώς & την Αναλαμπή της Ορθοδοξίας.

Συγκλονιστικές προφητείες στην μετά Χριστόν εποχή έχουμε από τους: Άγιο Κωνσταντίνο, Άγιο Μεθόδιο, Άγιο Κοσμά τον Αιτωλό, με πιο πρόσφατες αυτές του Αγίου Παϊσίου, καθώς & από πολλούς άλλους μεγάλους & σύγχρονους Αγίους.

Στο συγκεκριμένο επεισόδιο της εκπομπής ΦΥΓΟΚΕΝΤΡΟΣ με θέμα «Προφητείες», που προβλήθηκε από το ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ TV στις 7.10.2016 & που το παρουσιάζει η κυρία Δέσποινα Μποτίτση, αποκαλύπτονται πολλές σημαντικές προφητείες που επαληθεύτηκαν, που επαληθεύονται, αλλά κυρίως προφητείες, οι οποίες αφορούν συνταρακτικά γεγονότα που αναμένουμε σαν έθνος & γενικότερα σαν ανθρωπότητα.

Ομιλούν οι: Πατήρ Αβραάμ Αγιορείτης Μοναχός Ι.Μ.Μεγίστης Λάβρας, Αθανάσιος Ρακοβαλής, Ανέστης Μαυροκέφαλος, Νίκος Χειλαδάκης, Λάζαρος Τσακιρίδης, Γεράσιμος Προδρομίτης, Ιωάννης Τασσιάς Μητρ. Λαγκαδά.

Παρουσίαση εκπομπής ΄΄ΦΥΓΟΚΕΝΤΡΟΣ΄΄: Δέσποινα Μποτίτση (ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ TV – 7.10.2016)

Ο Μέγας Αλέξανδρος (Παλαιά Διαθήκη).
Η επανάσταση του 1821.
Οι τηλεοράσεις & τα αεροπλάνα.
Ο περιορισμός της Αγγλίας στο νησί της.
Η πυρηνική καταστροφή του Τσερνομπίλ.
Η πτώση της Σοβιετικής Ένωσης.
Η Ελλάδα της κρίσης, της φτώχιας & της πείνας.
Η πολιτειακή ανωμαλία & το παγκόσμιο κεφάλαιο.
Η επέκταση των ναυτικών μιλίων από 6 σε 12.
Το θερμό επεισόδιο Ελλάδας – Τουρκίας.
Η προσωρινή κατάληψη 1 – 2 ελληνικών νησιών από τους Τούρκους.
Η κάθοδος της Ρωσίας & ο Ρωσοτουρκικός πόλεμος.
Τα φράγματα του Ευφράτη.
Οι εκκλησίες τις Μικρά Ασίας.
Ο 3ος παγκόσμιος πόλεμος.
Ο διαμελισμός της Τουρκίας.
Η Επιστροφή της Κωνσταντινούπολης στους Έλληνες.
Η Ανάσταση του κοιμώμενου Βασιλιά Ιωάννη.
Η Θεία επέμβαση στην ιστορία της ανθρωπότητας.
Η παύση του 3ου Παγκοσμίου Πολέμου.
21ος αιώνας, ο αιώνας της Ορθοδοξίας.

Πηγή: Μακεδονία TV
Παρουσιάζει η Δέσποια Μποτίτση
Δημοσιογραφική ομάδα: Ειρήνη Γκέλη, Βιργινία Δημαρέση, Ειρήνη Θεοδοσίου, Βίκυ Καλιάκου, Δέσποινα Μποτίτση, Βασίλης Χριστοδουλίδης
Σκηνοθεσία: Χρήστος Μπαλούτης
Επιμέλεια μοντάζ: Αναστασία Κυμπάρη


ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΙΩΣΗΦ: ΤΙ ΜΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ



Ο Γέροντας Ιωσήφ ο Βατοπεδινός, που κοιμήθηκε στο Άγιον Όρος την 1η Ιουλίου 2009 μ.Χ., τα είχε δει όλα: την Οικονομική Κρίση, την Πολιτειακή Ανωμαλία, την ξαφνική Απόσυρση του Διεθνούς Κεφαλαίου, τις Απολύσεις, τη Φτώχεια, την Τουρκική Εισβολή σε ώρα αδυναμίας της Ελλάδος, τη Ρωσική σφοδρή Αντεπίθεση, τη Νίκη των Ρώσων και την ήττα της Τουρκίας, την απάντηση Αμερικανών-Νατοϊκών, τον φονικότατο Παγκόσμιο Πόλεμο στον οποίο δεν θα πάρει μέρος η Ελλάδα, την Έγερση του Κεκοιμημένου Βυζαντινού μας Βασιλέως, την Ειρήνη, τον τελικό Θρίαμβο του Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας και μετά από δεκαετίες, την φοβερή Έλευση του Αντιχρίστου, αφού πρώτα έχει κηρυχθεί η Ορθοδοξία παντού!
ΜΗ ΦΟΒΗΘΕΙΤΕ! ΤΟ ΧΕΡΙ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΚΑΙ Η ΣΚΕΠΗ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΜΙΚΡΗ ΜΑΣ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΚΥΠΡΟ! Πάνω από τα μικρά καντηλάκια της μεγάλης Αλήθειας! Της Ορθοδοξίας!

Ο Ράμα δίνει στεγνά την Ελληνική Κυβέρνηση – «Σβήνουμε» μονοκοντυλιά ιστορία 70 χρόνων!




Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ανέλαβε , σύμφωνα και με το νόημα των δηλώσεων του Αλβανού πρωθυπουργού, να «σβήσει» μονοκοντυλιά ιστορία 70 χρόνων και διενέξεων ανάμεσα στις δύο χώρες , σε βάρος των Ελλήνων προφανώς.

Ο Ράμα στην ουσία έριξε «βόμβα» στον ελληνισμό μιας και σύμφωνα με τα λεγόμενα του ..πάμε για πιθανό «ξεπούλημα» και με την Αλβανία μετά το θέμα της ονομασίας των Σκοπίων.

Επισημαίνουμε ότι σύμφωνα με τον ελληνικό τύπο, η καταγωγή της μητέρας του Ράμα είναι από το Βούνο της Χιμάρας.

Ο πατέρας του Κριστάκ Ραμα έχει καταγωγή απ’ το Δυρράχιο και οι συγχωριανοί του τον θεωρούσαν Βλάχο. Ήταν μέλος του κοινοβουλίου του Χότζα.



Αυτός λοιπόν ο «Αλβανός» πρωθυπουργός Έντι Ράμα εξέφρασε την εμπιστοσύνη, στις διαπραγματεύσεις της χώρας του με την Ελλάδα που θα ολοκληρωθούν επιτυχώς στις αρχές της άνοιξης, όταν σε συνάντηση του με τον Τσίπρα οι δύο χώρες θα υπογράψουν ένα νέο έγγραφο στρατηγικής εταιρικής σχέσης με το οποίο η χώρα μας θα «απεμπολήσει» πιθανόν όλα όσα πάλευαν τόσα χρόνια όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις με οποιονδήποτε τρόπο .



«Διαπραγματευόμαστε εβδομήντα χρόνια ιστορίας με την Ελλάδα. Είμαι βέβαιος ότι οι διαπραγματεύσεις θα ολοκληρωθούν με επιτυχία από νωρίς την άνοιξη και θα υπογραφεί ένα νέο έγγραφο στρατηγικής εταιρικής σχέσης μεταξύ των δύο χωρών», ανέφερε σίγουρος σε τηλεοπτική συνέντευξη.



Μιλώντας στην εκπομπή «τα 5 ερωτήματα» , ο Ράμα μίλησε γενικά για τις διαπραγματεύσεις μεταξύ Αλβανίας και Ελλάδας, αρνούμενος να παράσχει λεπτομέρειες σχετικά με τις συνεχιζόμενες συνομιλίες.

Ερωτηθείς σχετικά με το δεύτερο γύρο των συνομιλιών των Υπουργών Εξωτερικών Ελλάδος και Αλβανίας στην πόλη της Κορυτσάς, , ο Ράμα τόνισε ότι «ήταν μια διαδικασία που είναι ακόμα εύθραυστη , αλλά είναι επίσης μια διαδικασία που λαμβάνει χώρα την σωστή ώρα και τόπο.»

«Ο στόχος μας», δήλωσε ο Αλβανός πρωθυπουργός, «είναι ότι οι σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών εισέρχονται σε μια νέα εποχή χωρίς τα προβλήματα του παρελθόντος να αντιμετωπίζονται ν ως προβλήματα του μέλλοντος και να παραμένουν απλά σκιές του παρελθόντος».

«Στόχος μας είναι να καταλήξουμε σε μια συμφωνημένη λύση σε όλα τα θέματα και να προχωρήσουμε από αυτή τη δύσκολη διαδικασία που βιώνουμε πριν εισέλθουμε σε αυτόν τον εντατικό και εποικοδομητικό διάλογο. », σημείωσε ο Ράμα.

Ο πρωθυπουργός της Αλβανίας τόνισε ότι οι διαπραγματεύσεις βρίσκονται σε εξέλιξη, αλλά όλα τα ζητήματα βρίσκονται στο τραπέζι, αφορούν από τον πόλεμο του 1940 και τον εμφύλιο στην Ελλάδα μέχρι τα ζητήματα που σχετίζονται με μέτρα για τη διευκόλυνση των διαδικασιών για τους Αλβανούς που ζουν στην Ελλάδα, αφήνοντας ανοικτά «πολλά ζητήματα» εντός Ελλάδος .

Ερωτηθείς σχετικά με το δίκαιο του πολέμου, ο Ράμα είπε: «Συζητάμε το νόμο για να αρθεί το εμπόλεμο με τις ορθές νομικές διαδικασίες στην Ελλάδα με ένα έγγραφο που θα έχει διαρκή ισχύ και όχι με έναν απλό νόμο ».

«Δεν θέλω να παράσχω λεπτομέρειες από τη στιγμή που δεν έχουν ολοκληρωθεί οι διαπραγματεύσεις, αλλά όλα τα ζητήματα, τα οποία για εμάς είναι σημαντικά και αποτέλεσαν την αιτία για μια θερμή περίοδο μεταξύ υμών και της ελληνικής πλευράς, βρίσκονται στο τραπέζι των συνομιλιών για την επίτευξη μιας τελικής λύσης» , πρόσθεσε.

Εδώ τίθεται ένα και μοναδικό ερώτημα στην ελληνική κυβέρνηση . Ποια ακριβώς ιστορία 70 χρόνων διαπραγματευόμαστε με την Αλβανία και με τι κόστος;

Την ίδια στιγμή η αυτοκρατορία των Βρυξελλών όπως την αναφέρει και ο αλβανικός τύπος, έκανε σαφές ότι μέχρι το 2025, Σερβία, Μαυροβούνιο,ν ΠΓΔΜ, Αλβανία, Βοσνία-Ερζεγοβίνη και Κοσσυφοπέδιο θα ενταχθούν στην ένωση .

Έτσι τουλάχιστον αναφέρουν τα βρετανικά μέσα ενημέρωσης μέσω των εφημερίδων «Express», και Telegraph, σύμφωνα με τις οποίες έχει ξεκινήσει μια διπλωματική προσπάθεια για να επιταχυνθεί η διαδικασία, μετά από αρκετά χρόνια καθυστέρηση.



Ο γνωστός ανθέλληνας Ευρωπαίος Επίτροπος Johannes Hahn δήλωσε ότι «η κίνηση αυτή καθοδηγείται από την αναβίωση της κρίσης μετανάστευσης, της ρωσικής απειλής, του αυταρχικού καθεστώτος της Τουρκίας και την επιθυμία για την ενίσχυση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης μετά το βρετανικό Brexit».

Ωστόσο, σύμφωνα με τα βρετανικά μέσα ενημέρωσης, πρόσθεσε ο ίδιος: «Είτε εξάγουμε σταθερότητα στην περιοχή, είτε εισαγάγουμε αστάθεια».

Ο Hahn υποστήριξε ότι η διαδικασία της διεύρυνσης της ΕΕ είναι ο καλύτερος τρόπος για την καταπολέμηση της διαφθοράς, του οργανωμένου εγκλήματος και την απειλή του αυταρχισμού στην περιοχή.

«Μια ειδική σύνοδος κορυφής των Βαλκανίων πραγματοποιείται στη πρωτεύουσα της Βουλγαρίας Σόφια τον Μάιο. Μια άλλη συνάντηση θα πραγματοποιηθεί στο Ηνωμένο Βασίλειο τον Ιούλιο.

Ωστόσο, οι έξι χώρες πρέπει να πληρούν τα κριτήρια ένταξης στην ΕΕ. Τα τραπεζικά και νομικά συστήματα τους είναι αδύναμα και τα έσοδα παραμένουν μακριά από αυτά της ευρωζώνης.

Οι βαθιές διαφορές θα συνεχιστούν μετά τις παλαιότερες εθνοτικές συγκρούσεις που οδήγησαν στη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας τη δεκαετία του 1990″, τόνισε ο Ευρωπαίος αξιωματούχος .

Έτσι, γίνεται απολύτως κατανοητό που εντάσσεται το σχέδιο της Αθήνας για εσπευσμένες κινήσεις σε Σκόπια και Αλβανία ξεπερνώντας εμπόδια και διαφορές και «ξεπουλώντας» ενδεχομένως ελληνικά συμφέροντα 70 χρόνων.

Μας πιέζουν αφόρητα με τα μνημόνια από παντού ως ελληνισμό και μας ζητούν να απεμπολήσουμε ελληνικά συμφέροντα ίσως όμως και πολλά άλλα . Το μόνο που θα καταφέρουν θα είναι να ξαφνιαστούν όpως στην συγκέντρωση της Θεσ/νικης.


pentapostagma.gr

Η συναρπαστική ιστορία της αναζήτησης του τάφου του Σοφοκλή στη Βαρυμπόμπη




Tον χειμώνα του 406/5 π.Χ., «επί Καλλίου άρχοντος», η Αθήνα περνούσε από τις πιο δύσκολες ώρες της ιστορίας της, καταπονημένη από τον μακροχρόνιο Πελοποννησιακό Πόλεμο. Οι Σπαρτιάτες πολιορκούσαν την πόλη από τη θάλασσα αλλά και τη στεριά, έχοντας καταλάβει το φρούριο της Δεκέλειας και αποκλείοντας την τροφοδοσία από την ύπαιθρο. Το τέλος του πολέμου και η βαριά, ταπεινωτική ήττα της Αθήνας ήταν κοντά. Τότε ακριβώς, μέσα σ' αυτή την ιστορική δίνη, πεθαίνει σε βαθιά γεράματα ένας από τους ανθρώπους που συμβόλιζαν και συμβολίζουν το μεγαλείο της κλασικής Αθήνας: ο Σοφοκλής.

Μαζί του έκλεινε μια ολόκληρη εποχή. Είχε γεννηθεί το 497/6 π.Χ. και ως τα 91 του είχε πρακτικά ζήσει όλα τα μεγάλα ιστορικά, πολιτιστικά και κοινωνικά γεγονότα της εποχής του. Υπήρξε Αθηναίος από καταγωγή –γιος του Σοφίλου από τον Ίππιο Κολωνό– αλλά και από επιλογή: λέγεται ότι παρόλο που είχε τιμητικές προσκλήσεις από ξένους βασιλείς, δεν έφευγε από την πόλη του.

Ο Σοφοκλής ήταν 7 χρονών παιδί στη νίκη του Μαραθώνα επί των Περσών και έφηβος πια στη δεύτερη δραματική εισβολή του περσικού στρατού στην Αττική. Μετά τη ναυμαχία της Σαλαμίνας το 480 π.Χ., όταν οι Αθηναίοι έστηναν το τρόπαιο, εκείνος ήταν εκεί: ένα παλικαράκι γυμνό, κρατώντας μόνο τη λύρα του, διηύθυνε τους επινίκιους παιάνες. Όπως αποδεικνύει το έργο του, οι εμπειρίες των Περσικών Πολέμων άφησαν στη ζωή και τη σκέψη του ανεξίτηλα σημάδια.

Είναι βέβαια πολύ γνωστό πόσο διέπρεψε ως δραματουργός. Ο Πλούταρχος (Κίμων 8.7) αναφέρει ότι την πρώτη του νίκη στους δραματικούς αγώνες την πέτυχε το 468 π.Χ. απέναντι στον κατά 30 χρόνια μεγαλύτερό του Αισχύλο (ο οποίος σύντομα, μάλλον εξαιτίας αυτής της ήττας, έφυγε για τη Σικελία), ότι συνέγραψε πάνω από 120 δράματα, ότι νίκησε πάνω από 20 φορές στους αγώνες και δεν πήρε ποτέ την τρίτη θέση.

Σε αντίθεση με τον Ευριπίδη, που ήταν περισσότερο μοναχικός, ο Σοφοκλής φαίνεται ότι ήταν κοινωνικός και ιδιαιτέρως αγαπητός στους συμπολίτες του. Δεν επέλεξε να ζήσει στο περιθώριο ως άνθρωπος των γραμμάτων αλλά έπαιξε ρόλο σημαντικό και στη σύγχρονή του πολιτική και κοινωνική ζωή: το 443/2 π.Χ. διετέλεσε Ελληνοταμίας (ένας από τους δέκα που ήταν υπεύθυνοι για το Ταμείο της Αθηναϊκής Συμμαχίας) και στρατηγός μαζί με τον Περικλή το 441 π.Χ. στην επίθεση κατά της Σάμου. Ήταν επίσης εξαιρετικά ευσεβής και από τους πρώτους Αθηναίους που υιοθέτησαν τη λατρεία του Ασκληπιού όταν εισήχθη στην Αττική.

Ο Σοφοκλής είχε αποκτήσει δύο γιους, τον Ιοφώντα από τη σύζυγό του Νικοστράτη και τον Αρίστωνα από την ερωμένη του Θεωρίδα, που και οι δύο ασχολήθηκαν με τη δραματουργία. Ο Αθήναιος (Δειπνοσοφισταί 13603Ε) αναφέρει χαρακτηριστικά ότι «φιλομεῖραξ δὲ ἦν ὁ Σοφοκλῆς, ὡς Εὐριπίδης φιλογύνης», ενώ και άλλοι αρχαίοι συγγραφείς αναφέρονται στον θαυμασμό που έδειχνε ο ποιητής προς τα νέα αγόρια. Ο Πλούταρχος (Περικλής 8.8) μαρτυρεί την περίσταση που ταξίδευαν μαζί με τον Περικλή εν πλω προς τη Σάμο και ο Σοφοκλής επαίνεσε ένα νεαρό αγόρι, οπότε ο Περικλής του είπε ότι ένας στρατηγός δεν πρέπει να έχει μόνο καθαρά χέρια αλλά και μάτια.

Προς το τέλος της ζωής του, οι βιογράφοι του μαρτυρούν ένα δυσάρεστο επεισόδιο: ο Ιοφώντας κατηγόρησε τον πατέρα του ότι είχε γεροντική άνοια και στο δικαστήριο των φρατόρων που ακολούθησε ο Σοφοκλής φέρεται ότι είπε «εἰ μέν εἰμί Σοφοκλῆς, οὐ παραφρονῶ· εἰ δὲ παραφρονῶ, οὐκ εἰμί Σοφοκλῆς» και απήγγειλε στίχους από την τελευταία τραγωδία που έγραφε, τον Οιδίποδα επί Κολωνώ, προκαλώντας την επευφημία και τη θετική για κείνον ετυμηγορία των δικαστών.

Για τον τρόπο του θανάτου του, όπως συμβαίνει κατά κανόνα με τον θάνατο των διάσημων προσώπων, κυκλοφορούν αρκετές ιστορίες: ότι πέθανε κατά τα Ανθεστήρια στραβοκαταπίνοντας μια ρώγα από άγουρο σταφύλι που του είχε στείλει ένας ηθοποιός του, ότι κουράστηκε απαγγέλλοντας απνευστί ολόκληρη την Αντιγόνη και «σὺν τῇ φωνῇ καὶ τὴν ψυχὴν ἀφεῖναι» ή ότι πέθανε μετά την τελευταία του νίκη σε δραματικούς αγώνες «χαρᾷ νικηθεὶς».



Όπως κι αν συνέβη –ίσως όχι με τόσο μυθιστορηματικό τρόπο–, οι οικείοι του βρέθηκαν τον χειμώνα του 406/5 π.Χ. με την υποχρέωση να θάψουν τον σπουδαίο Αθηναίο στον οικογενειακό του τάφο. Όμως η Αθήνα ήταν πολιορκημένη και την περιοχή που βρισκόταν ο πατρώος τάφος του ποιητή την κατείχαν οι Σπαρτιάτες.

Λέγεται, λοιπόν, ότι ο ίδιος ο Διόνυσος εμφανίστηκε στον ύπνο του Σπαρτιάτη στρατηγού Λύσανδρου και του έδωσε εντολή να επιτρέψει την ταφή του Σοφοκλή. Κι όταν εκείνος ολιγώρησε, πάλι εμφανίστηκε ο θεός με το ίδιο μήνυμα κι έτσι τελικά πείστηκε ο στρατηγός να δώσει την άδεια. Φαίνεται μάλλον πειστικότερο ο Λύσανδρος να έδωσε την κατ' εξαίρεση άδεια της ταφής του Σοφοκλή στον οικογενειακό του τάφο από σεβασμό στο έργο του, αλλά η έκβαση του Πελοποννησιακού Πολέμου θα έσβησε την ανάμνηση της θετικής πράξης. Στον τάφο του Σοφοκλή έστησαν μια χάλκινη σειρήνα ή χελιδόνα κι ένα επίγραμμα:

κρύπτω τῷδε τάφῳ Σοφοκλῆ πρωτεῖα λαβόντατῇ τραγικῇ τέχνῃ, σχῆμα τὸ σεμνότατον.Πολλές εκατονταετίες αργότερα, το 1888, χειμώνα πάλι, ένας μοναχικός Δανός δασολόγος, ο L. Münter, διευθυντής του βασιλικού κτήματος του Τατοΐου επί Γεωργίου Α', αποφασίζει να ερευνήσει την περιοχή της Δεκέλειας αναζητώντας τον τάφο του Σοφοκλή.

Δεν γνωρίζουμε για τον Münter πολύ περισσότερα απ' όσα αναφέρει γι' αυτόν χρόνια αργότερα η Θεοφανώ Αρβανιτοπούλου, αρχαιολόγος και δασκάλα των τότε πριγκιπισσών Ειρήνης και Σοφίας, η οποία γράφει χαρακτηριστικά: «Ήτο δασολόγος μηχανικός, αλλ' ενθουσιώδης θαυμαστής της αρχαιότητος και εφλέγετο υπό της επιθυμίας της μαθήσεως και της αποκαλύψεως και της συγκεντρώσεως των μνημείων της ιστορίας του τόπου, εις τον οποίον έζη και ειργάζετο». Στον Münter οφείλεται πράγματι η περισυλλογή και διάσωση πολλών αρχαιοτήτων της Δεκέλειας, όπως το σημαντικό πολύστιχο ψήφισμα της φρατρίας των Δημοτιωνιδών.

Ο Münter προσπάθησε να συνδυάσει όλες τις πληροφορίες των αρχαίων πηγών για τον τάφο του Σοφοκλή, και κυρίως αξιοποίησε αυτήν που ανέφερε ότι η απόσταση του τάφου του Σοφοκλή από το «τείχος» ήταν «επί Δεκέλειαν» έντεκα στάδια.

Οι περισσότεροι πίστευαν ότι το τείχος αυτό ήταν το τείχος του άστεως των Αθηνών και συνεπώς ο τάφος θα ήταν στα έντεκα στάδια από την Αθήνα προς τη Δεκέλεια, δηλαδή στον Κολωνό, όπου είχε άλλωστε γεννηθεί ο ποιητής. Ο Münter όμως υπολόγισε την απόσταση από το τείχος του οχυρού της Δεκέλειας στη θέση «Παλαιόκαστρο» και πράγματι, στη θέση «Μεγάλη Βρύση», κοντά στην εκκλησία της Ζωοδόχου Πηγής (στην περιοχή της σημερινής Βαρυμπόμπης), εντόπισε έναν τύμβο, γνωστό ως «Πετράκη», τον οποίο και ανέσκαψε.

Ο τύμβος έχει διάμετρο 40 μ. και ύψος 13 μ. και σώζεται ακόμη τμήμα του λίθινου περιβόλου σε ύψος 7 δόμων. Μέσα στον τύμβο βρέθηκαν θαμμένες τρεις μαρμάρινες σαρκοφάγοι με δίρριχτα καλύμματα και λιγοστά κτερίσματα. Στη μία εξ αυτών ο Münter βρήκε τα οστά ηλικιωμένου άνδρα, τα οποία αμέσως πίστεψε ότι ανήκαν στον Σοφοκλή. Σε αυτή, όπως και στη δεύτερη σαρκοφάγο, ο Münter βρήκε από μία σιδερένια στλεγγίδα, το εργαλείο που χρησιμοποιούσαν οι αθλητές για να αποξέουν τη σκόνη που κολλούσε επάνω στο λαδωμένο κορμί τους στο γυμναστήριο, ενώ στην τρίτη σαρκοφάγο, στο κέντρο του τύμβου, υπέθεσε ότι είχε ταφεί γυναίκα, διότι μέσα βρέθηκε χάλκινος καθρέφτης.

Η στλεγγίδα στον τάφο του Σοφοκλή δεν θα ήταν άτοπο κτέρισμα, δεδομένου ότι ο ανώνυμος βιογράφος του αναφέρει πως ο ποιητής, ως νέος, είχε διατρίψει στην παλαίστρα. Και στις τρεις ταφές του τύμβου βρέθηκαν μικρά αγγεία: αρυβαλλοειδείς μελαμβαφείς λήκυθοι, σκύφοι και αλάβαστρα.

Στην πρώτη σαρκοφάγο, τη θεωρούμενη του Σοφοκλή, ο Münter βρήκε επίσης κατάλοιπα ξύλου που διαλύθηκαν αμέσως κι εκείνος τα απέδωσε στην «καμπύλη βακτηρία», ένα ξύλινο ραβδί που αναφέρεται ως επινόηση του Σοφοκλή. Μάλιστα, για το εύρημα αυτό παραθέτει στο βιβλίο του Das Grab des Sophokles βεβαίωση των παρισταμένων στην ανασκαφή υπασπιστών του βασιλιά Γεωργίου, που μαρτυρούν ότι το ραβδί είχε σχήμα σταυρού (0,70 μ. μήκος και 4 εκ. διάμετρο) και κονιορτοποιήθηκε όταν ήρθε σε επαφή με τον αέρα.

Ο Münter παραθέτει ένα ακόμη ενδιαφέρον πιστοποιητικό προκειμένου να πείσει ότι ο τάφος ανήκε στον Σοφοκλή και να αξιοποιήσει την πληροφορία της αρχαίας γραμματείας ότι εκεί υπήρχε επίγραμμα και ταφικό σήμα με ένα χάλκινο χελιδόνι ή σειρήνα. Δύο δημότες των Αχαρνών, οι Σπ. Βαρελάς και Αθ. Γκούρλας, μαρτυρούν το 1893 ενώπιον του δημάρχου Αχαρνών Κ.Ι. Βρεττού ότι είχαν δει στην περιοχή του τύμβου μαρμάρινη πέτρα μήκους 2 μ. με ανάγλυφο στεφάνι και επιγραφή καθώς και τετράγωνη οπή – εκεί όπου κατά τον Münter θα είχε στερεωθεί το σήμα. Οι ίδιοι ανέφεραν ότι η πέτρα κομματιάστηκε και κάηκε σε κοντινό ασβεστοκάμινο.


Όπως ήταν λογικό, η ανακάλυψη του Münter τον Ιούνιο του 1888 προκάλεσε αμέσως το ενδιαφέρον του Τύπου, αλλά σύντομα ακολούθησε απογοήτευση και δυσπιστία, κυρίως γιατί στον τύμβο δεν βρέθηκαν το σήμα και η επιγραφή που αναφέρουν οι πηγές. «Ὁ ἐν Δεκελείᾳ ἀνασκαφεὶς ἀρχαῖος τύμβος ἀπεδείχθη ὅτι δὲν περιεῖχε τὰ λείψανα τοῦ μεγάλου τῆς ἀρχαιότητος τραγικοῦ, καὶ αἱ πρὸς στιγμὴν περὶ αὐτοῦ συγκεντρωθεῖσαι ἐλπίδες διελύθησαν» («Εφημερίς», αρ. φύλ. 171, 19.06.1888).
Το θέμα ήρθε πάλι στην επικαιρότητα πέντε χρόνια αργότερα, το 1893, όταν ο Münter έστειλε το κρανίο που φερόταν να ανήκει στον Σοφοκλή στη Γερμανία, προκειμένου να εξεταστεί από τον διακεκριμένο ανθρωπολόγο Rudolf Virchow. Ο Virchow, με επιστολή του στις 11 Μαΐου 1893, απεφάνθη ότι «ανήκει αναμφίβολα σε έναν άνδρα που πρέπει να πέθανε, σύμφωνα με την κατάσταση της οδοντοστοιχίας, το δεύτερο μισό της ζωής του».

Κατά την έρευνα διαπίστωσε ότι το κρανίο ήταν δολιχοκέφαλο και του «τυπικού ελληνικού τύπου». Ήταν σχετικά πλατύ, με πρόσωπο στενό, μύτη ισχυρή και εξέχουσα και άνω γνάθο κοντή. Δύο χρόνια αργότερα, μετά τον θάνατο του Münter, οι κληρονόμοι του παραδίδουν το κρανίο στον βασιλιά Γεώργιο και εκείνος φέρεται να συνεννοείται με τον Γενικό Έφορο Αρχαιοτήτων, Παναγή Καββαδία, προκειμένου να το στείλει προς φύλαξη στο Αρχαιολογικό Μουσείο («Το Άστυ», 16.2.1895).

Βρίσκεται, πράγματι, ο τάφος του Σοφοκλή στη Βαρυμπόμπη; Οι μικρής κλίμακας έρευνες που πραγματοποιήθηκαν έκτοτε στην περιοχή δεν διαφώτισαν το ζήτημα. Κανείς δεν μπορεί να απαντήσει με ασφάλεια στο σημαντικό ερώτημα και γεγονός παραμένει ότι κανένα στοιχείο δεν συνδέει ευθέως τις ανεσκαμμένες ταφές του τύμβου με την οικογένεια ή τον ίδιο τον τραγικό ποιητή.
Η Θεοφανώ Αρβανιτοπούλου, που επίσης πραγματοποίησε έρευνες στην περιοχή, πίστευε ότι τα ευρήματα ήταν ασήμαντα και «το ανασκαφέν ηρίον, ήτοι τάφος οικογενειακός, δεν έχει ουδεμίαν σχέσιν προς τον τάφον του Σοφοκλέους. Είναι εις των πολλών εν τη Αττική τάφων». Ίσως η δυσπιστία στην πρόταση του Münter να οφείλεται εν πολλοίς στο γεγονός ότι, παρά το επίγραμμά του, ο τάφος του Σοφοκλή περιμένουμε να είναι ή να κρύβει κάτι περισσότερο από «σχήμα σεμνότατον».

Η επανεξέταση των δεδομένων της παλιάς ανασκαφής και η μελλοντική έρευνα ίσως δώσουν κάποτε ακριβέστερες απαντήσεις. Όπως έγραψε ο ίδιος ο Σοφοκλής στον Αίαντα (646-647), ο χρόνος ο μακρός και αναρίθμητος φέρνει κάποτε στο φως όλα τα αφανέρωτα.

«Τύμβος του Σοφοκλή», Βαρυμπόμπη

Επισκέψιμος κατόπιν συνεννόησης με την Αρχαιολογική Συλλογή Αχαρνών (210 2466122). Με την εποπτεία της Β' Εφορείας Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων έχουν πραγματοποιηθεί εργασίες συντήρησης και ανάδειξης και η τοποθέτηση στεγάστρου στο μνημείο.


Της Β. Πλιάτσικα


Βιβλιογραφία:


Alan H. Sommerstein, Greek Drama and Dramatists, London, 2002
L. Münter, Das Grab des Sophokles, Athen, 1893
Θεοφανώ Α. Αρβανιτοπούλου, Δεκέλεια, Αθήναι, 1958
Μαρίας Πλάτωνος-Γιώτα, Αχαρναί. Ιστορική και τοπογραφική επισκόπηση των αρχαίων Αχαρνών, των γειτονικών δήμων και των οχυρώσεων της Πάρνηθας, Αχαρναί, 2004
Σταματίνα Στριφτού-Βάθη, Αχαρναί, Αχαρναί, 2009




Πηγή

Ελληνορωσικό δραματικό ντοκιμαντέρ για τον Ιωάννη Καποδίστρια



Ολοκληρώνονται στη Ρωσία τα γυρίσματα του νέου δραματικού ντοκιμαντέρ για τη ζωή και το έργο του Ιωάννη Καποδίστρια, που θα προβληθεί φέτος στο πρώτο κανάλι της δημόσιος ρωσικής τηλεόρασης. Το αξιοσημείωτο είναι, ότι στο έργο πρωταγωνιστούν και ελληνικής καταγωγής ηθοποιοί, με βασικό χορηγό το Ίδρυμα «Ιβάν Σαββίδης».

Η Μαρία Ξυνόπουλο, διευθύντρια της εταιρίας παραγωγής "Good Production" στη Μόσχα, μιλώντας στο Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων, τονίζει πως η ταινία αποτελεί για αυτήν και προσωπικό στοίχημα: "Δεν είμαι Ελληνίδα, αλλά σύζυγος του Έλληνα, του Ανέστη Ξυνόπουλου, που είχε διατελέσει πρόεδρος του ελληνικού συλλόγου της ρωσικής πρωτεύουσας. Ήθελα να συμβάλω σε αυτό που λέγεται "διπλωματία της τέχνης του κινηματογράφου", λέει. Να σημειωθεί ότι η ταινία, διάρκειας 52 λεπτών, είναι ντοκιμαντέρ με στοιχεία ταινίας μυθοπλασίας.

Τον Αλέξανδρο των Α' υποδύεται ο ηθοποιός Καζμπέκ Κιμπίζοβ: «Μετά την ανάγνωση του σεναρίου, αμέσως κατάλαβα, ότι έχω να υποδυθώ μια μεγάλη προσωπικότητα, έναν πραγματικό ιππότη της πολιτικής, της διπλωματίας! Ο Ιωάννης Καποδίστριας με ενέπνευσε πραγματικά!", είπε και πρόσθεσε: "Για μένα είναι μια νέα εμπειρία, ένα ντεμπούτο στην ιστορική ταινία. Πρωταγωνιστής της ταινίας είναι ο Ιωάννης Καποδίστριας, ένας άνθρωπος που θυσίασε τα πάντα για χάρη της ιδέας της απελευθέρωσης της Ελλάδας. Αλλά και η ιστορία της αγάπης του με την Ρωξάνδρα μου "γαντζώθηκε", με έκανε να σκεφτώ σοβαρά για την έννοια "υψηλές σχέσεις".

Στο μεταξύ, μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, ο μεγαλοεπιχειρηματίας Ιβάν Σαββίδης είπε: "Εμείς, οι Έλληνες της Ρωσίας, δεν μπορούσαμε να μείνουμε μακριά από την υλοποίηση αυτού του έργου. "Ήταν το καθήκον μας να παρέχουμε πλήρη υποστήριξη στη δημιουργία μιας ταινίας, για έναν από τους μεγαλύτερους διπλωμάτες της Ευρώπης. Είμαι βέβαιος ότι η ταινία θα δώσει την ευκαιρία στον κόσμο να αποκτήσει την πληρέστερη και ζωντανή ιδέα για την ζωή και των προσόντα του Ιωάννη Καποδίστρια. Όσο για εμένα προσωπικά, έχω βαθύ σεβασμό για την προσωπικότητα του!".

Αφηγητής στην ταινία είναι ο ελληνικής καταγωγής, Ρώσος ηθοποιός του θεάτρου και του σινεμά, Ευκλείδης Κιουρτζίδης, που φέρει και τον τίτλο του "εγκεκριμένου καλλιτέχνη της Ρωσίας". "Ως Ρώσος πολίτης και ως Έλληνας στην καταγωγή, νιώθω ιδιαίτερη τιμή, νιώθω περήφανος που συμμετέχω στο έργο αυτό" δήλωσε στο ΑΠΕ - ΜΠΕ.

Στα γυρίσματα συμμετέχουν και τα μέλη του Συλλόγου Ελληνίδων Μόσχας "Αγάπη". "Για μας, τις Ελληνίδες που γεννηθήκαμε και ζούμε στη Ρωσία, η συμμετοχή στα γυρίσματα, έστω ως κομπάρσοι, είναι μια ευκαιρία μέσω της τέχνης να "μεταφερθούμε" στην ιστορική περίοδο της Ρωσίας, στις αρχές του 19ου αιώνα", είπε η πρόσδρος του συλλόγου, Στέλλα Χριστιάνοβα και συμπλήρωσε λέγοντας πως "έδωσα στο έργο ένα κομμάτι της καρδιάς μου, καθώς ήμουν δίπλα στη γέννηση της ιδέας για την ταινία".

Σύμφωνα με την εταιρία παραγωγής "Good Production", στην ταινία αναφέρεται και η ιστορία ρομαντικής αγάπης του Ιωάννη Καποδίστρια με την ελληνικής καταγωγής Ρωξάνδρα Στούρτζα, που ήταν η μούσα του και μια πιστή συντρόφισσα στη πραγματοποίηση του κοινού τους ονείρου για την ανεξαρτησία της Ελλάδος.

Ο ελληνικής καταγωγής Γιάννης Πολίτοβ, ηθοποιός και μπλόγκερ, υποδύεται στην ταινία τον Εβραίο χρυσοχόο και κοσμηματοπώλη που κατασκεύασε το δαχτυλίδι που ο Καποδίστριας δώρισε στην αγαπημένη του Ρωξάνδρα. "Ο ρόλος μου είναι μικρός, αλλά όπως λένε, δεν υπάρχουν μικροί ρόλοι... Χαίρομαι ιδιαίτερα ότι στη Ρωσία γυρίζεται η πρώτη ταινία, που απογειώνει το φόρο τιμής στην μεγάλη προσωπικότητα της ιστορίας της Ρωσίας αλλά και τον πρώτο κυβερνήτη της Ελλάδος", είπε ο Γιάννης Πολίτοβ.

Οι Ρώσοι τον θεωρούν ένα μεγάλο δάσκαλο της εξωτερικής πολιτικής της Ρωσίας, Οι Έλληνες τον χαρακτηρίζουν εθνικό ήρωα της ελληνικής ιστορίας, ενώ και για τις δυο χώρες ο Καποδίστριας ήταν ο πρώτος ευρωπαϊστής.

Ο δούκας Ιβάν Αντόνοβιτς Καποδίστριας (όπως ήταν το ρωσικό του ονομετεπώνυμο) είναι μια μοναδική μορφή στην ιστορία της Ρωσίας και της Ελλάδας. Ήταν στην υπηρεσία του ρωσικού αυτοκράτορα, από το 1809 και το 181 και με απόφαση του Αλέξανδρου του Α' διορίστηκε υπουργός Εξωτερικών της Ρωσικής Αυτοκρατορίας.

Το σενάριο αναφέρεται και στο γεγονός της σωτηρίας από τον Καποδίστρια, του μεγάλου Ρώσου ποιητή, Αλεξάντερ Πούσκιν από την εξορία, όπου θα καταδικαζόταν για τα ποιήματά του με θέμα την ελευθερία.

Τα γυρίσματα του ντοκιμαντέρ πραγματοποιήθηκαν στη Ρωσία και την Ελλάδα (Κέρκυρα και Ναύπλιο).


zougla.gr

Dark Caracal: Μια πρωτοφανής επιχείρηση κυβερνοκατασκοπείας μέσω κινητών και η «περίεργη» προέλευσή της





Γράφει ο Κώστας Μαυραγάνης

Αίσθηση έχει προκαλέσει στον χώρο της κυβερνοασφαλείας μια πρωτοφανής επιχείρηση κυβερνοκατασκοπείας σε βάρος κατόχων smartphones, την οποία ανακάλυψαν ερευνητές του Electronic Frontier Foundation (EFF) και της εταιρείας ασφαλείας Lookout.

Ειδικότερα, οι ερευνητές ανακάλυψαν ότι κακόβουλο λογισμικό το οποίο ήταν κρυμμένο σε ψεύτικες εφαρμογές επικοινωνίας όπως το WhatsApp και το Signal είχε χρησιμοποιηθεί για την υποκλοπή πολύ μεγάλων όγκων δεδομένων από στρατιωτικούς, ακτιβιστές, δημοσιογράφους, δικηγόρους κ.α. Το ιδιαίτερο στην όλη υπόθεση είναι πως, αφ‘ενός πρόκειται για μια επιχείρηση κατασκοπείας παγκόσμιας εμβέλειας η οποία επικεντρώνεται σε smartphones, και αφ’ετέρου η έρευνα για την «πηγή» του malware δεν υπέδειξε κάποιον από τους «συνήθεις υπόπτους» που θα περίμενε να ακούσει κανείς σε θέματα κυβερνοκατασκοπείας/ κυβερνοπολέμου, αλλά τον Λίβανο.

Σύμφωνα με το σχετικό report, η απειλή, στην οποία δόθηκε το όνομα Dark Caracal, φαίνεται να προήλθε όντως από κάποια κυβέρνηση, και να χρησιμοποιεί υποδομές που συνδέονται με άλλους χάκερ στην υπηρεσία κυβερνήσεων. Όπως αναφέρεται σε σχετικό δημοσίευμα του BBC, το malware αυτό φαίνεται να εκμεταλλεύεται γνωστά τρωτά σημεία (exploits) και στοχεύει συσκευές Android.

Όσον αφορά στην «πηγή» του, το «κυνήγι» των δεδομένων υπέδειξε κτίριο της GDGS (υπηρεσία πληροφοριών του Λιβάνου) στη Βηρυτό, σύμφωνα με τους ερευνητές. Ωστόσο, όταν ο διευθυντής της υπηρεσίας, στρατηγός Αμπάς Ιμπραήμ, ερωτήθηκε σχετικά από το Reuters, απάντησε πως η υπηρεσία του δεν έχει τέτοιου τύπου δυνατότητες, αν και «πολύ θα το ήθελε».

Στο στόχαστρο του Dark Caracal, σύμφωνα με την αναφορά αυτή έχουν βρεθεί χρήστες σε χώρες της Μέσης Ανατολής, καθώς και σε ΗΠΑ, Καναδά, Γερμανία, Λίβανο και Γαλλία, και τα δεδομένα που έχουν κλαπεί ποικίλλουν, από καταγραφές συνομιλιών και αρχεία κλήσεων μέχρι έγγραφα και φωτογραφίες. Μάλιστα, το εν λόγω λογισμικό- όπως σημειώνει το Reuters-φαίνεται να είναι ικανό να θέτει υπό τον έλεγχό του τις κάμερες των κινητών που προσβάλλει και να τραβάει φωτογραφίες, καθώς και να ηχογραφεί συζητήσεις μέσω του μικροφώνου του κινητού. Πρόκειται για μία από τις πρώτες περιπτώσεις εκστρατείας κυβερνοκατασκοπείας σε τέτοια κλίμακα η οποία επικεντρώνεται σε φορητές συσκευές.

Σε ανακοίνωσή της, η Google διαβεβαίωσε ότι οι επίμαχες, ψεύτικες εφαρμογές δεν είχαν προέλθει από το Play Store. Οι ερευνητές θεωρούν πως το Dark Caracal λειτουργούσε από το 2012, αλλά ο εντοπισμός του ήταν δύσκολος λόγω ενός μεγάλου εύρους εκστρατειών κυβερνοκατασκοπείας που φαινομενικά δεν σχετίζονταν μεταξύ τους, μα προέρχονταν από τα ίδια domain names.

Σημειώνεται ότι η Lookout έχει βρει συνδέσεις μεταξύ των επιθέσεων που φαίνονται να συνδέονται με τον Λίβανο και άλλες που είχαν να κάνουν με την κυβέρνηση του Καζακστάν το 2016 και αποτελούν το αντικείμενο μιας αναφοράς από την EFF και άλλους ειδικούς (Operation Manual). Πλέον θεωρείται ότι στην περίπτωση του Καζακστάν ο υπεύθυνος φορέας ήταν στην πραγματικότητα πελάτης των χάκερ του Λιβάνου, οι οποίοι πιθανώς να ενεργούν ως online μισθοφόροι για τέτοιου είδους επιχειρήσεις.


huffingtonpost.gr

Η ιστορία του Πίρι Ρέις και ο χάρτης - μυστήριο που απεικονίζει λεπτομερώς τις θάλασσες




Κωνσταντινούπολη, ανατολική πλευρά Βοσπόρου, περιοχή Beykoz. Αρχές Ιουλίου 1532


Ο σεβάσμιος γέροντας με τη λευκή γενειάδα έσκυψε πάνω από τον χάρτη. Στο μεγάλο δρύινο χαμηλό τραπέζι είχε απλωθεί ολόκληρη η Μεσόγειος. Το δωμάτιο όπου βρισκόταν ήταν στρωμένο από άκρη σε άκρη με ένα παχύ κόκκινο χαλί «χάρεκε», φτιαγμένο στο χέρι από μετάξι, μαλλί και βαμβάκι. Σε όλους τους τοίχους υπήρχε επενδυμένη μια βαριά ξύλινη βιβλιοθήκη με πολλά, σχεδόν αναρίθμητα, μικρά τετράγωνα ράφια που έμοιαζαν με κλουβάκια. Το κάθε ράφι ήταν βαρυφορτωμένο με δύο ή και τρεις τυλιγμένους χάρτες.

Δεκάδες αναλυτικοί χάρτες για κάθε γωνιά της μεγάλης θάλασσας. Από τις Ηράκλειες στήλες μέχρι την Κρήτη, το Αλγέρι, την Αίγυπτο, τα παράλια της Μικράς Ασίας, τον Εύξεινο Πόντο και τις ακτές της Ρωσίας. Όλα σχεδιασμένα και χαρτογραφημένα με κάθε λεπτομέρεια. Σε κάποια ράφια υπήρχαν ξεχωριστοί χάρτες για τους ανέμους, από εκείνους που κάθε ναυτικός θα ήθελε να έχει στο σκαρί του. Ποιος άνεμος φυσάει πού. Ποιες ώρες της ημέρας, ποιες εποχές του χρόνου. Ένας τοίχος απέναντι ήταν γεμάτος με χάρτες, λάφυρα που τα πλοία του πολυχρονεμένου Χαν των Χάνων και «Κύριου των τριών πόλεων» είχαν πάρει από γενουάτικα, βενετσιάνικα και σπανιόλικα πλοία σε κάποιο κούρσεμα. 



Σε μια γωνία της βιβλιοθήκης, όμως, βρισκόταν ο πραγματικός θησαυρός του γέροντα. Μια ντουζίνα παλιοί πάπυροι τυλιγμένοι με προσοχή, γραμμένοι στα ελληνικά. Ήταν χάρτες φτιαγμένοι χίλια χρόνια πριν, από αξιωματικούς του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Απεικόνιζαν ολόκληρη τη Μεσόγειο μέχρι τα βάθη της Περσίας. Δίπλα τους κάποια κείμενα του Αριστοτέλη που μιλούσαν για τη σφαιρικότητα της Γης. Κάτω από αυτά τα ράφια υπήρχαν τυλιγμένοι πέντε - έξι χάρτες που έφεραν την υπογραφή ενός Γενοβέζου θαλασσοπόρου, του Χριστόφορου Κολόμβου...

Η τάξη και η απόλυτη ησυχία κυριαρχούσαν μέσα στο δωμάτιο, ενώ το διακριτικό άρωμα από λιβάνι και βανίλια, που σιγόκαιγε σε κάποια γωνιά, χαλάρωνε και ηρεμούσε τις αισθήσεις. Τα ξύλινα παραθυρόφυλλα ήταν κλειστά. Αυτό δεν εμπόδιζε τον ηλικιωμένο άνδρα να ακούει καθαρά τους ήχους του κύματος από τη θάλασσα. Ως υψηλόβαθμος Οθωμανός ευγενής και μέλος του Ντιβανίου που ήταν, ο σουλτάνος του είχε παραχωρήσει ένα τεράστιο «γιαλί». Ένα παλάτι χτισμένο στις ακτές του Βοσπόρου (στον γιαλό) περιτριγυρισμένο από έναν υπέροχο κήπο. 


Ο γέροντας είχε διαλέξει ως γραφείο το συγκεκριμένο δωμάτιο ακριβώς επειδή το έγλειφαν τα κύματα. Ήθελε να μυρίζει το ιώδιο, να νιώθει την αλμύρα, να ακούει τη θάλασσα... Πήγαινε αρκετός καιρός που είχε να ταξιδέψει και του έλειπε. Το δωμάτιο φωτιζόταν από δεκάδες λάμπες πετρελαίου και κεριά. Η όραση του γέροντα τον τελευταίο καιρό είχε εξασθενήσει επικίνδυνα. Αυτό δεν τον εμπόδιζε, όχι μόνο να συνεχίζει να μελετά τους χάρτες του, αλλά και να σχεδιάζει νέους.

Η πόρτα του δωματίου χτύπησε. Ένα 15χρονο αγόρι έκανε την εμφάνισή του κρατώντας έναν μεγάλο μπακιρένιο δίσκο. Φορούσε ένα τσόχινο παντελόνι μέχρι το γόνατο, ένα λευκό πουκάμισο και ένα μεταξωτό κόκκινο, ανοιχτό γιλέκο. Ήταν ντυμένος σαν Λεβέντης, έτσι για να θυμίζει στον γέροντα τους Κρητικούς και τους Μυτιληνιούς Λεβέντες που είχε στα πλοία του και που πρώτοι στα ρεσάλτα πηδούσαν στα καταστρώματα των αντίπαλων γαλερών και τις κούρσευαν. Ο Λεβέντης ήταν τίτλος τιμής. Έμπαιναν πρώτοι μέσα στη φωτιά της μάχης και τύχαινε οι περισσότεροι να είναι Έλληνες ναύτες που υπηρετούσαν στα οθωμανικά πλοία.



«Το σερμπέτι σας, αφέντη μου», είπε ο μικρός και απέθεσε τον δίσκο σε ένα μικρό χαμηλό τραπεζάκι. Ο γέροντας κάθισε με δυσκολία στα μεγάλα μαξιλάρια δίπλα στο τραπέζι και απόλαυσε το δροσερό ποτό του. Το παιδί βγήκε από το δωμάτιο και ούτε που το κατάλαβε. Το μυαλό του αναπολούσε το παρελθόν. Τα πλοία, τα ταξίδια, τα κουρσέματα, τον θείο του τον Κεμάλ που του έμαθε την τέχνη της ναυτοσύνης. Αναπολούσε τότε που τα παράτησε όλα και όργωσε τις επτά θάλασσες καταγράφοντάς τες με κάθε λεπτομέρεια. Ήταν περισσότερο συναρπαστικό τελικά αυτό, παρά να αφαιρείς ζωές και να παίρνεις σκλάβους. Το πρώτο σου έδινε χρήματα και κύρος, το δεύτερο γνώση και σοφία.

Σε λίγη ώρα θα τον επισκεπτόταν στο «γιαλί» του ένας άλλος τρομερός ναυτικός. Με εντολή του πολυχρονεμένου Παντίσαχ, του Kanuni Sultan Suleiman (του Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπούς), θα έπρεπε να παραδώσει τους ανεκτίμητης αξίας χάρτες του στον νέο Καπουδάν Πασά και Μπεηλέρμπεη του Αιγαίου. Στον εκ Μυτιλήνης ναύαρχο του οθωμανικού στόλου. Τον Χαιρετίν Μπαρμπαρόσα. Άλλος στη θέση του θα αντιπαθούσε τον Χαιρετίν. Και ποιος ήταν άλλωστε αυτός; Ένας παμπόνηρος κουρσάρος ήταν, που όμως (και αυτό ο καπουδάν Πίρι του το αναγνώριζε) γνώριζε τη θάλασσα σαν την παλάμη του χεριού του και μπορούσε να τη δαμάσει σαν κάποια ατίθαση φοραδίτσα.

Ο γέροντας έκρυβε μια συμπάθεια για εκείνον τον κοντό κοκκινογένη πλοίαρχο, με το άγριο πρόσωπο και το έξυπνο βλέμμα. Και οι δύο είχαν το ίδιο μυστικό. Είχαν ελληνικές ρίζες...
Ο ηλικιωμένος άνδρας φώναξε πάλι το παιδί, που εμφανίστηκε αμέσως στο δωμάτιο. Του ζήτησε με τραχύ τρόπο, σαν παλιός καπετάνιος που ήταν, να κρατήσει τα κεριά πάνω από τον απλωμένο χάρτη, για να βλέπει καλύτερα. Απέθεσε στην άκρη του τραπεζιού, με πολλή προσοχή, τα μοιρογνωμόνια, τους χάρακες και έναν αστρολάβο του 8ου αιώνα που ανήκε στον Πέρση μαθηματικό Φαζαρί.

Ύστερα πήρε τη γραφίδα από φτερό ερωδιού, τη βούτηξε μέσα στο μελάνι, προσπάθησε να κρατήσει το κουρασμένο και γεμάτο ρόζους χέρι του σταθερό και έγραψε σε μια γωνιά του χάρτη με μικρά αραβικά γράμματα: «Εγώ, ο ταπεινός Πίρι, γιος του Χακ Χεμέντ, γνωστός ως ανιψιός του Κεμάλ Ρέις, συνέθεσα αυτόν τον χάρτη στην Καλλίπολη, στον ιερό μήνα του Μιναρέτ 919 (1513). Είθε ο θεός να ευλογήσει και τους δύο. Πίρι Ρέις». 


Κάπως έτσι θα μπορούσε να έπεφτε η αυλαία στη ζωή ενός από τους μεγαλύτερους ναυτικούς που εμφανίστηκαν ποτέ στη Μεσόγειο. Τον Ahmet Muhiddin Piri, Ahmet ibn-i el-Haç, πιο γνωστό με δυο λέξεις: Πίρι Ρέις. Το όνομά του σήμερα έχει αναπόσπαστα συνδεθεί με τη λέξη «πρόκληση». Το ερευνητικό σκάφος των Τούρκων με την ονομασία του μεγάλου κουρσάρου και χαρτογράφου, όποτε βγαίνει στο Αιγαίο θέτει σε επιφυλακή τους πάντες. Ο πλους του σχοινοβατεί ανάμεσα στη νομιμότητα και τη διεθνή παρανομία.

Ο Πίρι Ρέις γεννήθηκε σε ένα ψαροχώρι στην ευρωπαϊκή πλευρά των στενών της Καλλίπολης, περίπου το 1470. Από μικρός έμαθε να αγαπάει τη θάλασσα και άρχισε σιγά - σιγά να ανακαλύπτει τα μυστικά της, με το μικρό καΐκι του πατέρα του.
Σύμφωνα με πηγές της περιόδου εκείνης, οι γονείς του ήταν χριστιανοί και κατά πάσα πιθανότητα Έλληνες. Κατά πολλούς ιστορικούς, το όνομα Πίρι προέρχεται από το Πύρρος. Μεταγενέστερες πηγές από τούρκικα αρχεία, οι οποίες ελέγχονται για την αξιοπιστία τους, θέλουν τον Πίρι να έχει γεννηθεί στα βάθη της Ανατολίας, στο Καραμάν. Μια περιοχή που η κοντινότερη ακτή απέχει τρεις μέρες δρόμο με το άλογο.



Φυσικά δεν θα μπορούσαν οι Τούρκοι να παρουσιάσουν τους δύο πιο γνωστούς ναυάρχους και «άρχοντες των θαλασσών» της οθωμανικής περιόδου, ως τέκνα Ελλήνων. Βέβαια και οι δύο «Καπουδάν Πασά», ο Πίρι Ρέις αλλά και ο Μπαρμπαρόσα, έχουν καταγραφεί με ελληνικές ρίζες.
Ειδικά ο Μπαρμπαρόσα είναι ιστορικά τεκμηριωμένο πως ήταν γιος κάποιας Μυτιληνιάς χριστιανής με το όνομα Κατερίνα και του Έλληνα γενιτσάρου – κατά άλλους σπάχη – Γιακούμπ (Ιάκωβος) Αγά.
Η Οθωμανική Αυτοκρατορία, όπως κάθε αυτοκρατορία, είχε πολλά κακά και ήταν βουτηγμένη στο αίμα.

Ήταν όμως η μοναδική αυτοκρατορία στην Ιστορία στην οποία κάποιος, ακόμη και ο πλέον ταπεινός, μπορούσε να ανέλθει στα υψηλότερα αξιώματα του κράτους εάν το άξιζε. Τουλάχιστον μέχρι την εποχή του Σουλεϊμάν. Ο τίτλος «δούλος του Σουλτάνου» δεν περιείχε την έννοια του «σκλάβου», όπως τη γνωρίζουμε σήμερα. Στην Οθωμανική Αυτοκρατορία η άνοδος κρινόταν από τα προσόντα και όχι από το αίμα και τη γενιά. Στην Αγγλική ή τη Γαλλική Αυτοκρατορία, ο γιος ενός δούκα ή πρίγκιπα θα ήταν δούκας ή πρίγκιπας και ό,τι και να συμβεί ο τίτλος του πατέρα του θα τον έστελνε στα υψηλά κλιμάκια. Στην Οθωμανική Αυτοκρατορία όλοι μπορούσαν να διεκδικήσουν τα πάντα, εκτός φυσικά από τον τίτλο του Σουλτάνου. Αυτόν τον διεκδικούσαν οι πρωτότοκοι που μέσα τους έτρεχε το αίμα του Οθμάν. 


Ο πατέρας του μικρού Πύρρου, βλέποντας ότι δεν υπήρχε μέλλον για τον έφηβο γιο του, στο ψαροχώρι της Καλλίπολης, τον έθεσε υπό την προστασία του ξαδέρφου του, γνωστού κουρσάρου της εποχής Κεμάλ Ρέις. Ο Πύρρος άλλαξε το όνομά του σε Πίρι και δίπλα στον θείο του έμαθε την «τέχνη» της πειρατείας και του κουρσέματος. Από το 1487 μέχρι το 1494 γύρισε όλη τη Μεσόγειο, γέμισε εμπειρίες, σκλήρυνε, έμαθε όλες τις ακτές, όλα τα βάθη της θάλασσας, όλα τα νησιά. Έμαθε να διαβάζει τα σημάδια του καιρού και να μελετά τη θέση των άστρων και της σελήνης. Πήρε μέρος σε δεκάδες ναυμαχίες και στις περισσότερες κέρδισε. Η φήμη του θείου και του ανιψιού μεγάλωνε...

Έναν χρόνο αργότερα ο σουλτάνος Βαγιαζίτ με φιρμάνι κάλεσε τον Κεμάλ να αναλάβει τις τύχες του οθωμανικού στόλου. Τον έχρισε ναύαρχο. Ο Κεμάλ έθεσε έναν και μοναδικό όρο. Να προσληφθεί με τον ίδιο βαθμό και ο ανιψιός του, ο Πίρι. Επί δυο χρόνια, από το 1500 μέχρι το 1502, το ναυτικό των Οθωμανών υπό τις οδηγίες του Πίρι και του Κεμάλ κατάφερνε απανωτά χτυπήματα στον βενετσιάνικο στόλο, αλλά και σε όλα τα εμπορικά πλοία που συναντούσε.

Ο Πίρι μπορεί να έγινε ναύαρχος, αλλά παρέμενε και κουρσάρος. Στα τέλη του 1502, στις 14 Δεκεμβρίου, υπογράφτηκε η Συνθήκη της Βενετίας, που ήταν περισσότερο ανακωχή με τους Οθωμανούς, οι οποίοι στο μεταξύ είχαν καταλάβει μεγάλο μέρος από τα παράλια της Αδριατικής και δημιουργούσαν μια τανάλια γύρω από τη «Γαληνότατη Δημοκρατία». Με την ίδια συνθήκη η Πελοπόννησος – εκτός από το Ναύπλιο και τη Μονεμβασία – και η Κρήτη πέρασαν στα χέρια των Οθωμανών.


Το 1511 ήταν η χρονιά που άλλαξε τη ζωή του Πίρι. Σε μια ναυμαχία με κάποια σπανιόλικα καράβια, ο Κεμάλ δέχθηκε ένα βόλι ανάμεσα στα μάτια. (Σύμφωνα με άλλες πηγές, ο Κεμάλ Ρέις χάθηκε όταν το πλοίο του έπεσε σε φουρτούνα ανοιχτά της Αιγύπτου και βυθίστηκε). Ο Πίρι δεν ήθελε πλέον να κουρσεύει. Αποφάσισε να ασχοληθεί με τη γνώση της ναυτικής τέχνης και με τη χαρτογράφηση όλων των θαλασσών. Εξακολουθούσε να διατηρεί τον τίτλο του ναυάρχου και ξεκίνησε την περιπλάνηση διά θαλάσσης, σε όλον τον τότε γνωστό κόσμο.

Ταξίδευε και μελετούσε. Ως βάση της μελέτης του είχε πάντα τους αρχαίους Έλληνες φιλόσοφους. Ταξίδευε και σχεδίαζε με κάθε λεπτομέρεια. Ως μπούσουλά του είχε τους ελληνικούς χάρτες των ναυάρχων του Μεγάλου Αλεξάνδρου, τους οποίους συμπλήρωνε με ό,τι εκείνος συναντούσε.
Το 1513, ο Πίρι επέστρεψε στην Καλλίπολη και σχεδίασε το αριστούργημά του, τον περίφημο «Πορτολάνο». Ήταν ένας χάρτης σχεδιασμένος επάνω σε δέρμα γαζέλας, με ορθογώνιο σχήμα και διαστάσεις 60 x 86. Περιλάμβανε την Πορτογαλία, την Ισπανία, τη Δυτική Αφρική, τον Κεντρικό και Νότιο Ατλαντικό, την Καραϊβική, το ανατολικό μισό της Νότιας Αμερικής και στο κατώτατο τμήμα του τα χαρακτηριστικά της Ανταρκτικής, απαλλαγμένης όμως από τα στρώματα πάγου που την καλύπτουν.

Στην άκρη του ο ναύαρχος Πίρι έχει γράψει:

«Είναι ο μοναδικός χάρτης στο είδος του που υπάρχει πλέον. Εγώ προσωπικά τον σχεδίασα και τον ετοίμασα. Για τον σχεδιασμό του χρησιμοποίησα περίπου είκοσι παλιούς χάρτες και οκτώ Τζαφερίγιε (παγκόσμιους χάρτες, που σχεδιάστηκαν από εποχής Μεγάλου Αλεξάνδρου και περιείχαν τον τότε γνωστό κόσμο). Οι χάρτες των Δ. Ινδιών και οι νέοι χάρτες που σχεδιάστηκαν από τέσσερις Πορτογάλους και δείχνουν την Ινδική και την Κινεζική Θάλασσα απεικονίζονται εδώ γεωμετρικά. Μελέτησα επίσης τον χάρτη που σχεδίασε ο Χριστόφορος Κολόμβος για τη Δύση. Συμπυκνώνοντας όλους αυτούς τους χάρτες σε έναν, ολοκλήρωσα τον παρόντα χάρτη. Ο χάρτης μου είναι τόσο σωστός και αξιόπιστος για τις επτά θάλασσες, όσο οι χάρτες που απεικονίζουν τις θάλασσες των χωρών μας».


Ο Πίρι μπορεί να είχε αποσυρθεί από την «ενεργό δράση», όμως ήταν απαραίτητος για το οθωμανικό ναυτικό. Έτσι «εκλήθη πάλι στα όπλα». Το 1516 συμμετείχε στην κατάκτηση της Αιγύπτου ως επικεφαλής του στόλου. Με την ίδια ιδιότητα, έξι χρόνια αργότερα, πήρε μέρος στην πολιορκία και κατάληψη της Ρόδου που κατείχαν οι ιππότες του τάγματος του Αγίου Ιωάννη.

Το 1524 είχε την τιμή να μεταφέρει με το πλοίο του στην Αίγυπτο τον επίσης ελληνικής καταγωγής αδελφικό φίλο του Σουλτάνου Σουλεϊμάν, τον Μεγάλο Βεζίρη (Νο 2 στην ιεραρχία, μετά τον Σουλτάνο) Ιμπραήμ Παργαλή Πασά (το όνομα Παργαλή το είχε κρατήσει επειδή ήταν από την Πάργα).

Το 1526 ο Πίρι σχεδίασε το επόμενο αριστούργημά του. Το «βιβλίο της θάλασσας», το kitab i bahriye. Έναν επίσης λεπτομερή χάρτη ολόκληρης της Μεσογείου. Είκοσι χρόνια μετά, το 1546, με εντολή του ιδίου του Σουλεϊμάν, ο Πίρι ξεκίνησε για τον Περσικό Κόλπο. Εκεί ναυμάχησε νικηφόρα με τον πορτογαλικό στόλο και κατέκτησε το Κατάρ, το Μπαχρέιν, ενώ διέλυσε όλες τις ναυτικές βάσεις των Πορτογάλων στην αραβική χερσόνησο.


Στα μεσοδιαστήματα των αποστολών που του ανέθετε ο Σουλτάνος, ο Πίρι ξεκουραζόταν στο παλάτι του στις ακτές του Βοσπόρου και συνέχιζε να φτιάχνει χάρτες.

Το 1544 ξεκίνησε από την Κωνσταντινούπολη το τελευταίο του ταξίδι για την Αίγυπτο. Ήταν πια 90 χρόνων. Σε μια ναυμαχία με Πορτογάλους, στα ανοιχτά του βόρειου Περσικού Κόλπου, δεν κατάφερε να νικήσει. Επέστρεψε στην Αίγυπτο για ανεφοδιασμό. Ο Σουλτάνος από την Κωνσταντινούπολη είχε ήδη πάρει τις αποφάσεις του. Για τη μια και μοναδική αποτυχία του, ο Πίρι Ρέις αποκεφαλίστηκε δημόσια στο Κάιρο.

Τον διαδέχθηκε ο Χαιρετίν Μπαρμπαρόσα, στον οποίο είχε ήδη δώσει μεγάλο μέρος από τους χάρτες και τα βιβλία που χρόνια συγκέντρωνε, σχεδίαζε και έγραφε.

Λίγο πριν από την εκτέλεσή του και καθώς ο 90χρονος Πίρι γονάτιζε και τοποθετούσε το κεφάλι του στο κούτσουρο του αποκεφαλισμού, είπε στον δήμιό του: «Μεγάλα βαπόρια, μεγάλες φουρτούνες». Στη συνέχεια έβγαλε το τουρμπάνι του, ξεγύμνωσε τον λαιμό του και άφησε το μυαλό του να ταξιδέψει στις επτά θάλασσες που εξερεύνησε και λάτρεψε...


topontiki.gr

Η σχέση της οικογένειας Μητσοτάκη με την μασονία




Οι φωτογραφίες είναι παρμένες από τα μασονικά Ρόταρυ Χανίων και Θεσσαλονίκης. Εχουν δημοσιευθεί στις ιστοσελίδες εκάστου Ρόταρυ και στην μασονική στοά "ΔΕΛΦΟΙ"





DASKALOGIANNIS

Το CNN Travel «ψηφίζει» Νάξο και Πάτμο


Για της καλοκαιρινές διακοπές



Το CNN Travel σημειώνει ότι η Νάξος αλλά και η Πάτμος, που ανήκει στα Δωδεκάνησα, διαθέτουν εξαίρετες ακτές και αξιοπρόσεκτες ομορφιές που μπορούν να κερδίσουν κάθε επισκέπτη


Ψήφο εμπιστοσύνης στη Νάξο και την Πάτμο δίνει το CNN Travel στους υποψήφιους ταξιδιώτες για το 2018. Σε άρθρο του για τους 12 προορισμούς παγκοσμίως που ίσως οι ταξιδιώτες θα θελήσουν να αποφύγουν, η Σαντορίνη συγκαταλέγεται σε αυτούς, όπου ο συνωστισμός των τουριστών, ειδικά τη θερινή περίοδο, θέτει σε κίνδυνο τη γοητεία του μοναδικού νησιού μας και τελικά να αποτρέψει υποψήφιους τουρίστες να την επισκεπφούν. Την ίδια στιγμή το CNN Travel σημειώνει ότι η Νάξος αλλά και η Πάτμος, που ανήκει στα Δωδεκάνησα, διαθέτουν εξαίρετες ακτές και αξιοπρόσεκτες ομορφιές που μπορούν να κερδίσουν κάθε επισκέπτη.

Η Νάξος αποτελεί το μεγαλύτερο νησί των Κυκλάδων στο Αιγαίο Πέλαγος, διαθέτει υπέροχους μεσαιωνικούς οικισμούς και παραδοσιακά χωριά που κρατούν ψηλά την παράδοσή τους. Οι Τρίποδες, το Φιλότι και η Απείρανθος σας προσκαλούν να γνωρίσετε την ομορφιά τους. Η Πάτμος – το νησί της Αποκάλυψης ή Ιερουσαλήμ του Αιγαίου – όπως διεθνώς αποκαλείται, αποτελεί ένα μοναδικό προορισμό που συνδυάζει τον μυστικισμό και την κατάνυξη με τον κοσμοπολίτικο χαρακτήρα που κάθε αρχοντική γωνιά της προσφέρει, καλώντας σας σε ένα ταξίδι ατελείωτων και ποικίλων εμπειριών.


tanea.gr
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...